Η Πορεία Μετάβασης από τον Φορντισμό στην Ευέλικτη Συσσώρευση

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας

Εισαγωγή

Στην παρούσα εργασία πρόκειται ν΄ αναλύσουμε τις κοινωνικές και τις οικονομικές συνθήκες που ίσχυσαν μετά το πέρας του Β΄ Παγκόσμιου  Πολέμου.  Οι οποίες  όπως ήταν αναμενόμενο σηματοδότησαν νέες κοινωνικές ανάγκες και προτεραιότητες στη λήψη και εφαρμογή πολιτικών με στόχο την ανάπτυξη και την άμεση αντιμετώπιση μιας σειράς προβλημάτων, που προέκυψαν ως συνέπεια του πολέμου αλλά και των  μεγάλων  οικονομικών κρίσεων  του καπιταλισμού σε Η.Π.Α. και Ευρώπη στη δεκαετία του 1930. Ένα σημαντικό μέρος λοιπόν του κόσμου καλούνταν να επανασχεδιάσει τις πόλεις και τις χώρες σε νέους άξονες και υποδομές που αυτές αφορούσαν τη χρήση της γης , την βιομηχανία, την ενέργεια, τις μεταφορές, τα επικοινωνιακά δίκτυα.  Το πέρασμα επομένως στη νέα εποχή διαμορφώνονταν μέσα από ένα νέο κύκλο κεφαλαιακής συσσώρευσης όπου αποσκοπούσε αφενός στην οικονομική μεγέθυνση κι ανάπτυξη περιφερειών αλλά συγχρόνως και στην κάλυψη  κοινωνικών αναγκών.

1.       Το Μοντέλο του Φορντισμού

Το νέο αυτό καθεστώς συσσώρευσης κεφαλαίου ήταν ο φορντισμός . Ένα μοντέλο βιομηχανικής μαζικής παραγωγής και ανάπτυξης πλήρως εντασσόμενο στην Κεϋνσιανική αντίληψη και στο “ New Deal” ως απότοκο εγχείρημα της βαθιάς οικονομικής κρίσης του 1929 -1933. Η κρίση αυτή αναμφίβολα επέφερε δραματικές ανατροπές στις Η.Π.Α. και στον υπόλοιπο κόσμο και σαφώς επηρέασε καταλυτικά την Ευρώπη και ειδικά τη γερμανική οικονομία.  Υπήρξε δε τέτοιος ο κλονισμός του καπιταλιστικού συστήματος που η κοινωνική αμφισβήτησή του εκδηλώθηκε έντονα και παντοιοτρόπως στις αναπτυγμένες χώρες. Η εμφάνιση άλλωστε των σοσιαλιστικών και των κομμουνιστικών κινημάτων και των κομμάτων σε δύναμη και μαζικότητα καθόλου τυχαία και άσχετη με την κρίση δεν θα πρέπει να θεωρείται.  Ο φόβος άλλωστε μιας ενδεχόμενης συστημικής ανατροπής ανάγκασε την πολιτική ηγεσία πρωτίστως των Η.Π.Α. και στη συνέχεια πολλών ευρωπαϊκών κρατών ν΄ αναζητήσουν τη διέξοδο μέσα από τον κρατικό παρεμβατισμό.  Επομένως,  είναι αξιοσημείωτο πως το θεμέλιο του φορντισμού τέθηκε στις αρχές του περασμένου αιώνα όταν ο Αμερικανός αυτοκινητοβιομήχανος Henry Ford εγκαθίδρυσε την ημέρα των 8 ωρών εργασίας και των 5 δολαρίων στο εργοστάσιο του που τότε παρήγαγε το περίφημο μοντέλο “Model T”(Η. Κορλιούρος επιμ. 2008 σελ 155). Με τη μαζική παραγωγή τυποποιημένων αγαθών προκειμένου να ικανοποιηθούν μαζικές και ομοιόμορφες καταναλωτικές ανάγκες ο φορντισμός ως  ένα ακόμη εναλλακτικό μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης οικοδόμησε το υλικό πλαίσιο της μεταπολεμικής κοινωνίας της ευημερίας στην Ευρώπη και το οποίο συνοδεύτηκε με μια σειρά από κοινωνικές παροχές με τις οποίες χτίστηκε ένα πρότυπο μοντέλο κράτους πρόνοιας το οποίο διασφάλιζε την κοινωνική συνοχή και σταθερότητα στη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι αλήθεια πως τη χρηματοδότηση του κράτους πρόνοιας την υποστήριξαν οι Η.Π.Α. καθώς διέβλεπαν τον άμεσο κίνδυνο της καπιταλιστικής ανατροπής και της πρόσδεσης πολλών χωρών της Δυτικής Ευρώπης  με το άθροισμα των χωρών που συναπάρτιζαν το σοσιαλιστικό μπλοκ. Άλλωστε η ισχυροποίηση των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών κομμάτων στη γεωγραφία της κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης αναμφίβολα διαμόρφωνε έναν σοβαρό κίνδυνο ικανό να απειλήσει την καπιταλιστική οικονομική ανάπτυξη και την μακροημέρευση των πολιτικοοικονομικών σχέσεων ανάμεσα σε χώρες της Ευρώπης και των Η.Π.Α.  

2.       Τα Χαρακτηριστικά του Φορντισμού και η Διαδικασία της Μετάβασης  

Με το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ξεκινούν και αναπτύσσονται νέες θεωρίες που επιδιώκουν τη σύνδεση της  ανάπτυξης με τη χωροθέτηση των οικιστικών και των οικονομικών δραστηριοτήτων. Παράλληλα το Κεφάλαιο και η Τεχνολογία ως δυναμικοί εξελεγκτικοί μηχανισμοί επιφέρουν αλλαγές και δίνουν νέο ώθηση στην καπιταλιστική επέκταση.  Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 η ανάπτυξη είναι αποτέλεσμα του μετασχηματισμού των παραγωγικών σχέσεων. Η οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση όπως και η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας διαμορφώνουν ένα καθεστώς συσσώρευσης κεφαλαίου στο οποίο κυρίαρχο κριτήριο καθίσταται η μαζική παραγωγή. Πρόκειται για το μοντέλο του φορντισμού η επικράτηση του οποίου σφυρηλάτησε τα χαρακτηριστικά μιας εποχής και κοινωνίας. Το μοντέλο αυτό διέπεται από την καθετοποίηση της παραγωγής και τη χωρική συγκέντρωση των επιμέρους διαδικασιών της, με απόρροια τις εγκαταστάσεις μεγάλης έκτασης, εξοπλισμό παραγωγής και πολυάριθμο εργατικό δυναμικό. Επιπλέον, ο «φορντισμός» στηρίχθηκε στην πολιτική της διανομής του εισοδήματος και της  κοινωνικής πρόνοιας όπως το περιέγραψε ο Άγγλος οικονομολόγος Τζων Κέυνς αποσκοπώντας στη διασφάλιση της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης και της κατανάλωσης. Ο φορντισμός εδραιώθηκε τα μεταπολεμικά χρόνια καθώς ήταν απαραίτητη η ποιοτική βελτίωση των οικονομικών συνθηκών όπως επίσης και η  κάλυψη ζωτικών καταναλωτικών αναγκών του πληθυσμού. Με λίγα λόγια η ανθρωπότητα και ειδικά ο δυτικός κόσμος ανακαθόρισε το αξιακό του υπόβαθρο δίνοντας έμφαση στον αυστηρά ορθολογικό οικονομικό προγραμματισμό. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο ότι ακριβώς αυτή την νέα νοοτροπία την ερμηνεύουν  αναλυτές σαν  έναν «νέο» τύπο ανθρώπου τον Homo Ecominicus.  Επιπροσθέτως,  να υπογραμμίσουμε πως στο μοντέλο του φορντισμού έγκειται και η σαφής διαίρεση του κόσμου σε χώρες αναπτυγμένες και υπανάπτυκτες. (Μ. Τσάμπρα επιμ. 2008 σελ 221. Η γεωγραφική επέκταση του καπιταλιστικού τρόπου οικονομικής ανάπτυξης σε πολύ μεγάλο βαθμό αποτελεί και τη θεμελιώδη αιτία της ιμπεριαλιστικής δράσης και συγχρόνως δημιουργεί ζήτηση τόσο για επενδυτικά όσο και για καταναλωτικά αγαθά. Μολονότι κάλλιστα μπορεί και προκαλεί ανισορροπίες σε τομείς και περιφέρειες καθώς και κυκλικές διακυμάνσεις της οικονομίας όπως και τοπικής κλίμακας υφέσεις (D. Harvey 2006 σελ 146)

3.       Η Κρίση του Μοντέλου του Φορντισμού και το Πέρασμα στην Ευέλικτη Συσσώρευση

Οι εδραιωμένες συνθήκες του μοντέλου ανάπτυξης που βασίζεται στην φορντική παραγωγή αλλάζουν, όταν οι μεγάλες πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του 1970 επιφέρουν αναδιαρθρώσεις εξαιτίας του κύματος αποβιομηχάνισης που επέρχεται ως παρεπόμενο της δραματικής αύξησης της τιμής του πετρελαίου και την ταυτόχρονη αναπροσαρμογή προς τα άνω του κόστους παραγωγής κατά συνέπεια και των τιμών των τελικών προϊόντων και υπηρεσιών. Η αποβιομηχάνιση εκτινάσσει το δείκτη της ανεργίας και ως συνέπεια εκδηλώνεται μείωση της ζήτησης και της κατανάλωσης και τελικά οικονομίες των αναπτυγμένων χωρών του δυτικού κόσμου εισέρχονται σε κύκλο ύφεσης. Ασφαλώς, στην κρίση του φορντισμού συνέβαλαν κι άλλοι δυνητικοί  παράγοντες όπως ο κορεσμός της αγοράς, οι πιέσεις του εργατικού συνδικαλισμού, η κάμψη της παραγωγικότητας. Όλοι αυτοί επέφεραν αρνητικά αποτελέσματα στη βιομηχανική παραγωγή κι έτσι αναπόφευκτα οι δυνάμεις του συσσωρευμένου κεφαλαίου αναζήτησαν επενδυτικές ευκαιρίες σε αποκεντρωμένες μέχρι τότε αγορές. Έτσι λοιπόν, η δραματική αλλαγή που συμβαίνει στο εσωτερικό των κρατών της Δυτικής Ευρώπης στο μέγιστο βαθμό  και των Η.Π.Α. σε λιγότερο,  αναμφίβολα αποτελεί μια ιδανική σχεδόν ευκαιρία που ανοίγεται για την ξεχασμένη μέχρι τότε περιφέρεια της Νοτιοανατολικής Ασίας. Δυναμικά στο προσκήνιο επομένως έρχονται χώρες όπως η Κίνα, η Σιγκαπούρη, η Μαλαισία να προκαλέσουν τσουνάμι καταρχήν εργασιακών ανατροπών στις χώρες του «Κέντρου». Είναι συνεπώς οι διαβόητες «Τίγρεις» της Ανατολής που με αιχμή του δόρατος τις σφιχτές και περιορισμένες δημοκρατικές ελευθερίες, τις  νέες τεχνολογίες, την πληροφορική και του εξαιρετικά φιλικού - για το επιχειρηματικό κεφάλαιο – εργασιακό περιβάλλον, των μηδενικών δικαιωμάτων και της εξαιρετικά χαμηλής αμοιβής, επιτρέπουν όλοι αυτοί οι παράγοντες μαζί και  καθιστούν  την χωρική αυτή περιφέρεια ισχυρό ανταγωνιστικό παίχτη στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

 Ο συνδυασμός της ευέλικτης τεχνολογίας με την επίσης ευέλικτη οργάνωση της παραγωγής και της εργασίας παρέχει τη δυνατότητα μεγάλης προσαρμοστικότητας στις διακυμάνσεις της ζήτησης που αφορά είτε την ποσότητα είτε το είδος των προϊόντων χωρίς επιπτώσεις στην αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων (Μ. Τσάμπρα επιμ. 2008 σελ 225). Οι συνθήκες αυτές της διευρυμένης ευελιξίας στο ενδο-επιχειρηματικό επίπεδο επέτρεψαν στη μείωση του εργάσιμου χρόνου όπως και την ανακατανομή του όγκου της εργασίας που επέφερε αύξηση της υπο-απασχόλησης και επίσης της

ανεργίας στα κράτη του ευρωπαϊκού χώρου, και στις Η.Π.Α.  Στο βιβλίο του ο Αμερικανός συγγραφέας Jeremy Rifkin  με τίτλο το «Το τέλος της Εργασίας» τονίζει τον ιδιαίτερο ρόλο που πρόκειται να διαδραματίσει η νέα τεχνολογία και οι  συνέπειες θα μοιάζουν με εκείνες που γνώρισαν οι αγρότες όταν εισήχθησαν στην παραγωγή τα γεωργικά μηχανήματα, τα οποία αχρήστεψαν  την εργασία πολλών αγροτών. Επίσης, το ίδιο συνέβη και στον μεταποιητικό κλάδο όταν πραγματοποιούνταν το ιστορικό άλμα από την μανιφακτούρα στη βιομηχανία. Ο Rofkin  λοιπόν εκτιμά τη βαθμιαία απαξίωση της μαζικής εργασίας και τη δημιουργία μιας ελίτ εργαζομένων που θα διαχειρίζονται την νέα τεχνολογία.

 Ασφαλώς μια τέτοια εξέλιξη η οποία είναι παρούσα σήμερα - αν και το βιβλίο του αμερικανού συγγραφέα εκδόθηκε το 1995 – είναι μια από τις βασικές αιτίες που εκτινάσσεται ο δείκτης της ανεργίας σε πολλές χώρες και του δυτικού κόσμου. Παρά το γεγονός πως η κατάρτιση και η εξειδίκευση των ευρωπαίων, για παράδειγμα, και η προσαρμογή τους στα τεχνολογικά δεδομένα της εποχής κρίνεται ως υψηλή και συγχρόνως  παρά το γεγονός πως η έρευνα και η καινοτομία ως «εργαλεία» ανάπτυξης και απασχόλησης βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Είναι αλήθεια πάντως πως ο κοινωνικός αυτός μετασχηματισμός που συμβαίνει στην Ευρώπη κυρίως, σηματοδοτούν για τους μελετητές την «μεταβιομηχανική» ή «μετανεωτερική» κοινωνία.  Την οποία πρώτος την προσδιόρισε ο κοινωνιολόγος  Daniel Bell το 1973. Επί της ουσίας, πρόκειται για ένα νέο στάδιο αναδιάρθρωσης της παραγωγής και της επαγγελματικής δομής όπου παρατηρείται θεαματική άνοδος του «τεταρτογενή» τομέα παραγωγής μέσα όμως στον πρωτογενή , δευτερογενή και τριτογενή τομέα της οικονομικής δραστηριότητας.

  Εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια παρατηρούμε σειρά ριζικών ανακατατάξεων και καταδεικνύουν  πως αφενός δεν έχουν ολοκληρωθεί αφετέρου εξακολουθούν να προκαλούν εντάσεις αφού το εξαιρετικά χαμηλό κόστος υπηρεσιών και προϊόντων που παράγεται στις χώρες της περιφέρειας της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Λατινικής Αμερικής όπως και των Βαλτικών χωρών και της Βαλκανικής χερσονήσου αποσταθεροποιούν την κοινωνική συνοχή και επιφέρουν μείζονα πολιτικά προβλήματα που απολήγουν στην θεσμική αμφισβήτηση του δημοκρατικού αντιπροσωπευτικού  κοινοβουλευτισμού στις χώρες του αναπτυγμένου δυτικού κόσμου και κυρίως στην Ευρώπη.

Όλα δείχνουν λοιπόν πως η περίοδος αυτή της ρευστότητας δεν θα ολοκληρωθεί γρήγορα. Ο κόσμος θα ζει για μερικές δεκαετίες ακόμη στην ασάφεια και την αβεβαιότητα. Μέχρι να παγιοποιηθούν οι νέοι συσχετισμοί των οικονομικών και των πολιτικών δυνάμεων και η νέα εποχή να πάρει ένα τελικό χαρακτήρα. Εδώ και τρεις τουλάχιστον δεκαετίες ο «Κεϋνσιανισμός» ως οικονομική θεωρητική αντίληψη δέχτηκε αρκετά «ραπίσματα» κι αμφισβητήθηκε εντόνως κατόπιν της κατάρρευσης των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού από τους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού. Ιδιαίτερα δε οι επικρίσεις τους αφορούσαν την αδυναμία του  να εκφράσει μια πολιτική αντιμετώπισης των οικονομικών προβλημάτων. Διανύουμε ήδη επομένως τρεις δεκαετίες που το παγκόσμιο καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα προσαρμόζεται κι ευθυγραμμίζεται σύμφωνα με την παγκόσμια κυριαρχία των Αγορών.(Α. Ανδριανόπουλος 1996 σελ 23).  

4.        Περιφερειακές Γεωγραφικές Ανισότητες Εντείνουν τον Ανταγωνισμό.

Εκείνο που χρήζει επισήμανσης είναι πως η νέα κρίση που σαφώς έπαιρνε παγκόσμια χαρακτηριστικά δεν επηρέασε με την ίδια ένταση τις χώρες εκείνες που λειτουργούσαν στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Όπως ήταν φυσικό οι φτωχές και αδύναμες χώρες είτε εξαιτίας της γεωφυσικής θέσης τους είτε λόγω των καθυστερημένων ρυθμών ανάπτυξης επιδείνωσαν τις ούτως ή άλλως εμφανείς ανισότητες μεταξύ τους. Οι άνισες γεωγραφικές συνθήκες δεν προκύπτουν αποκλειστικά και μόνο από την επάρκεια ή και αυτάρκεια σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους, πόροι δηλαδή που είναι άνισα κατανεμημένοι αλλά κυρίως από το γεγονός ότι παράγονται από τους άνισους τρόπους με τους οποίους ο πλούτος και η ισχύς συγκεντρώνονται σε ορισμένα μέρη λόγω των ασύμμετρων σχέσεων ανταλλαγής (D. Harvey 2006 σελ 61).

Προς την κατεύθυνση της εξομάλυνσης  και της γεφύρωσης της οφθαλμοφανής ανισόμετρης οικονομικής ανάπτυξης εντός των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (Ε.Ο.Κ.)  στόχευαν τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (Μ.Ο.Π. )όπως και τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης (Κ.Π.Σ.). Με τις χρηματοδοτήσεις  αυτές οι οποίες αποτίνονταν στις φτωχές αγροτικές περιφέρειες του Νότου ( Ελλάδα – Νότια Ιταλία – Ισπανία – Πορτογαλία – Νότια Γαλλία) πρωτίστως και στη συνέχεια μαζί με τα στάδια της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τα ανατολικά και τη ένταξη νέων κρατών από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη  όπως και την Βόρεια Βαλκανική παρέχονταν η ευκαιρία για την επίτευξη της κοινοτικής – κοινωνικής – συνοχής εντός της Ε.Ε. των 27 κρατών μελών. Είναι αλήθεια πως η πολιτική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θεωρούσε πως πράγματι η συνοχή αποτελεί ένα μεγάλο στοίχημα για την Ευρώπη του 21^ου αιώνα( Π. Σκλιάς επιμ 2008 σελ 199).  Μετά κιόλας την ψήφιση από τα επιμέρους εθνικά κοινοβούλια ή σε κάποιες χώρες με δημοψηφίσματα της συνθήκης Σένγκεν με την οποία ουσιαστικά τα γεωγραφικά σύνορα της Ένωσης εξαλείφονται κρίθηκε ως απαραίτητη και αναγκαία προϋπόθεση ο βαθμιαίος περιορισμός των κοινωνικών ανισοτήτων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες άμβλυνσης των ανισοτήτων μεταξύ των κρατών στην Ε.Ε. των 27 μελών πλέον αναπτύσσονται ανισότητες μεταξύ υπο-περιφερειών εντός της Ευρώπης με κριτήρια αμιγώς οικονομικά. Αυτό συμβαίνει επειδή η Ε.Ε. καταρχάς στερείται ενιαίας πολιτικής έκφρασης και συνεπώς οι εθνικισμοί ως αιτία ή κι ως αποτέλεσμα των έντονων οικονομικών ανταγωνισμών συμβάλλουν δυναμικά στην μεγέθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Ενδεικτικό του χάσματος που σοβεί ανάμεσα στις εύρωστες περιφέρειες της Δυτικής Ευρώπης και τις υπόλοιπες αναφορικά με την αξιοποίηση της γνώσης και της τεχνολογίας είναι πως από τις 213 περιφέρειες στην Ε.Ε. οι 8 συγκεντρώνουν το 25% των συνολικών δαπανών που πραγματοποιούνται στους  δυναμικούς τομείς της έρευνας και της τεχνολογίας και μόνο 31 το ήμισυ αυτών των δαπανών (Π. Σκλιάς επιμ 2008 σελ 201). 

5.        Ποιες Εξελίξεις Φέρνει η Αναδιάρθρωση της Παγκόσμιας Οικονομίας

Τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια οι αναδιαρθρώσεις της παγκόσμιας οικονομίας μεταλλάσουν τα οικονομικά μοντέλα ανάπτυξης των χωρών ενώ παράλληλα διαμορφώνουν καινούργιες συνθήκες εργασίας καθώς οι δομές του μεταπολεμικού εργασιακού κι εν γένει οικονομικού συστήματος σαρώνονται από την δυναμική επίδραση που ασκούν οι Αγορές του χρηματοπιστωτικού κυρίως κεφαλαίου καθώς ο ραγδαία αναπτυσσόμενος κλάδος της πληροφορικής καταργεί κάθε είδους σύνορο και φραγμό με αποτέλεσμα να ισχύουν  οι ταχύτατες μεταφορές τεράστιων κεφαλαίων προκαλώντας  κρίσεις επάλληλες και πυκνές, καθώς τα συσσωρευμένα κεφάλαια αναζητούν νέες επενδυτικές ευκαιρίες.  Ωστόσο πρέπει να κατανοήσουμε πως στον καπιταλισμό πιθανοί φραγμοί στην κυκλοφορία του κεφαλαίου μπορεί να προκληθεί κρίση. Σε μια τέτοια περίπτωση η ανάπτυξη διακόπτεται και τότε μοιραίως επέρχεται μια κατάσταση υπερβολικής συσσώρευσης κεφαλαίου. Εάν η ανάπτυξη δεν ανανήψει σύντομα το συσσωρευμένο κεφάλαιο αναγκαστικά υποτιμάται η ακόμη και  καταστρέφεται (D. Harvey , 2011 σελ 55).

Εύλογη συνέπεια της καπιταλιστικής ανάπτυξης αλλά και των κρίσεων που συμβαίνουν εντός του συστήματος αυτού  η διεύρυνση του χάσματος, ανάμεσα σε γεωγραφικές περιφέρειες και χώρες. Συγχρόνως η απελευθέρωση των κεφαλαιακών ροών επιτρέπει και παρωθεί στην απρόσκοπτη μετακίνηση εργαζομένων. Πάντως οι υποδομές όπως και η ποιότητα του εργασιακού περιβάλλοντος αναμφίβολα αποτελούν βασικά κριτήρια για την άφιξη επενδύσεων στην περιφέρεια.   Παρακολουθούμε το boom στις αγορές κεφαλαίου να συμβαίνει σε γρήγορα αναπτυσσόμενες χωρικές περιφέρειες όπως αυτή της Νότιας και Ανατολικής Ασίας οι οποίες υποδέχονται τις βιομηχανικές επενδύσεις και τις  νέες τεχνολογίες την ώρα που μαζικά κεφάλαια αποχαιρετούν αναπτυγμένες χώρες. Η παραγωγή επομένως αποκεντρώνεται από τις παραδοσιακές «φορντικές» βιομηχανικές περιφέρειες όπου εξαιτίας του καθεστώτος της ευέλικτης συσσώρευσης αξιοποιείται η αγορά και το πολυάριθμο εργατικό δυναμικό τους. Στην εποχή μας ο ανταγωνισμός είτε χωρικός είτε περιφερειακός επιφέρει ανατροπές στις οικονομίες οι οποίες αναστατώνουν τις κοινωνικές ομάδες ειδικά των εργαζομένων . Η  συσσώρευση κεφαλαίων μέσω της αφαίρεσης πολύτιμων πόρων από άλλους εξακολουθεί να προκαλεί στην ιστορία του καπιταλισμού και στον 21^ο αιώνα  πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες και να  δημιουργεί ευρείες  ζώνες  αντίστασης.  Πολλοί απ  αυτούς τους αγώνες εντάσσονται πλέον στο μαζικό και πολύχρωμο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. (D. Harvey 2006 σελ 164)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ανδριανόπουλος Α. : Μετά το Μέλλον 1996 εκδόσεις LIBRO

Σκλιάς Π. : Ευρωπαϊκές Γεωγραφίες, Τεχνολογία και Υλικός Πολιτισμός, επιμ. Εκδόσεις Ε.Α.Π. Πάτρα 2008

Τσάμπρα Μ.: Ευρωπαϊκές Γεωγραφίες, Τεχνολογία και Υλικός Πολιτισμός, επιμ. Εκδόσεις Ε.Α.Π. Πάτρα 2008

 Harvey D.: Ο Νέος Ιμπεριαλισμός εκδόσεις Καστανιώτη Αθήνα 2006

Harvey D. :  Το Αίνιγμα του Κεφαλαίου Και οι Κρίσεις του Καπιταλισμού εκδόσεις Καστανιώτη Αθήνα 2011

Η Τελευταία Πολιτική Πράξη του Δημήτρη

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας  

Κάθε ανθρώπινη πράξη έχει και το δικό της τον ιδιαίτερο συμβολισμό. Πόσο μάλλον όταν αναφερόμαστε σε μια αυτοχειρία. Δυστυχώς  δεν είναι ούτε η πρώτη και δεν θα είναι και η τελευταία -  αν και θέλουμε να το απευχόμαστε -  αυτοκτονία. Και μάλιστα για λόγους αδυναμίας επιβίωσης με αξιοπρέπεια. Η θλιβερή όμως πράξη του συμπολίτη μας να τερματίσει ο ίδιος τη ζωή του απόλυτα συνειδητοποιημένα ενώπιον συμπολιτών του αναμφίβολα φέρει το δικό της συμβολισμό που πράγματι συγκλονίζει.

Το γεγονός συνέβη χθες Τετάρτη 4 Απριλίου το πρωί στην Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα. Ο Δημήτρης ηλικίας 77 ετών συνταξιούχος φαρμακοποιός,  προσβεβλημένος από την απαξιωτική προς τον ίδιο και το λαό του  αντιμετώπιση του κράτους, ύστερα από μια επιτυχημένη επαγγελματική πορεία, βρέθηκε με τις ασκούμενες πολιτικές των μνημονίων απεγνωσμένος  κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης η οποία πλήττει ευθέως   πολύ συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις κι επέλεξε να στείλει ο ίδιος ένα καθαρό πολιτικό  μήνυμα που αναμφίβολα αποστομώνει, αυτοπυροβολήθηκε στο μέσον της πλατείας, απέναντι από το Κοινοβούλιο, μη αντέχοντας άλλο τη βάναυση εξαπάτηση των ονείρων του από τους εκμαυλιστές και τους θρασύδειλους υπονομευτές της κοινωνικής συνοχής.  


Είναι αλήθεια πως ο τρόπος που επέλεξε ο συμπολίτης μας  να τερματίσει τη ζωή του άφησε αποσβολωμένη την κοινωνία μα πλήρως αμετανόητη την αστική πολιτική ηγεσία της χώρας. Η οποία είναι υπόλογη και υπεύθυνη για το κλίμα  απελπισίας στο οποίο ζει η κοινωνία. Πάντως, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι η τρόικα δεν συγκινείται καθόλου από τέτοιες πράξεις. Δεν διακατέχονται ο Πώλ Τόμσεν και η κουστωδία των χαρτογιακάδων που τον ακολουθεί  από καμία απολύτως ευαισθησία, καθώς  αυτοί που αποφασίζουν να οδηγήσουν τον ελληνικό λαό στην εξαθλίωση είναι πάνω απ΄ αυτούς. Οι επιλογές και οι τακτικές της Τρόικα και της συγκυβέρνησης Παπαδήμου είναι σαφείς και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Επιθυμούν - και γι΄ αυτό στοχοποιούν τα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα προκειμένου να τα φοβίσουν και εν τέλει να τα υποτάξουν, - την υποδούλωση τους. 

Η ώρα της ευθύνης για τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους συνταξιούχους είναι τεράστια και πλησιάζει, καθώς πορευόμαστε προς τις εκλογές. Οφείλουν οι κοινωνικές ομάδες που "χτυπιούνται" από την πολιτική των δύο μνημονίων να συντρίψουν, αρχικά διά της ψήφου, τα σχέδια των ολιγαρχών και της Τρόικα. Αν ψηφίσουμε δίνοντας μεγάλα ποσοστά στην εκλογική δύναμη του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. τότε οι συνέπειες για το λαϊκό εισόδημα και την επιβίωση θα είναι ολέθριες. Ο εργαζόμενος και γενικά ο καθένας βιοπαλαιστής έχει χρέος να σταματήσει να αυταπατάται. Επιτέλους όχι άλλη εθελοτύφλωση και αφέλεια ! Στο εξής θα είναι ασυγχώρητη !  

Πάλι θα Δειλιάσουμε ;

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας

Να εξηγούμαστε΄, είμαστε ένας λαός που ακόμη και τώρα που διάγει μέρες σχετικής έως απόλυτης φτώχειας, για τους περισσότερους μισθωτούς και συνταξιούχους, παραμένει εγκλωβισμένος στις μεμψίμοιρες αυταπάτες του. Παρά τις γενικόλογες, ασαφείς και δημαγωγικές διατρανώσεις των πολιτικών του ταγών και δη των κομμάτων που διακυβέρνησαν και συνεχίζουν να κατέχουν την εξουσία στη χώρα  μέχρι και σήμερα, εξακολουθεί να τρέφει φρούδες προσδοκίες σε αυτούς  που τον εξώθησαν στην κατάντια και τον εξευτελισμό, στην απόγνωση και στην απελπισία όπου  απτόητοι κι αναιδείς επιμένουν να εγγυώνται τη λύτρωση του λαού από την εξαθλίωση. Αν οι Έλληνες εκτιμούν ή ακόμη χειρότερα πιστεύουν πως ο εχθρός που τους καταδυναστεύει και υποθηκεύει τη ζωή τους είναι αποκλειστικά η Γερμανίδα καγκελάριος είναι τουλάχιστον αφελείς.

Τα προβλήματα που συνάδουν με την οικονομική κρίση προέρχονται από τη λειτουργία του καπιταλισμού ως οικονομικού συστήματος. Οι συχνές κι επαναλαμβανόμενες κρίσεις παγκοσμίως αυτό ακριβώς καταμαρτυρούν. Όσο το συσσωρευμένο κεφάλαιο δεν βρίσκει τρόπους και δρόμους επένδυσης προκειμένου αυτό να κερδοφορήσει δεν υπάρχει περίπτωση να μην ταλανίζεται η Ελλάδα από την ύφεση και την αδιαλείπτως αυξανόμενη τάση της ανεργίας.   Η ερμηνεία ότι πληρώνουμε τις συνέπειες αυτές που όλοι μας αντιλαμβανόμαστε, σε μεγάλο ή μικρό βαθμό οφείλεται στο τεράστιο δημόσιο χρέος, σίγουρα δεν είναι μια πειστική και αξιόπιστη εξήγηση. Αφού πολύ απλά υπάρχουν χώρες με μεγαλύτερα δημόσια χρέη και  δεν εξαιρείται η Γερμανία με τα 2 τρις ευρώ δημόσιο χρέος. Παράλληλα, ο κυνισμός της γερμανικής κυβέρνησης δεν εκδηλώνεται μόνο απέναντι στην ελληνική κοινωνία. Σφικτή εισοδηματική πολιτική ακολουθείται εδώ και χρόνια τόσο από  την Αγκελα Μέρκελ όσο και από τον προκάτοχό της σοσιαλδημοκράτη Γκ. Σρέντερ και εντός της χώρας της. Έτσι διαβάζουμε στον τύπο αλλά και στους ιστοτόπους εγχώριους και διεθνείς πως επτάμισι εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι αμείβονται με 400 ευρώ το μήνα, ενώ υπάρχουν συνταξιούχοι που λαμβάνουν 140 ευρώ μηνιαίως σύνταξη και η αιτία βρίσκεται στο γεγονός πως όλοι αυτοί οι Γερμανοί πολίτες δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν μια σταθερή και πλήρη εργασία καθ΄ όλη τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου, καθώς επικρατούσαν  συνθήκες απασχολησιμότητας.  Η ειδοποιός -για την ώρα - διαφορά βρίσκεται στο γερμανικό  κοινωνικό κράτος που παρά τις σημαντικές περικοπές του εντούτοις παραμένει σε ισχύ και με αυτόν τον τρόπο εξουδετερώνεται ο κίνδυνος της λαϊκής εξέγερσης εντός της Γερμανίας.

Επομένως, οφείλουμε να καταλάβουμε πως το πρόγραμμα αναδιαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μπαράζ εχθρικών προς τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους πολιτικών. Σήμερα στην Ελλάδα και παντού στην Ευρώπη εφαρμόζεται μια πολιτική ενιαία,  με σαφή αντιλαϊκά χαρακτηριστικά και με καθαρές τις προθέσεις να επέλθει ραγδαία υποτίμηση του εργατικού εισοδήματος και απόλυτη κατάρρευση του παρεχόμενου μέχρι και σήμερα υποτυπώδους προνοιακού πακέτου υπηρεσιών. Επιπροσθέτως, στην πατρίδα μας συμβαίνει η επιδείνωση΄αυτή στην αγοραστική δύναμη να πραγματοποιείται συλλήβδην, ισοπεδώνοντας οριζόντια κοινωνικές ομάδες, δίχως να υπάρξει κάποια κλιμάκωση ή έστω δημοκρατική  διάκριση σύμφωνα με τις αντοχές και τις δυνάμεις καθεμιάς. Η κατάσταση αυτή εδράζεται στο τραγικό έλλειμμα δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτικού συστήματος.  Η ένταση και η ταχύτητα υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου είναι πρωτοφανής και εδώ βρίσκεται και το πείραμα που εξελίσσεται. Σκοπός της ημεδαπούς και διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας εκτός από το να ελέγξει στην Ελλάδα τα μέσα παραγωγής, να σφετεριστεί τον ορυκτό και γενικά τον παραγόμενο πλούτο της χώρας είναι και να την εκμηδενίσει εντελώς. Επιχειρείται από τη μεριά της τάξης των πλουτοκρατών η αποστέωση του λαϊκού εισοδήματος και ο εξανδραποδισμός του εργατικού πληθυσμού. Έτσι ώστε αυτό να καταστεί εύκολα χειραγωγήσιμο και δουλικό σύμφωνα προς τις ορέξεις και τις στρατηγικές επιλογές του διεθνούς Κεφαλαίου.

Συνεπώς η μόνη λύση που δίνεται  στους πολίτες είναι να αποφασίσουν ολική συστημική ανατροπή στις προσεχείς εκλογές που πιθανόν να διεξαχθούν στις 6 Μαΐου 2012. Αυτό μεταφράζεται σε συντριπτική υποστήριξη όχι απλά του αντιμνημονιακού μπλοκ αλλά σε συνειδητή ενίσχυση του Κ.Κ.Ε για σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης χωρίς καμία επιφύλαξη και δυστοκία. Δεν υπάρχουν τα περιθώρια για μετριοπαθέστερη επιλογή. Μας οδηγούν ως κοινωνία στον αφανισμό. Είναι ώρα να αρθούμε και να υψώσουμε την κρίση μας χωρίς έπαρση και φόβο. Αν Θέλουμε να διεκδικήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια και ελευθερία. Ειδάλλως οι αβυσσαλέες δυνάμεις της Παγκόσμιας Χρηματοπιστωτικής Αγοράς που σε καμία περίπτωση δεν διέπονται από ευαισθησία και ανθρωπισμό θα κατασπαράξουν τα ιερά και τα όσια της Ελληνικής Γης μα  και τα οστά από το ήδη λεηλατημένο κουφάρι της πατρίδας και των ανθρώπων της. Το εύλογο κι αδυσώπητο ερώτημα που γεννάται είναι αν πάλι θα δειλιάσουμε και την επομένη των εκλογών θα έχουμε πέσει σε ανείπωτους κλαυθμούς  ωσάν "μωρές παρθένες"!

Η Δ.Α.Σ. Ο.Τ.Α. Ν. Μαγνησίας Ανατρέπει τον Κυβερνητικό Συνδικαλισμό !

Ρεπορτάζ του Βασίλη Στεφ. Λάππα

Στις κάλπες προσήλθαν οι 973  εργαζόμενοι στους Οργανισμούς  Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο νομό Μαγνησίας  την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012 στο Δημαρχείο του Βόλου προκειμένου ν΄ αναδείξουν το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του συλλόγου τους. Στο διάστημα της εβδομάδας που κύλησε είχε προηγηθεί η ψηφοφορία των εργαζομένων στους Δήμους των νησιών των Σποράδων. Παρά την κόπωση και την ταλαιπωρία για πολλούς εργαζομένους στους περιφερειακούς δήμους του νομού Μαγνησίας η προσέλευση υπήρξε σημαντική. Η καταμέτρηση των ψηφησάντων ολοκληρώθηκε χθες το βράδυ με  συντριπτική υπεροχή να  καταλαμβάνει η Δημοκρατική Ανεξάρτητη Συνεργασία των Ο.Τ.Α.  στον νομό Μαγνησίας. Η παράταξη υποστηρίζεται από το ΠΑΜΕ απέσπασε 431 ψήφους και έρχεται στο προσκήνιο με εκπληκτική  δύναμη αφού κατοχυρώνει τις 5 έδρες από τις εννέα (9) στο σύνολο του Συλλόγου Εργαζομένων των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Πρόκειται για ένα σαφές και ηχηρό μήνυμα το οποίο στέλνουν πλέον ευθέως οι εργαζόμενοι τόσο στις Δημοτικές Αρχές του Ν. Μαγνησίας όσο και στην κυβέρνηση. Άλλωστε στα σχέδια των μνημονιακών κομμάτων περιλαμβάνονται όχι μόνο μειώσεις στους πενιχρούς - για τους περισσότερους εργαζόμενους - μισθούς αλλά και απολύσεις καθώς το μνημόνιο 2 ορίζει ευθαρσώς ραγδαία συρρίκνωση των υποδομών και των υπηρεσιών που παρέχονται από τους Ο.Τ.Α. Δεν χωρά αμφιβολία πως το θετικό και αισιόδοξο αυτό αποτέλεσμα πιστώνεται στο πολύ δυναμικό ψηφοδέλτιο της Δ.Α.Σ. Ο.Τ.Α. και σίγουρα στην καθαρή αγωνιστική πολιτική γραμμή που ανέπτυξε. Οι υπόλοιπες έδρες μοιράστηκαν 3 στην Ανεξάρτητη Συσπείρωση παράταξη που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ -ΔΗΜΑΡ. λαμβάνοντας  209 ψήφους   και μία έλαβε η  Ανεξάρτητη Κίνηση που οι υποψήφιοι του συνδυασμού προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ και η οποία μέτρησε 173 ψηφους. Τέλος  μόλις 11 σταυρούς προτίμησης πήρε  ανεξάρτητος υποψήφιος ενώ τα άκυρα λευκά ήταν 39 ψηφοδέλτια. Από τα παραπάνω   Είναι ηλίου φαεινότερο πως οι εργαζόμενοι  είναι έτοιμοι να συντρίψουν σχεδόν καθολικά τα μνημονιακά κόμματα που ενορχήστρωσαν την υποταγή της χώρας στα αρπακτικά της Τρόικας και στην εξαθλίωση τους.

Ισχυρό ΚΚΕ για να ανατραπεί η καπιταλιστική βαρβαρότητα

Του Γιώργου ΤΟΥΣΣΑ*

Η ακρόαση των εκπροσώπων της τρόικας (O. Ρεν, Π. Τόμσεν και Γ. Ασμουσεν) στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών και Απασχόλησης - Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις 27 Μάρτη 2012, για «την οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ελλάδα», ήταν μία κακοστημένη παράσταση, ώστε να αποκτήσει δήθεν «νομιμοποίηση» η βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ, που συνθλίβει την εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα. Η τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) μαζί με τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, με τη στήριξη του ΛΑ.Ο.Σ. και των άλλων κομμάτων του κεφαλαίου και του ευρωμονόδρομου, σφαγιάζουν τις εργατικές - λαϊκές κατακτήσεις για την ενίσχυση της κερδοφορίας των μονοπωλίων. Η Ελλάδα δεν είναι εξαιρετική περίπτωση. Από κοινού η ΕΕ με τις αστικές κυβερνήσεις των κρατών - μελών και με αιχμή του δόρατος την αντιδραστική στρατηγική «Ευρώπη 2020» επιτίθενται με την ίδια αγριότητα στην εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα σε όλη την ΕΕ.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με τις δυνάμεις του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Σοσιαλδημοκρατών και Φιλελεύθερων, το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, τον ΛΑ.Ο.Σ., το κόμμα της Μπακογιάννη και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου, πρωταγωνιστεί στην αντιλαϊκή επίθεση. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι των μονοπωλίων στηρίζουν στο Ευρωκοινοβούλιο και σε κάθε χώρα - μέλος της ΕΕ την επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη. Τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα φέρουν φαρδιά - πλατιά την υπογραφή και την ψήφο τους. Αυτές οι δυνάμεις είναι υπεύθυνες για την καταλήστευση των μισθών και των συντάξεων, την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, τη διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης και την εμπορευματοποίηση της Υγείας και της Παιδείας, γιατί στήριξαν και επέβαλαν την αντιδραστική στρατηγική «Ευρώπη 2020», την «Ενισχυμένη οικονομική διακυβέρνηση», το «Σύμφωνο για το ευρώ +», το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο», τους μηχανισμούς ελεγχόμενης πτώχευσης, ζωή κόλαση για την εργατική τάξη, τα άλλα λαϊκά στρώματα. Πάει πολύ η απύθμενη υποκρισία, το θράσος των ευρωβουλευτών των ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., του κόμματος της Μπακογιάννη να εμφανίζονται προεκλογικά ότι εναντιώνονται στην τρόικα και να την εγκαλούν για σκληρότητα, ενώ έχουν ψηφίσει και στηρίξει τα αντιλαϊκά μέτρα στο Ευρωκοινοβούλιο και στην ελληνική Βουλή, είτε βρίσκονταν στην κυβέρνηση, είτε στην αντιπολίτευση, τόσο κατά την περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όσο και με ιδιαίτερη βαρβαρότητα κατά την περίοδο της κρίσης. Στη γνωστή οπορτουνιστική γραμμή κινήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίζοντας πως το μνημόνιο και τα σκληρά μέτρα λιτότητας επιβάλλονται από την τρόικα, αθωώνοντας το ρόλο των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και πλουτοκρατίας.

 Η αντεργατική επίθεση δεν έχει επιβληθεί απέξω, από το ΔΝΤ, από τους Γερμανούς, την Μέρκελ, τον Σόιμπλε. Από κοινού με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, η ελληνική πλουτοκρατία και τα κόμματά της έχουν αποφασίσει να λεηλατήσουν τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και να επιβάλουν τα βάρβαρα μέτρα στην εργατική τάξη. Τι λένε τα δικά τους στοιχεία; Το Ενημερωτικό Σημείωμα της Γενικής Διεύθυνσης Εσωτερικών Πολιτικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ελλάδα, που αποτέλεσε και τη βάση της κοινής συνεδρίασης των εκπροσώπων της τρόικας με τους ευρωβουλευτές των Επιτροπών Οικονομικών και Απασχόλησης - Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δεν περιέχει κάποια καινούρια στοιχεία σχετικά με την εξέλιξη και τις προοπτικές της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα. Ωστόσο, από τα στοιχεία που παραθέτει και τις κρίσεις κάποιων αστών οικονομικών αναλυτών, στις οποίες παραπέμπει, μπορούν να εξαχθούν ορισμένα συμπεράσματα: Γίνεται προσπάθεια να αποσιωπηθούν οι πραγματικές αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης που εκδηλώθηκε συγχρονισμένα στις μεγαλύτερες καπιταλιστικές οικονομίες και δεν αποτελεί ελληνικό φαινόμενο. Με αντιεπιστημονικό τρόπο επιχειρείται να εμφανισθεί η κρίση ως αποτέλεσμα κακής διαχείρισης και λαθών από τις αστικές κυβερνήσεις.

Τα στοιχεία της οικονομικής ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού 2001 - 2011 δείχνουν ότι οι υψηλοί ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ το διάστημα 2001 - 2007 δεν έφεραν κανένα όφελος για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Η αύξηση του παραγόμενου πλούτου πήγε ολόκληρη στις τσέπες της πλουτοκρατίας, χωρίς καμία ουσιαστική βελτίωση της ζωής και την ικανοποίηση των αναγκών της εργατικής - λαϊκής οικογένειας. Αντίθετα, όσο αυξανόταν ο παραγόμενος πλούτος, τόσο αυξανόταν σε αριθμούς και σε ποσοστό το δημόσιο χρέος, δηλαδή χρήματα που δανειζόταν το ελληνικό αστικό κράτος για να χρηματοδοτεί τα μονοπωλιακά συγκροτήματα. Ταυτόχρονα, μάλιστα, αυξανόταν και η ανεργία φτάνοντας από το 10,7% το 2001, στο 11,3% το 2002 και παραμένοντας σταθερά στα ίδια υψηλά επίπεδα μέχρι το 2005. Αυτή είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη που οδήγησε στην κρίση, την οποία τώρα το κεφάλαιο και τα κόμματά του τη φορτώνουν στην εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, καλώντας τους να υποστούν τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα για την εξόφληση του χρέους, που πήγε ολόκληρο στις τσέπες της πλουτοκρατίας.

Τα στοιχεία για τη δομή του ελλείμματος φανερώνουν ότι στους βασικότερους δείκτες «κοινωνικών δαπανών» (περιβάλλον, στέγαση, πολιτισμός, εκπαίδευση, υγεία), η Ελλάδα ήταν κάτω από το μέσο όρο της ΕΕ και της Ευρωζώνης (βλέπε πίνακα). Οι μόνοι τομείς που ήταν πιο πάνω ήταν οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί και οι δημόσιες υπηρεσίες, γεγονός που αποτυπώνει ότι το έλλειμμα και το χρέος δημιουργήθηκαν από τις δαπάνες που ξεκοκάλισε το κεφάλαιο. Στόχος τους η εσωτερική υποτίμηση Ομολογείται ότι επιδίωξη των κυβερνήσεων του κεφαλαίου και της τρόικας είναι η λεγόμενη «εσωτερική υποτίμηση», δηλαδή η καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, η καταστροφή της ζωής και των δικαιωμάτων τους, για να ξαναξεκινήσει κύκλος καπιταλιστικής ανάπτυξης, που και το ίδιο το σημείωμα διαπιστώνει ότι είναι αβέβαιη, δύσκολη και ασταθής.

 Η ανάπτυξη στην οποία προσβλέπει το κεφάλαιο είναι ανάπτυξη στα συντρίμμια της ζωής της εργατικής οικογένειας, αφού οι ίδιοι προβλέπουν ότι η ανεργία θα παραμείνει σε εξοντωτικά για την εργατική τάξη (ιδιαίτερα τους νέους και τις γυναίκες) επίπεδα, ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις πρέπει να φτάσουν στα επίπεδα της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας. Ομολογείται ακόμη ότι η χρηματοδοτική στήριξη της Ελλάδας από την ΕΕ και το «κούρεμα» έγιναν στην πραγματικότητα για να εξοφληθούν οι ιδιώτες δανειστές. Είναι εντυπωσιακή η αλλαγή της σύνθεσης των πιστωτών στο διάστημα 2010 - 2016. Ενώ το 2010 297 δισ. ευρώ του χρέους είναι σε χέρια ιδιωτών και μόλις τα 31,5 δισ. στα χέρια του ΔΝΤ και του Μηχανισμού Στήριξης της ΕΕ, τα ποσά αυτά αντίστοιχα γίνονται 282 δισ. και 73,7 δισ. το 2011, 139,4 δισ. και 193 δισ. το 2012, για να φτάσουν το 2015 σε 89,6 δισ. και 225,5 δισ. αντίστοιχα.

 Ετσι, οι ιδιώτες δανειστές εξοφλούνται, το χρέος εκτοξεύεται και βρίσκεται πλέον στα χέρια των κρατών - μελών της ΕΕ και του ΔΝΤ. Ταυτόχρονα, με την αντικατάσταση των ομολόγων με νέα, για τα οποία ισχύει το αγγλικό δίκαιο - που προβλέπει δρακόντεια μέτρα για την εξόφλησή τους - εξασφαλίζονται με τους πιο σκληρούς όρους οι νέοι δανειστές. Ομολογείται, επίσης, ότι είναι εξαιρετικά αβέβαιη η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και διατυπώνονται διάφορα σενάρια για νέο «κούρεμα», για έξοδο από την Ευρωζώνη, γεγονός που σημαίνει ότι ο σφαγιασμός της ζωής του λαού θα συνεχιστεί ανελέητα για δεκαετίες, χωρίς τελειωμό. Από τους πίνακες στο τέλος προκύπτουν ενδιαφέροντα συμπεράσματα για το ποιος ωφελήθηκε από την καπιταλιστική ανάπτυξη από το 2001 έως το 2010. Παρά τον παραγόμενο πλούτο, που ήταν τεράστιος, το εμπορικό έλλειμμα συνέχιζε να αυξάνεται με ταχύτατους ρυθμούς, η επενδυτική θέση να χειροτερεύει και η ανεργία να παραμένει στο επίπεδο του 10%.

Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 21% το 2011 με πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους και τάση συνεχούς αύξησης. Αυτός είναι ο παρασιτικός τρόπος της καπιταλιστικής ανάπτυξης, που αποκαλύπτει και τα σημερινά ψέματα των αστών για την ανάπτυξη που δήθεν θα ακολουθήσει την κρίση. Ο πίνακας, τέλος, των εκτιμήσεων των καπιταλιστικών οργανισμών για το ελληνικό ΑΕΠ δείχνει την αποτυχία τους σε όλες τις προβλέψεις τους και επιβεβαιώνει τις δυσκολίες της αστικής διαχείρισης. Αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία Η ΕΕ - λυκοσυμμαχία των αστικών κυβερνήσεων - ιμπεριαλιστική διακρατική ένωση του κεφαλαίου, μόνο δεινά φέρνει για τους λαούς. Είμαστε ουσιαστικά σε προεκλογική περίοδο, με πολύ ισχυρές δόσεις τρομοκρατίας, εκβιασμού και εκφοβισμού του λαού, αλλά και κοροϊδίας και αποπροσανατολισμού, επιδιώκοντας άλλους να κοροϊδέψουν και άλλους να τρομοκρατήσουν.

Η απάντηση του λαού στις προκλητικές προσπάθειες κοροϊδίας τους, διάσωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, εξωραϊσμού της λυκοσυμμαχίας των μονοπωλίων, της ΕΕ μπορεί να είναι μόνο μία: Ισχυρό ΚΚΕ, ενδυνάμωση της κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας, της αλληλεγγύης της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, κλιμάκωση της αντιμονοπωλιακής πάλης, για την ανατροπή των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερής διαγραφή του χρέους, με λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία. * Ο Γιώργος Τούσσας είναι μέλος της ΚΕ και ευρωβουλευτής του ΚΚΕ

Της σκούπας το... ανάγνωσμα

Γράφει η Λίανα Καννέλη

Από τον "Κυριακάτικο Ριζοσπάστη της 01- 04-2012"


Κάνατε τον οίκο του πατρός μου οίκον εμπορίου, ανέκραξε ο Ναζωραίος και πήρε το φραγγέλιο, μαστίγιο δηλαδή, και πλάκωσε στο ξύλο τους σαράφηδες, τους αργυραμοιβούς, τους ληστές τοκογλύφους με τα παγκάκια τα στημένα έξω από το Ναό. Κι ύστερα έξαλλος αναποδογύρισε τα μαγαζάκια τους, κλώτσησε την πραμάτεια τους, βοηθούμενος προφανώς κι από μαθητές και πλήθος που όμως δεν πρόλαβαν μήτε διανοήθηκαν να τον σταματήσουν. Κατάπληκτοι οι... πιστοί, με εγκεφαλικό οι... πνευματικοί ταγοί τους, είδαν τον υιό του Ανθρώπου κατά τον ίδιον, τον υιό του Θεού κατά τους αντιπάλους του, να βγαίνει εκτός δεδομένου εαυτού μπροστά στην Αγορά και τη θεοποίησή της, έξαλλος για το εκμεταλλευτικό πάρτι των πιστών άμα τε και αφελών της εποχής. Σ' αυτό το επεισόδιο, παράξενο πώς, για τη διασάλευση της τάξης δεν παρενέβησαν οι δυνάμεις των επικυρίαρχων Ρωμαίων. Ούτε κοόρτη δεν εμφανίστηκε. Αφησαν οι λεγεωνάριοι τους ιθαγενείς να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους με τα παζάρια και τους επιτόπιους θεούς τους. Υστερα από αιώνες κι ύστερα από πολλές σταυροφορίες, το θεμελιωμένο από μαρτυρήσαντα μαθητή του θυμωσιάρη θεού Βατικανό, με τις τράπεζες και την ελβετική φρουρά του, με τις μπίζνες του και τις ιεραποστολές του, έγινε και παραμένει ένας γίγαντας του κεφαλαίου και κτηματομεσίτης ολκής. Σε ανταγωνισμό με άλλα λιγότερο ή περισσότερο πλούσια «πνευματικά» κέντρα - πατριαρχεία, που θυμούνται το πνεύμα του θεού μόνον όταν αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους σ' αυτά ή παρηγορούν τους φτωχούς που παράγουν με τη σέσουλα οι διάσπαρτοι πάγκοι των λαθρεμπόρων των εθνών, οι πολιτικοί της πανάρχαιας καπιταλιστικής πολιτικής. Απέμειναν και μερικοί χριστιανοί, όπως και μουσουλμάνοι και βουδιστές και σαμάνοι κι άλλοι υποκειμενικά εκφρασμένοι ως θρησκευάμενοι, που ομολογούν με έργα την πίστη τους σε ελεήμονα και φιλεύσπλαχνο θεό, δυσδιάκριτοι ανάμεσα σε ομόθρησκους έμπορους της πίστης και λάτρεις του... ίματζ, της ευγενούς εικόνας του κτήνους δηλαδή, που προσφέρει η ιερή αγελοποίηση. Είναι αυτοί που διαχρονικά ντρέπονται για τις γενοκτονίες, τις σταυροφορίες, τις καθάρσεις των κοινωνιών με εντολές αφεντικών, μπερδεμένοι ανάμεσα σε στίφη σταυροκοπούμενων και γονατιζόντων. Αυτών οι οποίοι παρακαλάνε να βοηθήσει το πνεύμα του θεού να βρεθεί πετρέλαιο στην αυλή τους, κρυμμένος θησαυρός στον τοίχο τους, λαχείο στο πορτοφόλι τους και κανάς καλός γάμος για τα παιδιά τους για να μην πούμε για καμιά ΑΟΖ στον τόπο τους. Μ' αυτό το ιστορικό, κοινωνιολογικό και πολιτισμικό σκηνικό στις σημερινές παραστάσεις πρωταγωνιστεί ο δίκαιος θυμός των πολιτών, η δίκαιη απελπισία των απόκληρων μεταναστών και κατά περίσταση μια χρυσαυγή πασπαλισμένη με χρυσοχοΐδια κατσαριδόσκονη που απολυμαίνει το καμίνι της πρωτεύουσας και τα παγκάρια των επαρχιών της. Από τότε που ο θυμός έγινε θαύμα, πωλείται σε συσκευασία ακριβή, είτε ως φάρμακο είτε ως φαρμάκι. Η διαχείρισή του έγινε χειραγώγηση μαζών. Πολιτική που βαφτίστηκε πότε εκτόπιση, πότε εξορία, πότε Αουσβιτς, πότε Γκουαντάναμο, πότε σε πρώιμο στάδιο εκτέλεσης θεάρεστου έργου... σκούπα. Προσοχή στη γλώσσα σύντροφοι! Αυτή είναι πρωτίστως η... πατρίδα εν κινδύνω. Γιατί η γλώσσα είναι ζωντανή και υπαρκτή μόνον όταν μιλιέται και γράφεται από το λαό που την φέρει κι όταν δουλεύει κι όταν ερωτεύεται κι όταν ονειρεύεται κι όταν πολεμάει. Το σύνδρομο του Σωτήρα, η άμεση και βίαιη κάθαρση της κοινωνίας από τα οικονομικά της παράσιτα, τους φτωχούς κι ευάλωτους σε λουμπενοποίηση ντόπιους και ξένους μετανάστες, η απολύμανση χώρων από τους εκάστοτε «ακάθαρτους» περνάει από γκουλάγκ και γκέτο, ανακατεύει τις αντικειμενικές συνθήκες ζωής με το θυμικό των βασανισμένων μαζών και τότε το ίματζ, η εικόνα του θυμωμένου θεού, περνάει στα χέρια της απάνθρωπης εξουσίας. Τότε ο Πακιστανός γίνεται σκυλί γιατί κόβει με τα δόντια το δάχτυλο του οργάνου της τάξης και ο δικτάτωρ λευκός άνθρωπος παίρνει τη σκούπα ανά χείρας και καθαρίζει την πόλη από τα σκουπίδια. Ανθρωποι είναι. Αλλά άμα δεν τους πεις έτσι δεν τους βλέπεις κιόλας. Ενα λάθος έκανε ο θεός κι έβαλε την καρδιά να χτυπάει ζερβά. Του το συγχωρεί ο κύριος, κατ' εικόνα και ομοίωσή του άνθρωπος αφέντης, που έγινε το δεξί του χέρι και κρατάει σκούπα - φραγγέλιο. Επειγόντως να δώσουμε επίδομα κωφώτητος στους αμέτρητους πιστούς που ποτέ δεν τον άκουσαν πριν θυμώσει τον θεό τους, να λέει πως Ναός είναι το σώμα των ανθρώπων...

Σύνταξη 140 ευρώ στη Γερμανία

Η διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης και η μετατροπή των συντάξεων σε φιλοδώρημα δεν είναι «προνόμιο» μόνο των «υπερχρεωμένων» κρατών-μελών που βρίσκονται υπό καθεστώς μνημονίου, αλλά σε όλα, φυσικά και στα πιο ισχυρά, κράτη-μέλη της ΕΕ, αφού αποτελεί κεντρική επιλογή της στρατηγικής διεξόδου από την κρίση προς όφελος των μονοπωλίων. Τα στοιχεία που έρχονται από τη Γερμανία είναι πραγματικά αποκαλυπτικά, αφού δείχνουν ότι έχουν δρομολογηθεί συντάξεις απόλυτης εξαθλίωσης 140 ευρώ το μήνα (!) για τα εκατομμύρια των «μισοαπασχολούμενων». Οπως αναφέρει η εφημερίδα του Μονάχου «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ», επικαλούμενη στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, ένας εργαζόμενος που παίρνει τον κατώτατο μισθό των 400 ευρώ το μήνα, μετά από ένα χρόνο εργασίας, θα έπαιρνε σύνταξη σύμφωνα με τους υπολογισμούς του υπουργείου, μόλις 3,11 ευρώ το μήνα. Ενώ μετά από 45 χρόνια εργασίας το ποσό φθάνει στα 139,5 ευρώ το μήνα. Οπως είναι γνωστό, χάρη στη «μεταρρύθμιση» που εφάρμοσε από το 2005 η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Γκ. Σρέντερ, στη Γερμανία απασχολούνται 7,4 εκατομμύρια άνθρωποι σε εργασίες που αμείβονται με 400 ευρώ το μήνα, δίχως εργοδοτικές εισφορές και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, μέχρι τα μέσα του 2011 σχεδόν τα 4,65 εκατομμύρια από τους «μισοαπασχολούμενους» ήταν γυναίκες. Βέβαια, το γερμανικό υπουργείο Εργασίας επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, δηλώνοντας πως γίνεται μια υπερτίμηση των αριθμών και πως η χαμηλή σύνταξη δε σημαίνει απαραίτητα χαμηλό εισόδημα στα χρόνια της συνταξιοδότησης, αλλά η εφιαλτική πραγματικότητα δεν αλλάζει. Κι όμως τα κόμματα του ευρωμονόδρομου επιχειρούν να τρομοκρατήσουν το λαό με το ψευτοδίλημμα «Ευρώπη ή χάος». Χάος και καταστροφή για το λαό είναι η διαιώνιση της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας των μονοπωλίων. Από την εφημερίδα "Κυριακάτικος Ριζοσπάστης"

Το Στοίχημα των "Ἁνεξάρτητων Ελλήνων"

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας

Με την ανάδειξη στην προεδρία της Ν.Δ. τον Αντώνη Σαμαρά επί της ουσίας αναστέλλεται επ΄ αόριστο η φιλελεύθερη ταυτότητα του κόμματος. Ο κ. Σαμαράς ρέπει συνεχώς σε αντιφατικές επιλογές που σε καμία περίπτωση δεν κομίζουν έναν πολιτικό λόγο αξιόπιστο και υπεύθυνο. Οι επικίνδυνες δολιχοδρομίες του και η ταύτιση του με τις ντιρεκτίβες της τρόικα επ΄ουδενί δεν συνάδουν με το γράμμα και κυρίως με το πνεύμα του πολιτικού και κοινωνικού φιλελευθερισμού Πολιτικός των ακραίων τάσεων και των φραστικών βερμπαλισμών επιδιώκει δια της προσφιλής του οδού του λαϊκισμού και της δημαγωγίας να παρασύρει τους ακροατές και τους ψηφοφόρους της Ν.Δ. στην κατεύθυνση που υπαγορεύεται από ξένα κέντρα αποφάσεων, τα οποία ευθέως υπονομεύουν τα γεωστρατηγικά συμφέροντα της χώρας και την ταυτότητα του Έθνους. Επιχειρεί ο Α. Σαμαράς να εκμηδενίσει το λαϊκό εισόδημα και να καταστήσει τα φτωχά κοινωνικά στρώματα χειραγωγήσιμη μάζα έτοιμη προς εκμετάλλευση. Η Ν.Δ. μετά την εκλογική της συρρίκνωση τον Οκτώβριο του 2009 δεν μπορεί και ορθότερα αδυνατεί ν΄ ανακτήσει το χαμένο έδαφος.

Η αρχική αντιμνημονιακή ρητορική του Α. Σαμαρά έδωσε μια αισιοδοξία πως το κόμμα θα σταθεί στη θέση του και θα παραμείνει σταθερό και αταλάντευτο απέναντι στις επιταγές και εντολές που αποφασίζονται, λαμβάνονται και ανακοινώνονται στο Βερολίνο. Η Ν.Δ. ένα συνεπές φιλοευρωπαϊκό κόμμα που ουδέποτε αμφέβαλλε για την ορθότητα της απόφασης του ιδρυτού της αειμνήστου Κωνσταντίνου Καραμανλή να πορευτεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα επιλέγει να καταρρακώσει τις αξίες και τις αρχές του φιλελευθερισμού και της Ευρώπης και να αποδεχτεί τις κατοχικές και αποικιοκρατικές επιλογές μιας κρυπτοφασιστικής Γερμανίας και ενός εγχώριου και ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος χρεοκοπημένου

Είναι λοιπόν ιδανικό το περιβάλλον ώστε οι "Ανεξάρτητοι Έλληνες" και ο Πάνος Καμμένος ως επικεφαλής του νεοσύστατου και πολλά υποσχόμενου κόμματος να ξαναπιάσουν τον μίτο της φιλελεύθερης προοπτικής για την παράταξη της Κεντροδεξιάς. Δεν πρέπει άλλωστε να μας αφήνει ανυποψίαστους η στάση και η επιθυμία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή να αποσυρθεί από τον δημόσιο βίο και να μην συμμετάσχει ούτε καν ως υποψήφιος βουλευτής με τη Ν.Δ. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η δήλωση του Κ. Καραμανλή στην έγκυρη εφημερίδα Real News να μη λάβει μέρος στις επερχόμενες εκλογές, εμμέσως πλην σαφώς σηματοδοτεί μια εύσχημη αποστροφή του προς τη γραμμή του Α. Σαμαρά.

Ο Πάνος Καμμένος έχει πλέον τη μεγάλη ευκαιρία να γίνει και να εξελιχθεί σε έναν αξιόπιστο και αυθεντικό εκφραστή του ελληνικού φιλελευθερισμού δίχως τις ακρότητες της Ντόρας Μπακογιάννη και του Στέφανου Μάνου και προπάντων διατηρώντας και προστατεύοντας την ελληνική αξιοπρέπεια.

Θα Τολμήσει το ΚΚΕ ;

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας

Στο φως της δημοσιότητας εμφανίζονται δημοσκοπικές έρευνες στις οποίες καταγράφεται μια σαφής στροφή του εκλογικού σώματος προς επιλογές που προσδιορίζονται αριστερά του πολιτικού χάρτη. Έτσι, παρατηρούμε η Δημοκρατική Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ να καταγράφουν σημαντικά ποσοστά τα οποία ισοδυναμούν αθροιστικά με εκείνη που συγκεντρώνουν τα πάλαι ποτέ ισχυρά κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου ήτοι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. επίσης σε αθροιστικό σύνολο.

Η δημοσκοπική, για την ώρα, αυτή προτίμηση προς τις πολιτικές δυνάμεις του ευρύτερου αριστερού χώρου σε καμία περίπτωση δεν αξιολογείται ως τυχαία και συμπτωματική Η απόλυτη ευθυγράμμιση των δύο αστικών κομμάτων που διακυβέρνησαν καθ΄ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης τη χώρα και την οδήγησαν στην σημερινή αναξιοπρεπή κατάσταση με τις ντιρεκτίβες της Τρόικα και τα μνημόνια, με ότι αυτά συν επάγουν για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας, σίγουρα παρωθούν τους εργαζόμενους και γενικά τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα σε επιλογές αντίθετες απ΄αυτές που εκβιαστικά θέλησαν να επιβάλλουν στο λαό ως αναπόφευκτες. Οι εκφοβισμοί που θέτουν σε εφαρμογή τα επιτελεία των δύο κομμάτων της ελληνικής χρεοκοπίας και της πολιτικής απαξίωσης στερούνται έμπνευσης, με συνέπεια ο απροκάλυπτος και ιταμός αυτός τρόπος βίαιου πειθαναγκασμού του εκλογικού σώματος προκειμένου να υποστηρίξει τις μνημονιακές τους δεσμεύσεις δεν δείχνουν για την ώρα ικανές να αλλάξουν το δημοσκοπικό σκηνικό.

Είναι αλήθεια πράγματι πως οι δημοσκοπήσεις δεν αποτελούν εκλογικό αποτέλεσμα ούτε ασφαλώς αποδεικνύουν κάτι περισσότερο από μια στιγμιαία καταγραφή των προτιμήσεων ενός συνόλου πολιτών. Ωστόσο, είναι επίσης παραδεκτό πως τα στελέχη και κυρίως οι ηγεσίες των πολιτικών δυνάμεων τις λαμβάνουν σοβαρά υπόψη και τις παρακολουθούν σχολαστικά. Συνεπώς, ακόμη κι αν δεν βγαίνουν να το δηλώσουν ευθαρσώς ότι προβληματίζονται έντονα από τη σημερινή δημοσκοπική στάση του εκλογικού σώματος, αναμφίβολα τη συζητούν. Αυτό άλλωστε διαφαίνεται και από την επίθεση, τη βάναυση και λαϊκίστικη στην οποία επιδίδεται τις τελευταίες μέρες ο αρχηγός της Ν.Δ. Α. Σαμαράς προς το ΚΚΕ καθώς και ο νεοεκλεγείς - μέσα από μια διαδικασία στημένη, διαβλητή και αντιδημοκρατική - πρόεδρος του εκφυλισμένου ΠΑΣΟΚ Ε. Βενιζέλος η επιθετικότητα του οποίου έναντι της Αριστεράς στο σύνολο της βρίσκεται σε κλιμάκωση εδώ και οχτώ μήνες. Δηλαδή από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντα του ως αντιπρόεδρος και υπουργός οικονομικών.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι πως στέκονται απέναντι σε αυτή τη δημοσκοπική μετατόπιση του λαού προς ένα σαφές αντιμνημονιακό μπλοκ, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και ένα μέρος της κεντροδεξιάς όπως αυτό ορίζεται μέσα από τη νεοσύστατη κινηματική προσπάθεια ή έστω απόπειρα του Πάνου Καμμένου με τους Ανεξάρτητους Έλληνες,να συμπαραταχθεί η κοινοβουλευτική έκφραση της Αριστεράς. Παρατηρούμε αρχικά δυστοκία.

Συγκεκριμένα ο Φώτης Κουβέλης, ενώ αρχικά είχε πλαγιοκοπήσει το ΠΑΣΟΚ και όλα έδειχναν πως θα αποτελούσε έναν μελλοντικό συνεταίρο σε κυβέρνηση κεντροαριστερής απόχρωσης, τα τελευταία εικοσιτετράωρα αυτό το σενάριο πάγωσε, αφού καταψήφισε το μνημόνιο 2, το PSI, αλλά και τη δανειακή σύμβαση. O Αλέξης Τσίπρας επιμένει να ζητά από τις όμορες αριστερές δυνάμεις συνεργασία και συσπείρωση, όμως, αυτό προσκρούει στην ίδια την πολιτική του στρατηγική. Η οποία είναι ομιχλώδης, αντιφατική κι εν πολλοίς μη ρεαλιστική. Η Αλέκα Παπαρήγα εξακολουθεί να κρατά μικρό καλάθι και να μην παρασύρεται, καθώς ορθά αναγνωρίζει πως αυτό το ποσοστό που δείχνουν οι δημοσκοπικές έρευνες πιθανόν να μην εκδηλωθεί στο τέλος έμπρακτα στην κάλπη. Μολονότι, οφείλει η έμπειρη και σκεπτόμενη Γ.Γ. του ΚΚΕ να θέσει απερίφραστα ζήτημα διεκδίκησης της εξουσίας και σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης με ισχυρή πλειοψηφία. Οφείλει να δείξει ακόμη και σ΄ εκείνους που συνεχίζουν να αμφιβάλλουν ή ακόμη και να αμφισβητούν τις κυβερνητικές βλέψεις του ΚΚΕ πως το κόμμα δεν περιορίζεται απλά σε ένα ρόλο άσκησης αντιπολίτευσης έστω και ηχηρής. Χρειάζεται η πολιτική ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος να θέσει ενώπιον του λαού ένα πολιτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης το οποίο θα διέπεται από σαφήνεια και σφικτά χρονοδιαγράμματα υλοποίησης.

Είναι σκέτη ματαιότητα να περιμένει η Γ.Γ. του ΚΚΕ την αφύπνιση της εργατικής τάξης και στη συνέχεια την ενότητα της όταν παρά την απροκάλυπτη, βίαιη και ανεπίστροφη υφαρπαγή του λαϊκού εισοδήματος που στωικά δέχεται από την παρούσα συγκυβέρνηση Λ. Παδαμήμου εντούτοις εκείνη παραμένει κατακερματισμένη και εγκλωβισμένη σε ιδεολογικά στερεότυπα, συμπλέγματα και ψευδαισθήσεις. Έχει χρέος η πολιτική ηγεσία του ΚΚΕ να αποτανθεί στις ευρύτερες λαϊκές κοινωνικές ομάδες του πληθυσμού και να μιλήσει δυναμικά και αποφασιστικά. Πρέπει να τολμήσει και όπως διλημματικά θέτουν τα δύο αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα το ζήτημα "Ευρώπη ή χάος" με τον ίδιο τρόπο και τόσο μα τόσο εκβιαστικά να το θέσει απέναντι στο λαό το δίλημμα και η Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε "Υποταγή ή Ανεξαρτησία".

Οι μέρες που ζούμε είναι αυτόχρημα δύσκολες και συνάμα ιστορικές. Η Γ.Γ. Αλέκα Παπαρήγα έχει χρέος στην μεγάλη, έντιμη και αγωνιστική πορεία του Κ.Κ.Ε να θέσει το λαό και δη τις φτωχές και αδιαλείπτως πληττόμενες κοινωνικές τάξεις στο μεγάλο διακύβευμα : Αταλάντευτη και ισχυρή υποστήριξη για να κυβερνηθεί η χώρα μέσα στο πλαισιο του κοινοβουλευτισμού πλην όμως σε άλλη κατεύθυνση και με ανθρώπινη προοπτική. Άλλη οδός διαφυγής για την πλειοψηφία του λαού δεν υπάρχει. Είναι καιρός η πολιτική ηγεσία και η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ να πουν στον κόσμο απευθυνόμενοι παντού ακόμη και στο μικροαστικό - μεσοαστικό τμήμα της κοινωνίας πως επιβάλλεται η εκλογική στήριξη του κόμματος για να κυβερνηθεί επιτέλους η χώρα από Έλληνες κι ακηδεμόνευτους πολιτικούς και όχι από ξενόδουλους υποτακτικούς και εντολοδόχους του Βερολίνου, των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον.

Οι Έλληνες Καλούνται να Δώσουν Βιώσιμη Λύση

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας

Αναντίλεκτα είναι ιστορικά αποδεκτή αλήθεια πως ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός και κυρίως το πνεύμα της Φιλοσοφίας οφείλει τη διάσωσή του στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τόσο τη Δυτική όσο και κυρίως την Ανατολική, στους Άραβες, καθώς και στους Ευρωπαίους δασκάλους, λόγιους και κληρικούς της μέσης και της ύστερης περιόδου του Δυτικοευρωπαϊκού Μεσαίωνα. Ασφαλώς, σημαντική ακμή παρουσιάζεται σε ό,τι αφορά την ελληνική φιλοσοφία και πολιτειολογία, στη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης.

Γίνεται συνεπώς κατανοητό πως δίχως την πολύτιμη συμβολή των Ευρωπαίων μεταφραστών, δεν θα ήταν καθόλου σίγουρη η μεταλαμπάδευση στους σημερινούς χρόνους της γνώσης των κοσμολογικών αναζητήσεων, των ιστορικών καταγραφών και των επικολυρικών ποιημάτων των Ελλήνων προγόνων μας, που σήμερα διαμορφώνουν και καθορίζουν τον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό.

Είναι επίσης ιστορικά αποδεκτή η αλήθεια πως η ίδρυση του πρώτου ελληνικού κράτους το 1830 αποτελεί μια απόπειρα των ευρωπαϊκών ισχυρών δυνάμεων, (Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας)να θέσουν σε υλοποίηση την στρατηγική τους για την προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων τους, καθώς διέβλεπαν τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε αυτή άλλωστε την απόφαση κατέληξαν αφού προηγουμένως διέγνωσαν πως η Οθωμανική Αυτοκρατορία, επρόκειτο για μια εξαιρετικά καθυστερημένη στους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης κι εκσυγχρονισμού, κρατικής οντότητας. Συνεπώς, η άνοδος των αστών στην κυρίαρχη οικονομική τάξη στη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη, προκαλούσε ζωηρό ενδιαφέρον για την χάραξη των πρώτων ιμπεριαλιστικών εγχειρημάτων Σαφώς, η αφορμή ήταν ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Ελλήνων. Δηλαδή η εναγώνια προσπάθεια να αποτινάξουν από πάνω τους τον τουρκικό ζυγό. Ωστόσο, πρέπει να λεχθεί πως η αφετηρία του Αγώνα υπήρξε η βάναυση ταξική εκμετάλλευση που δέχονταν στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες τόσο από τους Τούρκους πασάδες όσο και κυρίως από τους ομοεθνείς τους προεστούς και κοτζαμπάσηδες. Από μια δηλαδή παρασιτική κοινωνική τάξη που υφάρπαζε το ούτως ή άλλως πενιχρό εισόδημα.

Στην προσπάθεια για την ανοικοδόμηση του πρώτου ελληνικού κράτους οι ξένες δυνάμεις που επέτρεψαν και συνέβαλαν καθοριστικά - θυμίζω τον ρόλο που διαδραμάτισε στις εξελίξεις η ναυμαχία στο Ναβαρίνο - στη δημιουργία του, θέλησαν να το "συνδράμουν" παρέχοντάς του ισχυρή οικονομική δύναμη έτσι ώστε να ανταπαξέλεθει. Η δανειοδότηση αν και απαραίτητη για να συσταθεί τπ κράτος υπήρξε αναμφίβολα δυσβάσταχτη για έναν καθημαγμένο λαό. Επομένως είναι προφανές πως ένα σημαντικό μέρος της μέχρι πρό δύο ετών ακηδεμόνευτης κι ανεξάρτητης εθνικής υποστάσεως μας την οφείλουμε κατά ένα σημαντικό μέρος και στους Ευρωπαίους.

Παρ΄ όλα αυτά η Ελλάδα ξεπλήρωσε και με το παραπάνω το όποιο "καλό" έπραξαν γι΄ αυτήν οι εταίροι και συμμαχοί μας και στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Και μάλιστα στον δεύτερο με πολύ μεγάλο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές και σε υποδομές αλλά και με ένα ανεξόφλητο τεράστιο οικονομικό χρέος, για το οποίο η Γερμανία προσποιείται πως δεν καταλαβαίνει!

Η ευθύνη σωστά χρεώνεται στις μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις που δεν άσκησαν το καθήκον του Αντιθέτως πέρασαν 50 ολάκερα χρόνια για να συνέλθουμε από τον εσωτερικό ιδεολογικό διχασμό. Και αυτό συνέβη όταν στο "μεγάλο φαγοπότι" άρχισαν να λαμβάνουν μέρος και οι...σοσιαλιστές!!!. Από την επάρατο στρατιωτική χούντα και μετά ο βιοπορισμός των Ελλήνων εξαντλούνταν μέσα και μόνο μέσα από τα δάνεια. Τα οποία απέσπασε η χώρα από την πρωτογενή και δευτερογενή αγορά των ομολόγων. Από κανενός το μυαλό δεν πέρασε η υποψία ότι κάποια μέρα μπορεί να ... παλαβώσουν οι αγορές ή να βρεθούν στο τιμόνι της χώρας άνθρωποι με σαφείς προθέσεις και διαθέσεις να υπομονομεύσουν την αξιοπιστία της χώρας ή να κλονίσουν την πιστοληπτική της ικανότητα. Και αυτό έγινε. Η άνοδος του Γιώργου Παπανδρέου ενσάρκωσε ακριβώς τους φόβους μας. Ένας εξαιρετικά επικίνδυνος για τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας αφού παγίδεψε με ακατάσχετα ψέματα την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος εκλέχθηκε πρωθυπουργός Και έπραξε ό,τι μέχρι σήμερα όλοι μας γνωρίζουμε.

Δυστυχώς, όμως, και τότε που στήνονταν το πρώτο ελληνικό κράτος, όπως και στις μέρες μας βρήκαν τη μεγάλη ευκαιρία κάποιοι μεγαλοσχήμονες, τα δάνεια που έπαιρνε η χώρα προκειμένου να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη εισέρρεαν στα ταμεία των προυχόντων ή των τραπεζών. Και μόνο ένα μικρό μέρος τελικά κατέληγε στον σκοπό του. Την αποπληρωμή τους - όπως και μερικών ακόμη δανείων που συνήφθησαν καθ΄ όλη τη διάρκεια του 19ου και 20ου αιώνα - την ανέλαβε ο αρχικά ρακένδυτος και μέχρι πρόσφατα φτωχός ελληνικός λαός. Σήμερα πια μπορούμε να μιλάμε για έναν λαό που πορεύεται προς την εξαθλίωση.

Έτσι σήμερα με τα 230 δισ. ευρώ που λαμβάνει η Ελλάδα ως δανειακή χρηματοδότηση από την Τρόικα (Δ.Ν.Τ. Ε.Κ.Τ. και Ε.Ε.) συνοδευόμενα από τα μνημόνια 1 και 2 και σκοπό έχουν την πληρωμή των τόκων και των χρεολυσίων παλαιότερων δανείων. Και τότε που στήνονταν το πρώτο ελληνικό κράτος και σήμερα η διεθνής τάξη των καπιταλιστικών δυνάμεων επιχειρεί να σφετεριστεί έναντι πινακίου φακής τον εν δυνάμει και τον παραγόμενο πλούτο της χώρας.

Την Ελλάδα την ξεπουλάνε αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Και σε αυτό το άγριο πλιάτσικο εδάφους και άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών συμμετέχει και η εγχώρια πολιτική τάξη των σύγχρονων υποτακτικών και οσφυοκαπτών. Οι Έλληνες έχυσαν πράγματι ακόμη και αδελφικό αίμα, προκειμένου να θελήσουν να ζήσουν σ΄ ένα κράτος ελεύθερο και ανεξάρτητο. Δεν το κατάφεραν. Ανέκαθεν το πατρονάρισμα από τις ηγεμονικές δυνάμεις της Ευρώπης και των Η.Π.Α. ήταν φανερό και απροκάλυπτο.

Η Ελλάδα ακόμη και μετά την ένταξη της στην Ε.Ο.Κ. και μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να της δόθηκε η ευκαιρία και η δυνατότητα ν΄ αναπτύξει τις δομές της, ωστόσο με δεδομένο τον πακτωλό χρήματος που εισέρρευσε στα ταμεία του κράτους τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια και ο οποίος κοστολογείται όσο το ετήσιο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν περίπου 65 δισ. ευρώ, δεν κατάφερε να αξιοποιήσει επαρκώς και ισοτίμως τους πόρους που έλαβε για την ανόρθωση της οικονομίας.

Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης εκμεταλλεύτηκαν ασύστολα τον ελληνικό λαό. Ναι τον εξαπάτησαν. Τον άφησαν πολιτικά και κοινωνικά απαίδευτο, ανώριμο και ανεύθυνο. Αφού με αυτόν τον τρόπο επιτύγχαναν τους φαύλους και ιδιοτελείς σκοπούς τους. Σήμερα εμφανίζονται τα κόμματα που εξευτέλισαν κάθε αρχή και αξία δημοκρατίας, πολιτικής ισονομίας και κοινωνικής συνοχής, να βαυκαλίζονται ότι μπορούν να βγάλουν τη χώρα από το τέλμα και την χρεοκοπία. Τα ψέματα όμως κάποια μέρα τελειώνουν. Τα δύο κόμματα που διακυβέρνησαν και διαχειρίστηκαν το κρατικό ταμείο αποδείχθηκαν καταστροφικά. Συνεπώς, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να εγγυηθούν την προοπτική της χώρας.

Η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει επειγόντως μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Οι Έλληνες πρέπει να δώσουν την ευκαιρία στις δυνάμεις εκείνες που μπορούν, μέσα από ένα συγκροτημένο, επεξεργασμένο και εθνικά επωφελές στρατηγικό σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης να δώσουν λύση στο εθνικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε. Η παραμονή μας στην Ε.Ε. στις παρούσες συνθήκες δεν επιτρέπει τη δίκαιη κατανομή του εισοδήματος και την ανόρθωση της κατακερματισμένης και παρακμιακής παραγωγικής βάσης της χώρας. Το σίγουρο είναι πως όσο παραμένουμε εντός της Ένωσης η Ελλάδα σπρώχνεται στο περιθώριο και μετατρέπεται σε αποικία πάμφθηνης εργασίας και πολιτικής ανυποληψίας.

Η μονομερής διαγραφή του δημοσίου χρέους στο οποίο ο ελληνικός εργαζόμενος λαός δεν συνέβαλε καθόλου, καθίσταται λυτρωτική λύση. Προϋποθέτει όμως η λύση αυτή ότι τα μέσα παραγωγής θα κοινωνικοποιηθούν, η επιχειρηματικότητα θα γίνει συνεταιριστική στη βάση του αμοιβαίου συμφέροντος κι όχι μας κάστας κομματικών εγκαθέτων και το κράτος θα αναλάβει τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, συνάπτοντας διμερείς συνεργασίες με όμορα ή και άλλα κράτη, εντός κι εκτός της Ε.Ε. με όρους όμως που θα αναγνωρίζουν το αμφότερο όφελος.

Στις προσεχείς εθνικές εκλογές - εάν βεβαίως τελικά πραγματοποιηθούν - ο ελληνικός λαός οφείλει να δώσει λύση βιώσιμη και με προοπτική συνέχισης της εθνικής αυθυπαρξίας και ανεξαρτησίας Δίχως τη δαμόκλειο σπάθη των τροικανών να επικρέμαται επί της κεφαλής μας ανά πάσα ώρα και στιγμή, έτοιμη να υποπέσει και καρατομήσει το παρόν και το μέλλον μιας Ελλάδας που ακόμη αντιστέκεται, μορφώνεται, διαβάζει, γράφει, αγωνίζεται, εργάζεται, προβληματίζεται και ζει.

Μια Μεγάλη Ιστορική Μοναδική Απαράμιλλη Επιτυχία !!!

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας


Από σήμερα μπορούμε ν΄ ανασάνουμε με ανακούφιση καθώς οι στόχοι της ελληνικής κυβέρνησης και του δοτού πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου για το σχέδιο ανταλλαγής των ομολόγων (P.S.I) ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Έτσι, περιχαρείς οι υπουργοί ανακοινώνουν στον αποσβολωμένο και καταρρακωμένο λαό, πως το δημόσιο χρέος της χώρας μειώθηκε κατά το 53% και πως τώρα ανοίγουν οι δίαυλοι ώστε να κυκλοφορήσει "ζεστό" χρήμα στο χρεοκοπημένο αστικό κράτος των "Πασοκονουδούληδων". Κουβέντα για το πετσόκομμα των αποθεματικών των ασφαλιστικών φορέων. Λέξη για το πως θα καλυφθεί η ... χασούρα!

Είναι όντως κατανοητό πως σ΄ ένα τόσο βαθιά ταξικό και αντιλαϊκό κράτος το οποίο υπηρετεί και ενδιαφέρεται για την πρόταξη και την ικανοποίηση των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων της Τάξης των πλουσίων κι ευπόρων, να αξιολογεί ως πρώτιστη προτεραιότητα την καινούργια χρηματοδότηση εισροή 30δισ. ευρώ στις εγχώριες τράπεζες, προκειμένου να μπορέσουν εκείνες με τη σειρά τους αφενός να εγγυηθούν τις λαϊκές καταθέσεις και αφετέρου να ενισχύσουν την πεθαμένη αγορά με νέα δάνεια!!!

Είναι πράγματι αξιοσημείωτο το γεγονός πως το αστικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα της χώρας περίμενε σαν από καιρό να "ξεσπαθώσει" και ν΄ ανακοινώσει επιτέλους μια ευχάριστη είδηση για τους αφελείς και υποτελείς υπηκόους του. Με άλλους λόγους, ανακοινώνει σήμερα ότι ιδού μπορεί το λαϊκό εισόδημα να υφαρπάζεται, οι άνεργοι να στοιβάζονται στο κοινωνικό περιθώριο, οι άστεγοι να συναθροίζονται στα πάρκα και στα "σπίτια γαλήνης" της Εκκλησίας, το σύστημα υγείας να ιδιωτικοποιείται και επί της ουσίας η δημόσια υγεία να απαξιώνεται, μπορεί η κοινωνική ασφάλιση να εκμηδενίζεται και οι συντάξεις να συνθλίβονται, όμως όλα αυτά κι άλλο πολλά γίνονται προς όφελος της χώρας !!! Τής διάσωσης της ένδοξης πατρίδος των προγόνων μας ήτοι των κατοχικών κυβερνήσεων, των ταγμάτων ασφαλείας, του κράτους και παρακράτους της φασιστικής κι εθνικόφρονης Δεξιάς, του "αυριανισμού" !!!

Η Αστική μιντιοκρατία ερμήνευσε με διθυράμβους την ανεπανάληπτη αυτή επιτυχία που μπορεί να κάνει τους μίζερους Έλληνες υπερήφανους για τη φυλή και την πολιτική τους Τάξη!! ! Αυτό γίνεται καθαρό από το πρωί σήμερα με τα πλουμιστά σχόλια των περισπούδαστων δημοσιολόγων των ιδιωτικών και δημοσίων ΜΜΕ.

Ωστόσο, πρέπει κάποτε να αντιληφθούμε πως μας ταΐζουν με βρώμικο κουτόχορτο. Από τη μια μας λένε πως με τη συρρίκνωση του δημοσίου χρέους θα ελαφρύνουμε στην αποπληρωμή των τόκων και από την άλλη καλούμαστε να εισπράξουμε υπό τη μορφή νέου δανείου το ποσό των 130δισ. ευρώ. Το οποίο πρόκειται να προστεθεί στα άλλα 110δισ ευρώ που λάβαμε αφού προηγουμένως η σοσιαληστρική κυβέρνηση Γ.Α.Παπανδρέου ψήφισε την υποταγή της χώρας στην "ιερά επιτροποία" της Ε.Ε. του Δ.Ν.Τ. και της Goldman Sachs.Ακολούθως το δεύτερο μνημόνιο που αφορούσε το δάνειο των 130δισ. ευρώ το επικύρωσε σθεναρά ό λαοπλάνος και κατ΄εξακολούθησιν συνδαιτυμόνας των μεγάλων οικονομικών παραγόντων αρχηγός της "ανοιξιάτικης Ν.Δ." Α. Σαμαράς.

Να είναι καλά οι επόμενες γενιές του αθάνατου ελληνικού έθνους να το πληρώνουν για τα επόμενα 200 χρόνια. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες οφείλουν να πράξουν το χρέος τους το εθνικό προς την άρχουσα τάξη της ολιγαρχίας του πλούτου. Οφείλουν να ξεπληρώσουν τα καλώς καμωμένα έργα των πολιτικών τους ταγών! Πως ; Με τη θαρραλέα απόφαση τους να δώσουν κι άλλο από το ήδη λεηλατημένο εισόδημά τους και επιτέλους να τεκνοποιούν. Το Έθνος χρειάζεται επειγόντως όχι σκεπτόμενους ελεύθερους πολίτες αλλά νέο στρατό από σκλάβους έτοιμους να υποφέρουν και να δώσουν και την τελευταία σταγόνα ιδρώτα κι αν χρειαστεί και αίματος για να παραμείνει η χώρα έστω και αποικιοκρατούμενη στο ευρωπαϊκό νόμισμα του Ευρώ. Για να μπορούν οι μελλοντικοί ηγέτες του αστικού πολιτικού συστήματος να βαυκαλίζονται για το μεγαλείο της Ελληνικής Φυλής και του Ευρωπαϊκού δρόμου ανάπτυξης.

Η Μετανάστευση στον Καιρό της Παγκοσμιοποίησης και του Καπιταλισμού

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η Παγκοσμιοποίηση όπως αυτή εξελίσσεται και διαμορφώνεται τις τελευταίες τρεις τουλάχιστον δεκαετίες ορίζεται ως ένας κυρίαρχος παράγοντας ο οποίος αποσταθεροποιεί τις εξορισμού εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα σε διακρατικές ακόμη και διηπειρωτικές συμφωνίες. Αυτό συμβαίνει λόγω του γεγονότος πως πλέον ισχύει η ελεύθερη κι απρόσκοπτη μεταφορά κεφαλαίων καθώς και οι μαζικές μετακινήσεις ανθρώπων. Τα παγκόσμια δίκτυα επικοινωνιών και η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογία αιχμής στην πληροφορική και στις μεταφορές επέτρεψαν την οικονομική και κοινωνική δικτύωση του κόσμου. Μολονότι η απελευθέρωση των αγορών χρηματιστικού κεφαλαίου και οι μεταναστεύσεις αποτελούν δυο πολύ σημαντικές παράμετροι που επιδρούν και είναι πολύ φυσικό να προκαλούν νέες ανακατατάξεις στο εσωτερικό των κοινωνιών και μάλιστα τέτοιας κλίμακας που αναμφίβολα θίγουν και καταργούν παγιωμένα δημοκρατικά δικαιώματα, τα οποία ρύθμιζαν τόσο τις εργασιακές σχέσεις, όσο και τη γενικότερη εύρυθμη κοινωνική ζωή τουλάχιστον στην Ευρώπη. Επιπλέον, η διεθνοποίηση των ροών κεφαλαίου καθοδηγούμενες από τον πόθο τους ν΄ αναζητούν αδιαλείπτως καινούργιες και πρόσφορες αγορές με δυναμισμό, αναπόφευκτα μεταβάλλουν δυσμενώς την κατάσταση και το επίπεδο διαβίωσης στις αδύναμες οικονομικά χώρες με αστραπιαία ταχύτητα, καθιστώντας τες όλο και περισσότερο ανίσχυρες να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τη φυγή πολύτιμων για την επιβίωση και ανάπτυξη τους κεφαλαίων όσο και ανθρώπινου δυναμικού. Η μετανάστευση άλλωστε δεν αποτελεί μοναδική απόρροια των εμπόλεμων συρράξεων μα και του οξύτατου παγκόσμιου οικονομικού ανταγωνισμού. Γι΄ αυτόν άλλωστε το λόγο και διακρίνουμε την προσφυγική από την οικονομική μετανάστευση.


1. Η Μετανάστευση από τον 20ο στον 21Ο Αιώνα

Στις απαρχές του 20ου αιώνα και ιδιαίτερα λίγο πριν το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί μεταξύ των μεγάλων και αποικιοκρατικών χωρών δεν άφηναν περιθώρια για επίλυση και εξομάλυνση των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών συμφερόντων με ειρηνικά μέσα. Αποτέλεσμα αυτής της σκληρής αντιπαράθεσης ανάμεσα σε κράτη της Ευρώπης ήταν η γηραιά ήπειρος να γνωρίσει ως θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων δύο παγκόσμιους πολέμους οι οποίοι δεν προκάλεσαν μόνο ανείπωτο ανθρώπινο πόνο με τα εκατομμύρια θυμάτων, μα και ολέθριες καταστροφές σε υποδομές κρατών και πολιτισμικής κληρονομιάς. Κι όμως παρά την πενηντάχρονη ειρήνη στην Ευρώπη ο πόλεμος δεν έφυγε από το έδαφος της. Οι διεθνείς οικονομικές κρίσεις που προέκυψαν ως εύλογο παρεπόμενο των οξύτατων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και γεωπολιτικών ανταγωνισμών με αιχμή του δόρατος τις αντιπαραθέσεις –ένοπλες συρράξεις – για τα ενεργειακά αποθέματα σε υδρογονάνθρακες μετά το πέρας των δύο παγκοσμίων πολέμων, παρώθησε πληθυσμούς σε βίαιους εκτοπισμούς. Αμέσως μετά την κατάρρευση του σοσιαλισμού στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και κυρίως έπειτα από τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η Ευρωπαϊκή Ένωση καθοδηγούμενη εκ νέου από τις ιμπεριαλιστικές τάσεις της Γερμανίας και προκειμένου αυτή να καλύψει νέο οικονομικό ζωτικό γι΄ αυτήν χώρο –απόλυτα πιστή στην παράδοση και στη μελέτη της ποσοτικής γεωγραφίας – θέλησε κι επέβαλε την πολιτική της να αποφασίσει τελικά η Ε.Ε. τον κατακερματισμό της Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας μέσα από την ανεξαρτητοποίηση της Σλοβενίας και της Κροατίας τον Δεκέμβριο του 1991. Οι συνέπειες κι αυτού του πολέμου μετρούνται σε ανθρώπινες ζωές, υλικές καταστροφές και μαζικά ρεύματα προσφύγων τα οποία κατευθύνθηκαν σε όμορα κράτη. Το 1999 η βάναυση καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της αλβανόφωνης μειονότητας του Κοσσυφοπεδίου έδωσε το έναυσμα ώστε οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ να εφορμήσουν εναντίον της Σερβίας με προσχηματικό λόγο τη διάσωση και ασφάλεια των απειλούμενων από το Σερβικό καθεστώς του Μιλόσεβιτς Αλβανών του Κοσσόβου και με πραγματικό στόχο την ανατροπή του Σέρβου ηγέτη. Τελικά η χώρα υπέστη σημαντικές καταστροφές, τα ανθρώπινα θύματα υπήρξαν εκατοντάδες και μέσα σε διάστημα 78 ημερών που διήρκησε το «σφυροκόπημα» του ΝΑΤΟ επί της αδύναμης βαλκανικής χώρας, η οικονομία της Σερβίας επιδεινώθηκε δραματικά, πλήττοντας με αυτόν τον τρόπο τους ίδιους τους πολίτες και ειδικά εκείνους που ούτως ή άλλως ανήκαν στα φτωχά κοινωνικά στρώματα. Και σε αυτήν την περίπτωση η προσφυγική μετανάστευση υπήρξε σημαντική.
Στην παρούσα εργασία συνεπώς εξετάζουμε τον συσχετισμό που ενυπάρχει ανάμεσα στη μετανάστευση και τον κοινωνικό διαχωρισμό εντός των πόλεων.

2. Πως Μεταβάλλει η Παγκοσμιοποίηση τις Ροές και τις Δομές.

Μέσα στο πέρασμα των χρόνων και με την Παγκοσμιοποίηση να εξελίσσεται και να λαμβάνει χαρακτηριστικά μοντέλου και μακρόπνοου σχεδιασμού προέκυψε σταδιακά αλλαγή στη σύνθεση των μεταναστών, στους τόπους προορισμού και προέλευσης, την επαγγελματική διάρθρωση των κοινοτήτων των μεταναστών όπως επίσης και τους τρόπους κινητοποίησης τους που πλέον υπερβαίνουν τα σύνορα και γίνονται διεθνικοί, παγκόσμιοι. (Λ.Λεοντίδου, 2010 σελ 364)
. Στους τύπους μετανάστευσης συναντάμε και ομάδες γραφειοκρατών κι εύπορων να μετακινούνται εντός των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως και κάποιοι που μεταναστεύουν σε οικισμικούς τουριστικούς τόπους επιδιώκοντας να απολαύσουν τις ανέσεις ενός ποιοτικού περιβάλλοντος με γεωφυσικό κάλλος δίχως όμως να στερηθούν και τη δυνατότητα της εργασίας πρόκειται για μια ιδιαίτερη τάξη μεταναστών που διέπονται από μόρφωση, ευμάρεια και κοσμοπολιτισμό. Αυτός όμως ο τύπος σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί πολυπληθές και συμπαγές μεταναστευτικό ρεύμα.

3. Καπιταλισμός Και Οικονομική Μετανάστευση

Βεβαίως είναι αλήθεια πως στη σκακιέρα των γεωστρατηγικών στόχων οι ηγεμονικές δυνάμεις του πλανήτη δεν διστάζουν να επιβάλλουν με καθ΄ οιονδήποτε τρόπο την πυγμή τους. Ο καπιταλισμός άλλωστε ως οικονομικό σύστημα δεν αφήνει περιθώρια για αλτρουισμούς και ευαισθησίες. Απόλυτα σύμφυτος με όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού δαρβινισμού αποσκοπεί στην επιβίωση του ισχυρότερου. Είναι σαφές πάντως πως η οικονομική επέκταση και ισχύς αναντίλεκτα γεννά προϋποθέσεις πολιτικής ισχύος. Ασφαλώς και το τίμημα της εξάρτησης και πολύ περισσότερο της υποταγής ενός κράτους από κάποιο άλλο το επωμίζεται ο λαός, πότε με δραματική συρρίκνωση του εισοδήματος και παράλληλη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του και άλλοτε πάλι μεταναστεύοντας σε χώρες όπου μπορεί να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης χρησιμοποιούμενο όμως ως χαμηλά αμειβόμενο εργατικό δυναμικό.

Η γεωγραφία της Νότιας Ευρώπης γνώρισε στο διάβα των αιώνων μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και αυτό συνέβαινε συνήθως ως απόρροια των εξαιρετικά αρνητικών συνθηκών για τη διαβίωση των φτωχών. Ωστόσο, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 κι εντεύθεν παρατηρούμε πως τα κράτη της περιοχής που κάποτε έστελναν εργατικό δυναμικό σε αναπτυγμένα κράτη της Ευρώπης ή αλλού στον δυτικό κόσμο σταδιακά και πάντως μέσα σε δυο δεκαετίες μετατρέπονται σε χώρες υποδοχής μεταναστευτικών ρευμάτων. Κυρίως από γεωγραφικούς τόπους που γνώρισαν δραματικές ανατροπές όπως ήταν τα κράτη της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης και Ανατολικής Ευρώπης κυρίως όμως των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής. Ειδικά δε από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 εκδηλώνεται μαζική φυγή Αλβανών και Γιουγκοσλάβων προς την Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία. Δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η έλευση των κουρασμένων κι απελπισμένων ανθρώπων στα προαναφερόμενα κράτη προκάλεσε σωρεία εσωτερικών κοινωνικών προβλημάτων εξαιτίας των ελλείψεων σε κέντρα φιλοξενίας καθώς και της ομαλής ένταξης τους στον κοινωνικό ιστό. Ασφαλώς η εγκατάσταση τους υποβοηθήθηκε από μια σειρά παραγόντων όπως οι άτυπες σχέσεις στην οργάνωση παραγωγής, η διόγκωση του τομέα υπηρεσιών σε κύκλο εργασιών, η εποχική εργασία στους κλάδους της γεωργίας και των κατασκευών, προσέφεραν ευκαιρίες και δυνατότητες απασχόλησης στους μετανάστες ενώ η απουσία συνδικαλιστικής κάλυψης αποτέλεσε ένα ακόμη ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για την εκμετάλλευση τους ως ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό ( Β. Αράπογλου επιμ. 2008 σελ 140). Η εξέλιξη αυτή επέτρεψε σε γαιοκτήμονες, επιχειρηματίες –εργολάβους - να αναζητήσουν και τελικά να βρίσκουν μια «αστείρευτη πηγή» από πεινασμένους σχεδόν ρακένδυτους αλλοδαπούς εργάτες. Η νέα κατάσταση που διαμορφώθηκε προκάλεσε σαν συνέπεια την εκτίναξη της ανεργίας για τους ημεδαπούς εργάτες και τη ραγδαία επιδείνωση του πραγματικού κι όχι του θεωρητικά και νόμιμα κατοχυρωμένου ημερομισθίου. Με αυτή τη διαδικασία όπως ήταν φυσικό και ιστορικά αναγνωρίσιμο προέκυψε η ανάπτυξη ξενοφοβικών και ρατσιστικών αισθημάτων τα οποία βρήκαν σύντομα και πολιτική έκφραση. Αν και τα κύματα των μεταναστών εξαπλώθηκαν σε ό,τι αφορά την Ελλάδα σε όλη την επικράτεια, εντούτοις η συντριπτική πλειονότητα τους συγκεντρώθηκε στα μεγάλα αστικά κέντρα, στα νησιά του Αιγαίου, και στην Κρήτη. Ειδικά στην Αττική σύμφωνα με έρευνα της ΕΣΥΕ που προκύπτει από την απογραφή του 2001 οι Αλβανοί καταλαμβάνουν ως ποσοστό των αλλοδαπών το 63,9% και τα υπόλοιπο μοιράζονται οικονομικοί μετανάστες άλλων εθνικοτήτων που προέρχονται κατά κύριο λόγο από την Ευρώπη και δη από κράτη μέλη της Ε.Ε. Μόλις ένα 11% περίπου προέρχεται από χώρες όπως Τουρκία, Ιράκ, Ρωσία και Ουκρανία. (Β. Αράπογλου επιμ. 2008 σελ 149).

4. Η Σύγχρονη Μετανάστευση Και η Διαμόρφωση των Πολύχρωμων Πόλεων.

Στον Ευρωπαϊκό χώρο η έλευση μεταναστών από την Αφρική ως απόρροια της δημογραφικής κρίσης και μετά από το τέλος της ψυχροπολεμικής περιόδου και από την Κεντρική κι Ανατολική Ασία επέφερε στις πόλεις μια πολυχρωμία. Η οποία εστιάζονταν στα ιδιαίτερα εθνοτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Έτσι πλέον ο διαχωρισμός εντός των πόλεων δεν εξαντλούνταν στις ταξικές διακρίσεις και ανισότητες που αυτές ούτως άλλως υπήρχαν ως πάγιο γνώρισμα του καπιταλιστικού μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης αλλά αποκτούσε και άλλες ιδιαιτερότητες που συνδέονταν με εθνικά και πολιτισμικά στοιχεία. Συνεπώς η αλλαγή των πόλεων δεν εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από εξωγενείς –διεθνείς παράγοντες αλλά αντιθέτως και από τοπικούς –ενδογενείς. (Β. Αράπογλου επιμ. 2008 σελ 141). Συνεπώς παρατηρείται σταδιακά μια διαδικασία μορφογένεσης. Με άλλους λόγους, παρατηρούμε να λαμβάνει χώρα ένας βαθμιαίος μετασχηματισμός στον υλικό ιστό της πόλης. Η μορφολογία της πόλης αλλάζει όχι επειδή ένας νέος ιστός προστίθεται στην πόλη αλλά και γιατί ο ίδιος ο ιστός της πόλης τροποποιείται. Έτσι, λοιπόν είναι καθαρό πως κάθε διαδοχική φάση αστικής ανάπτυξης επηρεάζεται αναμφίβολα από τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτιστικές δυνάμεις που δρουν εντός της πόλης. Κάθε φάση προσθέτει νέο ιστό είτε με προσθήκες είτε με αντικατάσταση παλαιότερων. (P. Knox – S. Pinch 2009 σελ 133).


5. Πως Ορίζεται και πως Καταγράφεται ο Κοινωνικός Διαχωρισμός

Η κατοίκηση επιμέρους κοινωνικών ομάδων σε μια πόλη σε διαφορετικές μεταξύ τους περιοχές δηλώνεται ως κοινωνικός διαχωρισμός. Έτσι όταν χωρίζουμε τον πληθυσμό μιας πόλης σε γηγενείς και μετανάστες τότε επιχειρούμε να μελετήσουμε τον διαχωρισμό των μεταναστών. Δηλαδή τον τύπο της μετανάστευσης, την εθνική και φυλετική ταυτότητα τους, την ιθαγένεια. Πρότυπα διαχωρισμού αποτυπώνονται με ειδικούς δείκτες όπως είναι ο συντελεστής χωροθέτησης. Σύμφωνα με τον οποίο καταδείχνεται η εκπροσώπηση μιας εθνοτικής ή κοινωνικής ομάδας σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Στην συνέχεια χρησιμοποιούμε τον δείκτη «ανομοιότητας» με τον οποίο αποτυπώνουμε συνολικά πως μια ομάδα μεταναστών ή κοινωνική τάξη διαφοροποιείται από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Δίνουμε λοιπόν την τιμή 1 όταν ισχύει απόλυτος διαχωρισμός και 0 όταν δεν ισχύει καθόλου διαχωρισμός. Με βάση τα διεθνή στατιστικά δεδομένα όταν ο δείκτης ξεπερνά το 0.5 τότε λαμβάνεται απόφαση μετακίνησης της ομάδας προκειμένου να επιτευχθεί ίση χωρική κατανομή. Τέλος ένας ακόμη δείκτης που συνδράμει στην έρευνα είναι εκείνος της «ποικιλομορφίας» που αποτυπώνει την τάση συνύπαρξης ή διαχωρισμού περισσότερων μεταναστευτικών ομάδων. (Β. Αράπογλου επιμ. 2008 σελ 145).

Σημαντικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η προσέγγιση της σχολής του Σικάγο η οποία εξετάζει τον διαχωρισμό των μεταναστών και την ομαλή ένταξη τους στο κοινωνικό σύνολο, ξεκινώντας πρώτα και κύρια με τις κοινωνικές και πολιτιστικές σχέσεις που αναπτύσσουν με την πλειονότητα και στη συνέχεια με τις διαδικασίες μετασχηματισμού με τις δομές της πόλης. Πάντως, αποτελεί ιστορικά και κοινωνιολογικά παραδεκτό γεγονός πως οι κοινωνικές σχέσεις των μεταναστών με το γηγενές στοιχείο ακολουθεί έναν κύκλο αρχικά επαφής, ακολούθως ανταγωνισμού, κατόπιν αποκατάστασης και τελικά αφομοίωσης τους από την πολιτισμική ταυτότητα της πλειονότητας. (Β. Αράπογλου 2007 σελ 12).

Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να επισημάνουμε πως υπάρχουν και μειονότητες εθνοτικές ή ακόμη και ταξικές που επιλέγουν την περιχαράκωση και την απομόνωση τους στο κοινωνικό περιθώριο, αρνούμενοι να υπαχθούν στην κατεστημένη νόρμα είτε από πεποίθηση είτε εξαιτίας της ολιγωρίας των πολιτειακών θεσμών. Καθιστώντας ένα γκέτο το οποίο σταδιακά εξελίσσεται σε επαπειλούμενο σπινθήρα που εγκυμονεί τον κίνδυνο σε μακροπρόθεσμη προοπτική να δημιουργήσει προϋποθέσεις εξέγερσης. Εξάλλου η αντίληψη της σχολής του Σικάγο αμφισβητήθηκε τόσο στις Η.Π.Α. όσο και στη Βόρεια Ευρώπη. Στις ΗΠΑ η παρουσία Ασιατών και Ισπανοφώνων κατέδειξε ακριβώς την επανάληψη του φαινομένου των γκέτο και προαστίων κατοικούμενα από «μαύρους» και από «λευκούς» αντιστοίχως .

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε πως οι μεταναστεύσεις είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς πολιτικών καταστάσεων κυρίως οικονομικών και ειδικά καπιταλιστικών - πλέον στις μέρες μας - κρίσεων που συνάδουν άμεσα με το βαθμό, τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες οικονομικής ανάπτυξης καθώς κι ευημερίας των πολιτών. Αναμφίβολα από την εμφάνιση του καπιταλισμού ως συστήματος οργάνωσης των οικονομιών διαμορφώθηκαν οι προϋποθέσεις για μαζικές μετακινήσεις ανθρώπων. Σήμερα πια στον 21ο αιώνα δεν μπορούμε ν΄ αναφερόμαστε σε αμιγείς εθνικά χώρες. Η πολυπολιτισμικότητα ως διαπίστωση της ποικιλομορφίας ενώ θεωρητικά δείχνει αθώα και προβάλλεται συνήθως με θετικό πρόσημο για την κοινωνική πρόοδο στην πραγματικότητα εμφανίζεται ως βραδυφλεγής βόμβα έτοιμη να δυναμιτίσει το κοινωνικό περιβάλλον και να αποσταθεροποιήσει ακόμα και τη δημοκρατική λειτουργία πολλών κρατών ακόμη κι εντός της Ευρώπης. Θυμίζω άλλωστε τις επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να «οικοδομήσει» μια «Ευρώπη φρούριο». Η συνθήκη “Σέγκεν” όπως και της πρόσφατα εγκριθείσας “Λισαβόνας” μπορεί να επιτρέπουν την ελεύθερη διακίνηση πολιτών της Ε.Ε. ωστόσο μετανάστες προερχόμενοι εκτός των συνόρων της Ε.Ε. καθίσταται όλο και περισσότερο δυσπρόσιτη η άφιξη τους στον ευρωπαϊκό χώρο. Παρ΄ όλα αυτά, η λαθραία είσοδος ανθρώπων μέσα από γεωφυσικές πύλες όπως είναι το Αιγαίο παραμένει σε υψηλό ποσοστό. Τέτοιο μάλιστα ώστε εξαναγκάζουν την Ελλάδα να ζητήσει την αρωγή και την τεχνογνωσία της Κομισιόν και μέσω του κατασταλτικού μηχανισμού της Frondex ενισχύεται η περιφρούρηση των συνόρων της. Ενώ οι πολιτικές διενέξεις για το αν πρόκειται για πρόσφυγες ή οικονομικούς μετανάστες ή λαθρομετανάστες οξύνει το ήδη τεταμένο στο εσωτερικό της κοινωνίας κλίμα. Συν τοις άλλοις, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, της αύξησης της ανεργίας και της εξάπλωσης της φτώχειας στα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα καθιστούν δυσχερή την αποσόβηση του κοινωνικού αποκλεισμού ειδικά σε ομάδες του πληθυσμού που διαφοροποιούνται από το ευρύτερο σύνολο και εξωθούνται στο περιθώριο.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Αράπογλου Β : Ευρωπαϊκές Γεωγραφίες, Τεχνολογία και Υλικός Πολιτισμός, επιμ. εκδ΄ ΕΑΠ, Πάτρα 2008
2. Λεοντίδου Λ. :Αγεωγράφητος Χώρα, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2010
3. Αράπογλου Β. :Σημειώσεις Παραδόσεων Αστικής Κοινωνιολογίας , οικονομική αναδιάρθρωση, κοινωνική πόλωση και διαχωρισμός των μεταναστών στην Αθήνα, 2007 Τμήμα Κοινωνιολογίας Πανεπιστήμιο Κρήτης Ρέθυμνο.
4. Knox P & Pinch S. : Κοινωνική Γεωγραφία των Πόλεων εκδ. Σαββάλας Αθήνα 2009.

Τι Αποκαλύπτει Η Επίθεση του Α. Σαμαρά στην Αριστερά

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας


Η επίθεση του Αντώνη Σαμαρά προς την Αριστερά ως σύνολο - ωσάν να επρόκειτο για ένα κόμμα - σηματοδοτεί την απροκάλυπτη πρεμούρα του, καθώς είναι εμφανής πλέον η μετατόπιση ενός μέρους εκλογικού σώματος που μέχρι προημερών στήριζε τη Ν.Δ. προς τα αριστερά του πολιτικού χάρτη δείχνοντας μέσα από τις δημοσκοπήσεις έντονες διαθέσεις ... αποχαιρετισμού !

Ο Σαμαράς και η νεοφιλελεύθερη παρεούλα που τον πλαισιώνει αδυνατεί να καταλάβει πως ο λαός δεν έχει ούτε την υπομονή ούτε την ανοχή. Η συνταγή άλλωστε που προτείνει ως μέθοδος απεγκλωβισμού της χώρας από τη μέγγενη της ασφυκτικής λιτότητας και της παρατεταμένης ύφεσης είναι τουλάχιστον ομιχλώδης, ασαφής και επί της ουσίας επιδιώκει και αυτός - όπως και ο έτερος συμφοιτητής του - να εξαπατήσει τους καλοπροαίρετους και ταλαιπωρημένους κεντρώους ψηφοφόρους. Επίσης, είναι προκλητικά αναξιόπιστος καθώς από αντιμνημονιακός, αίφνης μεταλλάχθηκε σε υπερμνημονιακό. Και μόνο με το επιχείρημα του "κουρέματος" του χρέους κατά 53% που επικαλείται - όταν είναι γνωστό ότι η Ελλάδα δανείζεται επιπλέον 130 δισ ευρώ - αποκαλύπτει την ένδεια σε υπευθυνότητα και την αμηχανία του. Επομένως, αυτή η ανακολουθία του θα πρέπει να γνωρίζει πως θα του κοστίσει και μάλιστα ακριβά!

Είναι πάντως εξαιρετικά προσβλητικό να υποτιμά τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού ο πάλαι ποτέ αυτοαποακαλούμενος υπερβατικός και ανέκαθεν σοβαροφανής Αντώνης Σαμαράς. Τέλος αποδεικνύεται πολύ κατώτερος των περιστάσεων και μέγας δημαγωγός και λαϊκιστής όταν βαυκαλίζεται πως την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση φέρει η Αριστερά. Όπως και ο συμφοιτήτής του Γιώργος Παπανδρέου εμφανίζεται με την ίδια μιζέρια και με την ίδια δονκιχωτική έπαρση. Με την στοχοποίηση της Αριστεράς από τη μεριά της Δεξιάς γίνεται καθαρή πλέον η πρόθεση να στοχοποιηθούν τώρα και στο μέλλον ο αγώνας του λαϊκού εργατικού κίνηματος καθώς και των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων των οποίων το εισόδημα συνθλίβεται κατόπιν της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Ο αρχηγός της γαλάζιας παράταξης ακολουθώντας τα νάματα του μέντορά του Ευάγγελου Αβέρωφ ξεμπροστιάζει το αισχρό προσωπείο της μετεμφυλιακής Δεξιάς.

Είναι γελασμένος Όμως ο επικεφαλής της Ν.Δ. αν καταρχήν καταφέρει να κάμψει ή πολύ πρισσότερο αν ακυρώσει την αγωνιστικότητα του εργαζόμενου λαού κι αν με αυτόν τον πολιτικό λόγο μπορεί να αποτρέψει την κατακόρυφη πτώση της Ν.Δ. στις εκλογές όποτε κι αν αυτές αποφασίσει η άρχουσα τάξη να τις διεξάγει. Μόνο ένα συνοικέσιο με το απαξιωμένο ΠΑΣΟΚ και τη θλιβερή ακροδεξιά καρικατούρα του ΛΑ.Ο.Σ δύναται να ελπίζει για να ικανοποιήσει τη φιλοδοξία του και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που ποντάρουν πάνω του και που ίσως να τον θέλουν πρωθυπουργό της σημερινής αποικιοκρατούμενης Ελλάδας.

Ο εΛΛηνιός λαός έχει μόνο μια επιλογή για να αποτινάξει τόσο τον γερμανικό όσο και τον ευρωατλαντικό βρόγχο από πάνω του. Οφείλει να στηρίξει με αποφασιστικότητα και θάρρος το πατριωτικό και ασυμβίβαστο Κ.Κ.Ε. Άλλες επιλογές δεν υπάρχουν.

Ο Αστικός Κοινοβουλευτικός Κόσμος σε Κατάρρευση !

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας

Είναι καιρός να το πούμε πια με όλη τη δύναμη της φωνής μας ότι τα αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα και ειδικά τα τρία ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. ΛΑ.Ο.Σ. καταστρατηγόντας το Σύνταγμα που τα δύο πρώτα το ψήφισαν το 1975, αφού ανέλαβαν τον σχηματισμό κυβέρνησης δίχως καμία λαϊκή νομιμοποίηση, σήμερα ακολουθώντας συγχρόνως την πορεία την εθνικής οικονομίας χρεοκοπούν.

Τα κόμματα αυτά Χρεοκοπούν όχι μόνο στην συνείδηση των πολιτών ως αναξιόπιστα και δημαγωγικά, αλλά και ως τα αποκλειστικά υπεύθυνα για την σημερινή κατάντια και το τέλμα στο οποίο βρίσκεται πλέον η κοινωνία. Οι βουλευτές των τριών κομμάτων που σχημάτισαν και στηρίζουν την κυβέρνηση του τραπεζοϋπάλληλου Λ. Παπαδήμου οδηγούν την χώρα στην υποδούλωση και το λαό στον εξανδραποδισμό. Κανένα από τα τρία αυτά κόμματα δεν μπορεί να μιλήσει και πολύ περισσότερο να εγγυηθεί το αύριο της πατρίδας για τον πολύ απλό λόγο διότι αυτά το υποθηκεύσανε.

Είμαστε ως λαός στο σημείο μηδέν ή εν πάση περιπτώσει κάπου εκεί κοντά. Αξιοθρήνητοι και γελοίοι υπουργοί ετοιμάζονται να αποσαρθρώσουν τα τελευταία εργασιακά δικαιώματα και να ωθήσουν τον κόσμο της βιοπάλης στην κατάσταση που ζούσαν οι άνθρωποι στα τέλη του 19ου αιώνα. Λίγο πριν την εξέγερση των εργατών του Σικάγου το 1886.

Η μοναδική λύση που διαθέτουν στο εξής οι εργαζόμενοι είναι να σταματήσουν να ακούν εκφοβιστικές απειλές και να πατήσουν στα πόδια τους. Να ορθώσουν τη συνείδησή τους και να δώσουν υπόσχεση για αγώνα στα παιδιά τους. Ο λαός ας μην τρέφει άλλες αυταπάτες. Το πολιτικό σύστημα της αστικής δημοκοπίας καταρρέει με πάταγο. Ο λόγος έγκειται στη γενικευμένη σήψη και στην ληστρική οικονομική πολιτική που αφενός συναποφάσισαν τα τρία αστικά κόμματα παρέα με τα όργανα του Διεθνούς Κεφαλαίου και της Αστικής ολιγαρχίας να επιβάλλουν στη ράχη του κι αφετέρου υπονομεύουν την Εθνική Ανεξαρτησία.

Είναι ώρα να δράσουμε για την συντριβή των ξοφλημένων ηγητόρων και την οσφυοκάμπτουσα διανόηση που τους ακολουθεί γονυπετής. Ο Ελληνικός Λαός καλείται από το βάρος της ένδοξης ιστορίας να αποτινάξει τον ζυγό του.

Είναι ώρα να συνειδητοποιήσει πως το ΚΚΕ είναι επιτακτικώς αναγκαίο ν΄ αναδειχθεί σε Μπροστάρης και Ηγετική πολιτική δύναμη ικανή για την μεγάλη, την πραγματική συστημική Ανατροπή. Δίνοντας ένα οριστικό τέρμα στους ιδιοτελείς τυχοδιωκτισμούς των αστών αφεντικών που ζητούν ανερυθρίαστα την λιμοκτονία των ανθρώπων της εργασίας.

Η πολιτική τάξη του υφιστάμενου συστήματος παρά το γεγονός πως παρακολουθεί την κατάρρευση σχεδόν ανήμπορη σίγουρα δεν έχει πει την τελευταία λέξη. Στην ανάγκη αν χρειαστεί θα δημιουργήσει face lift είτε στους υπαρχοντες κομματικούς σχηματισμούς είτε θα παροτρύνει να δημιουργηθούν καινούργιοι δήθεν νέοι. Ένα τέτοιο εγχείρημα αποτελεί το κόμμα του κ. Καμμένου που σήμερα μόλις ανακοινώθηκε. Πρόκειται για μια ακόμη σπασμωδική κι απονενοημένη προσπάθεια να περιχαρακωθούν τα λαϊκά στρώματα στην παγίδα που τους στήνει η άρχουσα τάξη.

Επίσης στη φαρέτρα των αστών ενυπάρχουν και κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας και της ανανεωτικής αριστεράς τα οποία αναμφίβολα θα επιχειρήσουν να μαντρώσουν τους ψηφοφόρους εκείνους που ακόμα δεν έχουν πειστεί ή ακόμα χειρότερα δεν έχουν κατανοήσει πως τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη είναι βαθιά ταξικά και ιδεολογικά.

Αν λοιπόν δεν αντιληφθούμε πως όσο θα ενισχύονται οι δυνάμεις του αστικού χώρου τόσο τα αποδυναμώνεται η δική μας θέση τότε μοιραία τα βάσανα και οι καημοί δεν θα πάψουν ποτέ. Είναι χρέος μας να καταλάβουμε επιτέλους πως όσο εθελοτυφλούμε και δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι η υποταγή και η υπακουή στις προσταγές και στους εκφοβισμούς μιας φασιστικής αντίληψης όπως αυτή εκδηλώνεται από τον υπουργό οικονομικών Ε.Βενιζέλο αναμφίβολα η ζωή μας θα καθίσταται όλο και ζοφερότερη.

Σήμερα φαίνεται να επιβεβαιώνεται ο μεγάλος ποιητής Κὠστας Βάρναλης όταν έγραφε "Δειλοί, Μοιραίοι κι Άβουλοι αντάμα προσμένουν ίσως κάποιο θάμα!" Ας μην επιτρέψουμε τουλάχιστον να δέσουμε το συλλογικό πεπρωμένο μας από την σωτηρία των Εξοφλημένων Πολιτικών μορφωμάτων της Τάξης των Λίγων και των Αφεντικών.

Το ηθικό κύρος των κομμουνιστών

Του Δημήτρη ΓΟΝΤΙΚΑ
Μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ


1. Το ΚΚΕ σε έξι χρόνια συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής και δράσης. Ακριβώς έναν αιώνα. Θα τιμηθεί ο μεγάλος αυτός σταθμός αντάξια. Πάνω από όλα με έργα, που θα οδηγούν στην πύκνωση της μεγάλης στρατιάς των μαχητών και μαχητριών που παλεύουν, για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για ένα ανώτερο κοινωνικό σύστημα, το σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό.

Θα προϋπαντήσουμε αυτήν την επέτειο μαχόμενοι, με υψηλή ετοιμότητα και θέληση να αντιμετωπίσουμε κάθε απρόοπτο, καθώς βαδίζουμε μέσα από μια βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση, σε συνθήκες όπου γνωρίζουμε σε όλο της το «μεγαλείο» τη δικτατορία των μονοπωλίων, εξουσία αποφασισμένη να υπερασπιστεί με κάθε μέσο ένα σύστημα σάπιο, βαθιά παρασιτικό, ένα σύστημα που πεθαίνει.

Θα φωτίσουμε με τη δύναμη των ιδεών και τα διδάγματα της ιστορίας, τους υψηλούς σκοπούς των κομμουνιστών, την αναγκαιότητά τους, τη ρεαλιστικότητά τους και τους δρόμους κατάκτησής τους.

Τιμώντας τη μεγαλειώδη αυτή πορεία των 100 χρόνων και ατενίζοντας με ιστορική αισιοδοξία το αύριο δεν μπορούμε να μην ξεχωρίσουμε και να μην εξάρουμε ένα μοναδικό και ιδιαίτερο γνώρισμα των κομμουνιστών και κομμουνιστριών, ανάμεσα στα τόσα πολλά, που χαρακτηρίζουν αυτή τη μεγάλη πορεία.

Εχουμε χρέος να αναδείξουμε και να τιμήσουμε την ακλόνητη, αμετακίνητη, αλύγιστη και αφοσιωμένη στάση χιλιάδων και χιλιάδων μελών του Κόμματος ως το τέλος, που δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω, που έφτασαν ως το τέλος της ζωής τους «ορθοστατώντας και ορθοβαδίζοντας». Που δεν υποχώρησαν μπροστά σε καμία δυσκολία του ταξικού αγώνα. Που δεν έχασαν τον προσανατολισμό τους, όταν γύρω τους κυριαρχούσε σκοτάδι. Που δε λύγισαν σε καμία δυσκολία και δεν ήταν λίγες. Που δεν άφησαν τις όποιες προσωπικές πικρίες να τους καταβάλουν και να θολώσουν τη σκέψη τους. Που διδάχτηκαν μέσα στη σκληρή ταξική πάλη να βάζουν, πάντα και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πάνω από όλα το Κόμμα. Να δίνουν και τη ζωή τους.


Να τιμήσουμε αυτή τη στάση που αναδείχνει μια ανώτερη ηθική, μοναδική και ανεπανάληπτη για όλους όσοι παλεύουν συνειδητά για την κοινωνική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλης της κοινωνίας από την καπιταλιστική σκλαβιά. Να δείξουμε, με τη δύναμη του παραδείγματος, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή να ανήκεις σε αυτό το Κόμμα, να συνεχίζεις σταθερά τη μεγάλη αυτή πορεία, αποφασισμένος να φτάσεις ως το τέλος.

Δεν είμαστε υπεράνθρωποι, ούτε μια περίεργη ή ξεπερασμένη αίρεση, όπως θέλουν να μας παρουσιάζουν οι αντίπαλοι. Είμαστε συνειδητά, εθελοντικά, στρατευμένοι και τα δίνουμε όλα, χωρίς υπολογισμούς, για ένα μεγάλο σκοπό. Την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η δύναμη και το ηθικό κύρος των κομμουνιστών απορρέει από τα ανώτερα ιδανικά τους, από την κοσμοθεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού, από την πίστη τους και την αφοσίωσή τους στην εργατική τάξη, το δίκιο και τη δύναμή της. Από τα ιδανικά και τις αρχές του Κομμουνιστικού Κόμματος που ηγείται του αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από την καπιταλιστική σκλαβιά.

Ο δρόμος των κομμουνιστών δεν είναι ανθόσπαρτος. Ακριβώς γι' αυτό αξίζει να δώσουμε ιδιαίτερη θέση στη στάση αρχών, στη συνέπεια λόγων και έργων, θεωρίας και πράξης που διακρίνουν και ξεχωρίζουν τους κομμουνιστές. Οπως αξίζει να φωτιστούν και οι κυριότεροι παράγοντες και οι αιτίες για όσους εγκατέλειψαν ή εγκαταλείπουν τον αγώνα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν άντεξαν, υποχώρησαν και αρκετοί πέρασαν απέναντι και πολέμησαν το Κόμμα ή το πολεμούν από αντίπαλες θέσεις ή από εχθρικές προς το Κόμμα ιδέες και αρχές και ιδιαίτερα όσοι διώχθηκαν από το Κόμμα ύστερα από συστηματική και σκόπιμη παραβίαση του Καταστατικού, των κανόνων και αρχών λειτουργίας.

2. Η αφοσίωση και η συνέπεια στους σκοπούς του Κόμματος δεν είναι κάτι που κατακτιέται εφάπαξ, μια κι έξω. Είναι ένας διαρκής αγώνας. Είναι πριν από όλα ένας διαρκής αγώνας με την αστική και μικροαστική ιδεολογία και πολιτική. Ο αγώνας αυτός είναι ο πιο σκληρός, ο πιο σύνθετος, καθώς είναι κυρίαρχη ιδεολογία, επιδρά μαζικά και μέσα από πολλά κανάλια, από όλο τον τρόπο ζωής που έχει ως κύρια γνωρίσματα ο θάνατός σου η ζωή μου, το άτομό μου, ο ατομισμός πάνω από όλα, ο εγωισμός. Είναι αγώνας σκληρός και άνισος με τις απάτες, τις αυταπάτες, τις ψευδαισθήσεις, τις ψεύτικες ελπίδες, τους πολιτικούς ελιγμούς, την ψυχολογική και φυσική βία και με τις οποίες η αστική τάξη καθηλώνει, κοροϊδεύει και παγιδεύει εκατομμύρια μάζες στα ταξικά της συμφέροντα. Είναι, ταυτόχρονα, και αγώνας προφύλαξης και υπεράσπισης του Κόμματος από τη διαβρωτική επίδρασή της στην ιδεολογία και την πολιτική του, στις αρχές και τις αξίες του, στη ζωή και τη δράση των μελών και στελεχών του.

Κάθε υποτίμηση αυτού του κινδύνου έχει συνέπειες που ίσως δε φαίνονται πάντα άμεσα, αλλά επιδρούν μακροπρόθεσμα. Το Κόμμα δεν έχει άλλο όπλο από την ιδεολογία του, τις αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του και τη διαρκή φροντίδα για πιο βαθιά και στέρεη σύνδεση με τη ζωή και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες. Γι' αυτό, η υψηλή θεωρητική κατάρτιση του Κόμματος, των μελών και στελεχών του και σε διαρκή πάλη με την αστική και μικροαστική ιδεολογία είναι βασικός όρος για σταθερή και απαρέγκλιτη πορεία.

3. Η αστική τάξη με την ιδεολογία και την πολιτική της δεν ενδιαφέρεται μόνο να επιδρά μαζικά στις εκμεταλλευόμενες μάζες, να τις αποπροσανατολίζει και να τις παγιδεύει στα συμφέροντά της. Συχνά, όπως στις μέρες μας, όπου έχει εμπλακεί σε μια βαθιά οικονομική κρίση, επιστρατεύει όλες τις δυνάμεις και συνδυάζει το καρότο με το βούρδουλα.

Ενδιαφέρεται, όμως, εξίσου έντονα να επιδράσει ακόμα και να εξουδετερώσει την επαναστατική ιδεολογία και το φορέα της, το ΚΚΕ. Ενα από τα ισχυρότερα όπλα της, με το οποίο πολεμάει την ιδεολογία και τις αρχές του Κόμματος, είναι ο οπορτουνισμός. Σύμφωνα με τη θεωρία μας, που είναι επαληθευμένη από την ιστορική πείρα του εργατικού κινήματος, ο οπορτουνισμός γεννιέται και ξαναγεννιέται μέσα στην ταξική πάλη και είναι φορέας των αστικών και μικροαστικών αντιλήψεων στο εργατικό κίνημα.

Είναι φορέας της αστικής και μικροαστικής ιδεολογίας, γιατί έχει ως κυρίαρχη θεωρητική και πολιτική γραμμή την άρνηση της επαναστατικής πάλης και ως κυρίαρχο σκοπό τη συνεργασία των τάξεων, την πολιτική μεταρρύθμισης του καπιταλισμού σε ένα δικαιότερο και ανθρωπιστικότερο σύστημα.

Σε συνθήκες σαν τις σημερινές, όπου ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μεγάλα αδιέξοδα και στις αξεπέραστες αντιφάσεις του, η αστική ιδεολογία, και κατ' επέκταση ο οπορτουνισμός, γίνεται ασύγκριτα πιο επιθετική, πιο πανούργα, πιο αδίστακτη. Καθώς η ταξική πάλη γίνεται πιο σκληρή και πιο σύνθετη, πιο ασταθή στοιχεία μέσα στο Κόμμα, όσοι προσέγγισαν συναισθηματικά το Κόμμα μας, τις ιδέες μας ή έχουν επιφανειακούς δεσμούς με τη ζωή και τις ανάγκες της εργατικής τάξης είναι ευάλωτοι στις πιέσεις και τις δυσκολίες.

4. Γι' αυτό το Κόμμα δεν αρκείται, και δεν πρέπει να αρκείται, από τα μέλη του να αποδέχονται το Πρόγραμμα και το Καταστατικό του Κόμματος. Το ίδιο το Κόμμα να λειτουργεί με βάση τις αρχές του, ώστε να ανυψώνει διαρκώς το ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, να ατσαλώνει τις δυνάμεις του και κατ' επέκταση όλη την τάξη για συνεπή, σταθερό, ανυποχώρητο ταξικό αγώνα. Να φροντίζει συνεχώς η ΚΕ και τα άλλα καθοδηγητικά όργανα να γίνεται ολοκληρωμένη, πλούσια συζήτηση στις ΚΟΒ, ώστε το κάθε μέλος να έχει τη δική του συμβολή με τη γνώση και την πείρα από τη δράση. Στη βάση αυτή να δυναμώσουν οι κομματικοί δεσμοί. Αντίστοιχα να επεκτείνεται και να έχει συνέχεια η επικοινωνία, ο διάλογος και η πρακτική οργάνωση της δράσης με τους οπαδούς, φίλους και συνεργαζόμενους με το Κόμμα.

Το Κόμμα μας αξιοποιεί την πλούσια πείρα του και συνεχίζει με απαρέγκλιτο τρόπο τη χαραγμένη πορεία του εξοπλισμένο με σύγχρονη στρατηγική που την εμπλουτίζει διαρκώς.

Σε αυτόν τον αγώνα αποκτά πρωταρχική σημασία η διαρκής προσπάθεια για τη συνεχή βελτίωση της εσωκομματικής ζωής, με βάση τις αρχές συγκρότησης, λειτουργίας και καθοδήγησης.

Στην Ιστορία του Κόμματος γίναμε πολλές φορές μάρτυρες φαινομένων, όπου το ατομικό ήρθε πολλές φορές σε αντίθεση με το συλλογικό, με τη συλλογική σκέψη του Κόμματος.

Ο σεβασμός και η υποταγή στη συλλογική σκέψη απαιτεί μια ανώτερη συνειδητή στάση. Στο Κόμμα μας είναι κυρίαρχη αυτή η στάση. Δε μιλάμε εδώ για μηχανιστική αποδοχή της γνώμης των πολλών, της πλειοψηφίας. Μιλάμε για κάτι πιο βαθύ και πιο ουσιαστικό. Για μια διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό ως αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης λειτουργίας εσωκομματικής συζήτησης και δράσης. Ανόδου της ατομικής ευθύνης και συμβολής στην επεξεργασία της γραμμής, αλλά και στην υλοποίησή της. Μέσα εδώ συνυπάρχει το στοιχείο της συνεχούς κριτικής και αυτοκριτικής στάσης.

Σχέση που διαπερνάται από την αντίληψη ότι το συμφέρον του Κόμματος είναι πάνω από όλα. Πάνω από πρόσωπα, προσωπικές φιλίες, συγγένειες. Οπου οι προσωπικές πράξεις, συμπεριφορές έχουν ως βασικό κριτήριο το συμφέρον του Κόμματος και υποτάσσονται σε αυτό συνειδητά. Οπου η δράση κάθε μέλους από όποιο πόστο έχει ως βασικό κριτήριο να προωθούνται τα συμφέροντα του Κόμματος. Είναι εκείνη η συνειδητή στάση που αναγνωρίζει το δεσμό με το Κόμμα ιερό, απαραβίαστο, μοναδικό, αποτέλεσμα της συλλογικής δράσης.

Δεν είναι πάντα εύκολη και απλή όλη αυτή η διαδικασία. Σε αυτήν τη σχέση κρίνεται και δοκιμάζεται καθημερινά η προσωπική ευθύνη κάθε μέλους και στελέχους, αν η δράση του είναι ενταγμένη και υποταγμένη στις συλλογικές αποφάσεις, στις αρχές και τους κανόνες λειτουργίας. Κρίνεται ιδιαίτερα όταν παρουσιάζονται παραλείψεις, αδυναμίες ή όχι καλοί χειρισμοί. Εχει ευθύνη και υποχρέωση στη διόρθωσή τους μέσα στα όρια της κομματικής λειτουργίας, πάνω και πέρα από πρόσωπα, φιλίες, συναισθηματισμούς. Αυτό απαιτεί το συμφέρον του Κόμματος, το συλλογικό συμφέρον.

Μέσα σε αυτήν τη διαδικασία κρίνεται και δοκιμάζεται και κάτι ακόμα πιο βαθύ και πιο θεμελιακό. Ο βαθμός αφοσίωσης στην υπόθεση του Κόμματος στην πράξη. Η εναντίωση στις συλλογικές αποφάσεις, η αμφισβήτησή τους δεν είναι δείγμα ούτε υγείας, ούτε ευθύνης. Είναι εγωισμός στο τετράγωνο. Είναι προσωπικός υπολογισμός, πληγωμένος εγωισμός. Είναι πράξη και στάση που κρύβει επίδραση εχθρικών για το Κόμμα αντιλήψεων. Κι αν ακόμη κάποιος αδικηθεί, η κομματική διαδικασία δίνει λύσεις. Οποιος βάζει τον εαυτό του πάνω από το Κόμμα έχει κόψει κάθε δεσμό με το Κόμμα και αργά ή γρήγορα θα βρεθεί στο περιθώριο και σε δρόμους σκοτεινούς.

Η κομματικότητα, που συμπυκνώνει το σύνολο των αρετών ενός κομμουνιστή, κρίνεται καθημερινά και κρίνεται κυρίως στην υπεράσπιση του Κόμματος από κάθε αθλιότητα εχθρών και φίλων.

5. Το ηθικό κύρος των κομμουνιστών, που απορρέει από τις ιδέες τους, την ορθότητα των πολιτικών τους θέσεων, εφόσον επαληθεύονται από τη ζωή, τις αρχές τους, τη συνέπειά τους, την ανιδιοτελή προσφορά τους στον αγώνα για το δίκιο του λαού, την αδιάλλακτη, ασυμβίβαστη πάλη τους με τους εκμεταλλευτές του λαού, είναι ισχυρότατο όπλο στον αγώνα, ασκεί τεράστια επιρροή. Είναι η ζωντανή δύναμη του παραδείγματος.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι ποικιλώνυμοι εχθροί του Κόμματος συγκέντρωναν πάντα, και σήμερα κάνουν το ίδιο, τα κύρια πυρά τους για να πλήξουν το αγωνιστικό ήθος, το ηθικό κύρος του Κόμματος και των μελών του με όλα τα άθλια μέσα, με τις προβοκάτσιες, με το ψέμα, τη συκοφαντία και τη διαστρέβλωση των θέσεών του. Δεν μπορούν ανοιχτά και καθαρά να αντιμετωπίσουν τις ιδέες, την πολιτική του και καταφεύγουν σε αυτά τα μέσα, με στόχο να παρουσιάσουν το ΚΚΕ ως ένα κόμμα που δε διαφέρει σε τίποτα από τα αστικά και μικροαστικά κόμματα.

Ο,τι όμως κι αν κάνουν δε θα μπορέσουν να τραβήξουν το ΚΚΕ στον κόσμο τους, στη σαπίλα, στη σήψη.




Π