Οι Ταλαντεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ Αναζητούν Ισορροπία

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας 

Οι πρόσφατες επισκέψεις του Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ σε Παρίσι και  Βερολίνο Αλέξη Τσίπρα καθώς και οι συναντήσεις που είχε με εκπροσώπους κομμάτων της Αριστεράς και της Σοσιαλδημοκρατίας, όπως και οι συνεντεύξεις του στα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης προκάλεσαν ως ήταν αναμενόμενο ζωηρό ενδιαφέρον στους εταίρους μας. Η μεγάλη δημοσκοπική δυναμική που παρατηρείται στον ΣΥΡΙΖΑ είναι επόμενο να συγκεντρώνει την προσοχή όχι μόνο των πολιτικών αξιωματούχων της Ευρωζώνης  αλλά και στελεχών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας όπως και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Για την ώρα η στάση κυρίως των ισχυρών κρατών της ζώνης του ευρώ απέναντι στον Ῥιζοσπαστικό" πολιτικό της Ελλάδας όπως τον αποκαλούν τα αστικά ΜΜΕ της Ε..Ε τον Αλέξη Τσίπρα είναι σκληρή και δεν αφήνουν ακόμη, κάποιοι απ΄ αυτούς, κανένα περιθώριο για περαιτέρω πιθανότητες επαναδιαπραγμάτευσης πόσο μάλλον της ενδεχόμενης ακύρωσης των μνημονιακών συμβάσεων. Ωστόσο, εάν η λαϊκή ετυμηγορία που θα εκφραστεί στις προσεχείς εκλογές της 17η Ιουνίου αναδείξει νέα δεδομένα και ο ΣΥΡΙΖΑ κληθεί να αναλάβει τη διακυβέρνηση είτε συνεργαζόμενος με άλλη πολιτική δύναμη είτε κι αυτοδύναμος - μην εκπλαγούμε αν το δούμε κι αυτό -  τότε πολλές από τις θέσεις και τις εκτιμήσεις που σήμερα μας κοινοποιούνται από τις κυβερνήσεις των ανυποχώρητων θα μεταβληθούν. Έτσι γίνεται συνήθως στην πολιτική. Θυμηθείτε μόνο τις ασφυκτικές πιέσεις που δέχτηκε ο κυπριακός λαός όταν κλήθηκε να ψηφίσει στο δημοψήφισμα το έτος 2004 για το σχέδιο Ανάν. Κι όμως απτόητος, το σχέδιο που οδηγούσε στη νομιμοποίηση της κυπριακής κατοχής το απέρριψε. Οι επιπτώσεις  από τη στάση του αυτή, παρά τις απειλές και τις φωνασκίες διεθνών κύκλων και δη Η.Π.Α. και Μεγάλης Βρετανίας ποτέ δεν υλοποιήθηκαν. Με το παράδειγμα αυτό θέλω πολύ απλά να τονίσω τη σημασία που έχει πάντα η θαρραλέα και δυνατή φωνή του λαού όπως αυτή εκδηλώνεται δια της ψήφου.

 Συνεπώς, ακόμη κι αν οι εξελίξεις για την ισχυρή πολιτική τάξη της Ένωσης δεν είναι οι επιθυμητές, σίγουρα διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές Ελλάδα και Ευρωζώνη θα επανεκκινήσουν. Κι ό,τι λέγεται σήμερα καλά θα κάνει ο ελληνικός λαός να μην δείξει φόβο και υποκύψει. Όσο πιο ηχηρό είναι το μήνυμα κατάργησης των μνημονίων που θα στείλει στο Βερολίνο και στο Παρίσι όπως και στις άλλες πρωτεύουσες της Ε.Ε. η ψήφος του εκλογικού σώματος, τόσο πιο αποτελεσματικές υπέρ του απεγκλωβισμού των Ελλήνων από τις αποικιοκρατικές συμβάσεις που έχουν υπογράψει οι υποτελείς της Αθήνας με τους "βαρβάρους" δανειστές θα είναι οι διαβουλεύσεις. Ας μην γελιόμαστε τα 240 δισ ευρώ που δεχτήκαμε ως δάνεια από την Τρόικα τα δύο τελευταία χρόνια προέρχονται κυρίως από κράτη. Επομένως, η διαγραφή τους καθίσταται εξαιρετικά δυσχερής ενέργεια. Μολονότι είναι εφικτή η διπλωματική και πολιτική διευθέτηση.

Σήμερα, λοιπόν, μόλις λίγες μέρες από την Κυριακή των εκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ επανατοποθετείται και ανακαθορίζεται  ως ενιαίος πια κομματικός φορέας απέναντι στα μεγάλα κι ανοιχτά ζητήματα τα οποία χρίζουν άμεσης αντιμετώπισης. Είναι φυσικό να μεσολαβήσει ένα διάστημα, όπου οι αμφότερες πιέσεις που δέχεται εντός και εκτός της χώρας να τον αναγκάζουν να προχωρά σε επανεκτιμήσεις σε ό,τι αφορά τις κινήσεις, τις επιλογές και τους ελιγμούς που απαιτούνται προκειμένου να μπορέσει να ανταποκριθεί και στο αναντίλεκτο αίτημα για κατάργηση των μνημονίων και συνάμα να μην θέσει σε κίνδυνο το δρόμο της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη  αφού η προτίμηση της συντριπτική πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος καταδεικνύει προς σ΄ αυτή την κατεύθυνση.

 Οι ταλαντεύσεις αυτές που εκούσια ή ακούσια αναπτύσσονται στη πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ ναι μεν μπορεί να είναι ως ένα βαθμό δικαιολογημένες κι αναμενόμενες εξαιτίας των 12 συνιστωσών, όμως οφείλει η ηγεσία να τις σταματήσει το ταχύτερο δυνατό καθώς ο επαπειλούμενος κίνδυνος να προκληθεί σύγχυση στην κοινωνία είναι ορατός. Χρειάζεται να διασαφήσει ο Αλέξης Τσίπρας ως επικεφαλής τι τελικώς θα πράξει με τα μνημόνια, τις δανειακές συμβάσεις, τους εξοντωτικούς όρους που αυτές εμπεριέχουν και με ποιο τρόπο θα γίνει η ακύρωση των αντικοινωνικών μέτρων που τις διέπουν. Πάντως, είναι αλήθεια πως  τα στελέχη του κόμματος πέφτουν κατ΄ επανάληψη σε αντιφάσεις ως προς το τι τελικά θα γίνει με τα αντιλαϊκά συμφωνητικά που ενέγκριναν οι κοινοβουλευτικές ομάδες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ της προηγούμενης κοινοβουλευτικής συόδου με την Τρόικα (Κομισιόν, Δ.Ν.Τ. και Ε.Κ.Τ.)  και τούτο έγκειται στην έλλειψη κυβερνητικής εμπειρίας, στο απροκάλυπτο συμπίλημα το οποίο οφείλεται στις αμφίσημες και εν πολλοίς αλληλοσυγκρουόμενες πολιτικές των ποικιλόνυμων συνιστωσών του  καθώς και στην αδυναμία του κόμματος να ισορροπήσει  από τη μια μεριά στην απαίτηση του λαού και από την άλλη στις γραπτές δεσμεύσεις της χώρας προς εταίρους και μη.

Ο Αλέξης Τσίπρας πλέον είναι πολύ κοντά στην ανάληψη κυβερνητικών καθηκόντων. Δεν αποτελεί ο ΣΥΡΙΖΑ την αλλοτινή μικρή πολιτική δύναμη του αριστερού χώρου. Αύριο πιθανόν θα είναι μέτοχος ή συμμέτοχος  στο κυβερνητικό σχήμα αποφασίζοντας για την πορεία της χώρας, για το λόγο αυτό πρέπει να συγκεκριμενοποιήσει τις γραμμές του. Ο χρόνος εξαντλείται. Οψόμεθα ! 

Απρόβλεπτες οι Συνέπειες Εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ !

Απρόβλεπτες θα είναι οι συνέπειες από ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, εκτιμά το στέλεχος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και επικεφαλής της αυστριακής κεντρικής τράπεζας, Έβαλντ Νοβότνι. Παράλληλα, τόνισε, ωστόσο ότι η χώρα θα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της εάν θέλει να συνεχίσει να λαμβάνει οικονομική βοήθεια.
«Θα πρόκειται για μεγάλα, μαζικά σοκ, οι συνέπειες των οποίων θα είναι απρόβλεπτες», δήλωσε το μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της ευρωτράπεζας, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, αρνούμενος πάντως να συμμετάσχει στη συζήτηση για τις προοπτικές ενός τέτοιου σεναρίου.
Ο Ε. Νοβότνι εκτίμησε επίσης ότι θα απαιτηθεί χρόνος για την επίλυση της ελληνικής κρίσης. Αναφερόμενος στο σύνολο των χωρών της Ευρωζώνης, είπε πως «απαιτείται αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία για να σταθεροποιηθούν οι χρηματοοικονομικές αγορές».

ΠΗΓΉ : Από το www.tanea.gr

Νέα Δραματική Άνοδος της Ανεργίας μέχρι το Τέλος του 2012

Σε ένα σπιράλ ύφεσης, με υψηλή ανεργία, χαμηλά εισοδήματα και υψηλές τιμές, που εμποδίζει την Ελλάδα να βρει το δρόμο της ανάκαμψης, έχει μπει η εγχώρια οικονομία.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι, στο τέλος του 2012 η στατιστική ανεργία θα είναι 28%, ενώ ο μέσος όρος του έτους θα «κάτσει» μεταξύ 23% και 24%, που αντιστοιχεί σε 1.200.000 ανθρώπους, εκτός αγοράς εργασίας.
Η πραγματική ανεργία, υπολογίζεται πως θα είναι κατά τουλάχιστον 4 μονάδες υψηλότερη, κοντά στο 27% με 28%. Την ίδια στιγμή, εκτιμούν ότι σε υψηλό επίπεδο θα παραμείνουν οι τιμές των προϊόντων, γεγονός που σε συνδυασμό με τη δραματική μείωση των μισθών, θα οδηγήσει την αγοραστική δύναμη των ελλήνων, στο επίπεδο της δεκαετίας του ‘70…
Στο τέλος του 2012 οι μειώσεις μισθών και οι φορολογικές επιβαρύνσεις θα οδηγήσουν το διαθέσιμο εισόδημα των 1.800.000 εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα να αντιστοιχεί στο 50% του επιπέδου που είχε διαμορφωθεί το 2008, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, επιστημονικού συνεργάτη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, Σάββα Ρομπόλη.


πηγή : Από το www.protothema.gr

Η Τρόικα και οι "Θεωρίες Ζόμπι"

”Tα γεγονότα αποδεικνύουν ότι ακολουθήσαμε λάθος δρόμο. Τώρα πρέπει να αλλάξουμε ολόκληρο τον τρόπο σκέψης μας”, τονίζει ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος, Ζαν Πολ Φιτουσί, σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα ”Ιλ Μεσσατζέρο”, με την οποία απευθύνει έκκληση στους ισχυρούς της Ευρώπης, υπέρ της Ελλάδας.
”Οι θεωρίες σχετικά με τις ευνοϊκές επιπτώσεις της λιτότητας χαρακτηρίζονται από παραφροσύνη αλλά δεν πεθαίνουν ποτέ. Πρόκειται για θεωρίες- ζόμπι”, προσθέτει ο Z. Φιτουσί.
”Θεωρώ ακόμη απίθανο να βγει η Ελλάδα από το ευρώ. Αν η Αθήνα αποχωρήσει, τα όρια της ευρωζώνης θα γίνουν ρευστά. Είναι αυτό το μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε στις αγορές;” διερωτάται ο Γάλλος καθηγητής που διδάσκει και στο πανεπιστήμιο Luiss της Ρώμης.
Σύμφωνα με τον Z. Φιτουσί, ”πρέπει να υιοθετηθούν άμεσα μέτρα για να βοηθηθεί η Ελλάδα, πριν τις εκλογές, διότι μετά, μπορεί να είναι πολύ αργά”.
”Κανείς, άλλωστε, δεν θα ήταν σε θέση να αποπληρώσει το χρέος του, με ένα διαρκώς περιοριζόμενο εισόδημα. Αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, αλλά για κάθε άλλη χώρα” τόνισε.
Κατά την άποψή του η καγκελάριος Μέρκελ ”γνωρίζει καλά ότι οι θέσεις της μειοψηφούν. Το μπρα ντε φερ μαζί της, μόλις άρχισε και πρέπει να δούμε πώς θα λήξει”.
Σε σχόλιό της, η ιταλική, δημόσια τηλεόραση Rai, υπογραμμίζει ότι ”ο Φιτουσί έχει δίκιο. Η Ευρώπη ήταν αναποφάσιστη και ασυντόνιστη επί τρία χρόνια. Η διάσωση της Ελλάδας κοστίζει τετρακόσια δισεκατομμύρια. Για τις τράπεζες, τα χρήματα αυτά βρέθηκαν, αλλά για να σωθεί μια χώρα, τώρα, μας λένε ότι δεν υπάρχουν”.
”Όταν οι αγορές μυρίζονται αίμα, δεν σταματούν. Μετά την Ελλάδα, θα έρθει η σειρά κάποιου άλλου”, καταλήγει το σχόλιο της ιταλικής τηλεόρασης.

Πηγή www.:News247.gr 

Σκληρή Απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ στον Μιχελάκη

Σκληρή απάντηση έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στον εκπρόσωπο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, Γιάννη Μιχελάκη, ο οποίος κατηγόρησε τον πολιτικό σχηματισμό για τις θέσεις του για τη μετανάστευση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει κατ’ εξακολούθηση και κατ’ επάγγελμα διαστρέβλωση των θέσεων και των προτάσεών του από εκείνους «που με την εμμονή τους στη μνημονιακή πολιτική βυθίζουν στην ανασφάλεια και την απόγνωση την πλειονότητα των συμπολιτών μας».
Ακόμα, το κόμμα της Κουμουνδούρου προσθέτει: «Είναι μάταιο να περιμένει κανείς από τη Νέα Δημοκρατία να κατανοήσει τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για το μεταναστευτικό, ταυτόχρονα όμως είναι και επικίνδυνος ο ιδιότυπος ανταγωνισμός της με την Χρυσή Αυγή που οδηγεί σε τυφλές συγκρούσεις και στην όξυνση των προβλημάτων».

Δημοσκόπηση της Public Issue

Μαϊ 21:23

Πρώτος με το εντυπωσιακό ποσοστό του 30% είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με μία νέα δημοσκόπηση που δημοσιεύει η Public Issue, ενώ στην δεύτερη θέση βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία με 26%. Στην τρίτη θέση παραμένει το ΠΑΣΟΚ με 15%.
Στην νέα αυτή δημοσκόπηση, η Βουλή παραμένει επτακομματική. Στην τρίτη θέση παραμένει το ΠΑΣΟΚ με 15% το οποίο έχει ωστόσο σημειώσει αύξηση στα ποσοστά του. Μεγάλες είναι και οι απώλειες του ΚΚΕ το οποίο βρίσκεται στην έκτη θέση με 5%, το οποίο βλέπει τους ψηφοφόρους του να το εγκαταλείπουν για τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Τα ποσοστά των κομμάτων έχουν ως εξής:
ΣΥΡΙΖΑ: 30%
Νέα Δημοκρατία: 26%
ΠΑΣΟΚ: 15%
Δημοκρατική Αριστερά: 7%
Ανεξάρτητοι Έλληνες: 7%
ΚΚΕ: 5%
Χρυσή Αυγή: 4,5%
Από το www.iefimerida.gr

Η Διακυβέρνηση και το Αναπόφευκτο Ρίσκο για Στήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας

Οι "Φιλικοί Εταίροι" είναι μια έπαλξη που προτάσσει σε βασικό πρόταγμα την ενότητα του λαού. Με αυτό το σκεπτικό αποφασίσαμε να καταγράψουμε και να καταθέσουμε τη θέση μας όπως και τα συμπεράσματα που προκύπτουν αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές της 6 Μαΐου.

Η ήττα που υπέστη ο μνημονιακός δικομματισμός των ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. ήταν συγκλονιστικός και σε καμία περίπτωση δεν αφήνει περιθώρια για δεύτερες σκέψεις. Τα κόμματα αυτά απώλεσαν την νομιμοποίηση του εκλογικού σώματος καθώς το μπλοκ των αντιμνημονιακών δυνάμεων συγκεντρώνουν το 68% των ψηφοφόρων. Κατά συνέπεια η εμμονή των Βενιζέλου και Σαμαρά προς την απαρέγκλιτη τήρηση και εφαρμογή  των ντιρεκτίβων της Τρόικα και του Συνδικάτου Τρομοκρατίας του Ελληνικού λαού όπως και σύσσωμων των Ευρωπαίων πολιτών το οποίο ηγείται η χρεοκοπημένη τραπεζοκρατία της Ευρωζώνης και δια αυτής η πολιτική ηγεσία της Γερμανίας, δεν αφήνει περιθώρια προς τους Έλληνες εργαζόμενους και εν γένει της βιοπάλης από το να συντρίψουν τα πολιτικά αυτά απολειφάδια που έσπρωξαν εντός δύο ετών 2000 συμπολίτες μας στην αυτοχειρία, εκατοντάδες χιλιάδες ελληνόπουλα στην ασιτία, δεκάδες χιλιάδες στην απώλεια της στέγης  και των επιχειρήσεων τους και εκατοντάδες χιλιάδες στην ανεργία. Όλος αυτός ο πληθυσμός σήμερα αγωνιά για το τι ακριβώς θα συμβεί στις 18 Ιουνίου  μετά και τις νέες εκλογές που προκηρύχθηκαν έπειτα από το ναυάγιο των διευρενητικών εντολών όπως και τα συμβούλια των αρχηγών. 

Αξίζει να πούμε πως με εύσχημο τρόπο τα συστημικά ΜΜΕ και οι πολιτικές ηγεσίες των φαύλων κομματικών σχηματισμών που στήριξαν τα μνημόνια, υπέγραψαν τις δανειακές συμβάσεις και συγκρότησαν την "χουντική" κυβέρνηση Παπαδήμου ήτοι το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ.  επιδίωξαν να πιέσουν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Επιχείρησαν αρχικά κολακεύοντας τον και στη συνέχεια εκβιάζοντας τον, να τον εξαναγκάσουν να συμμετάσχει σε κυβέρνηση υπό την αυστηρή καθοδήγηση -επιτροπεία τους . Φυσικά και δεν περίμεναν την άτεγκτη στάση του Αλέξη Τσίπρα. Είναι προφανές πως η στάση του ΣΥΡΙΖΑ τους χάλασε τα σχέδια. Έτσι οδηγούμαστε αισίως ξανά στις κάλπες ώστε ο λαός να δώσει μόνος του την κυβέρνηση εκείνη που επιθυμεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον μετά και την άρνηση της Γ.Γ. του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα να ανταποκριθεί στο αίτημα του εκλογικού σώματος που ναι μεν ζητά την κατάργηση των μνημονίων και των ασφυκτικών πολιτικών λιτότητας όχι όμως και την έξοδο της χώρας από το Ευρώ και την Ε..Ε, γίνεται φανερό πως η μόνη εφικτή λύση που μπορεί να αποσοβήσει  την παράταση του εξανδραποδισμού τον οποίο υφίστανται όλοι οι άνθρωποι της εργασίας και κυρίως τα φτωχά κοινωνικά στρώματα, είναι η λαϊκή στήριξη στον ΣΥνασπισμό ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς. 

Η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στο αίτημα των ψηφοφόρων και επιμένει στην στρατηγική του απεγκλωβισμού της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Παρ΄ όλα αυτά μέχρι και σήμερα δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει πειστικά τι πρόκειται να συμβεί αμέσως μετά και συγκεκριμένα όταν θα έχουμε ως χώρα φύγει και από τους δύο θεσμικούς μηχανισμούς. Πως δηλαδή θα καταφέρει μια μικρή χώρα με τόσους κινδύνους κι ανοιχτούς ανταγωνισμούς στον περίγυρο να σταθεί μόνη δίχως σαφείς και συγκεκριμένες συνεργασίες με όμορες χώρες. Ασφαλώς, το έλλειμμα αυτό του ΚΚΕ εμφανίζεται ευκρινώς και στην απροθυμία του κόσμου να ακολουθήσει το δρόμο που έχει το εν λόγω κόμμα επιλέξει. Άλλωστε τούτη η άποψη επιβεβαιώνεται και από το πενιχρό ποσοστό του 8,5% που έλαβε στις εκλογές της 6ης Μαίου. Επίσης, οφείλει η ηγεσία του ΚΚΕ να κατανοήσει πως μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων έχει διαποτιστεί με την ευρωπαϊκή αντίληψη κι επομένως είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο να ζητά από την κοινωνία να δεχτεί μια πολιτική πρόταση η οποία ναι μεν είναι η απόλυτα συνεπής με την πάγια θέση του μολονότι είναι ασύμφωνη για να μην πούμε και ακατανόητη για την συντριπτική πλειοψηφία ΚΑΙ του εκλογικού σώματος.

Συνεπώς, με βάση τα ισχύοντα δεδομένα ήτοι την απροθυμία των Ελλήνων και των Ελληνίδων να αποφασίσουν την έξοδο της χώρας από την ζώνη του ευρώ και πολύ περισσότερο την Ευρωπαϊκή Ένωση και συγχρόνως την σθεναρή απόφαση τους να καταγγείλουν τα μνημόνια, η επιλογή  τους αναπόφευκτα δείχνει -τουλάχιστον δημοσκοπικά - να επικυρώνεται  στην στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ.  Η οποία συμπυκνώνεται στην προθυμία του κόμματος να συνεχίσει η χώρα να πορεύεται στον ευρωπαϊκό δρόμο και παράλληλα να υπάρξει άμεση κατάργηση των επαίσχυντων συμφωνιών και των αντιλαϊκών προγραμμάτων μέσω των οποίων πραγατοποιείται η βάναυση  υφαρπαγή του  εισοδήματος καθώς και η διάλυση του στοιχειώδους κράτους πρόνοιας που όλες αυτές τις δεκαετίες αν και ανεπαρκώς οικοδομήθηκε. Εκείνο που πρέπει να γίνει σαφές είναι πως η πολιτική είναι η τέχνη των σκληρών διαπραγματεύσεων όσπου να προκύψουν γόνιμοι και δίκαιοι συμβιβασμοί. Επιπροεθέτως οι συνετοί και διορατικοί πολιτικοί είναι εκείνοι που επιλέγουν να πετύχουν το εφικτό κι όχι απαραιτήτως το ευκταίο.

Μα εύλογα εκτιμώ πως θα αναρωτηθείτε υπάρχουν τα εχέγγυα από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ για να του δείξουμε απόλυτη εμπιστοσύνη ; Η απάντηση είναι σίγουρα όχι. Μολονότι οφείλουμε να καταγράψουμε την ειδοποιό διαφορά που τον διέπει από τους άλλους δύο που διεκδικούν την εξουσία και βρίσκεται στο λευκό κυβερνητικό του μητρώο. Αν όμως λάβουμε υπόψη τα καμώματα και τις πρακτικές των κομματικών του στελεχών τόσο στο πεδίο των αυτοδιοικητικών σχημάτων όσο και πολύ περισσότερο των συνδικαλιστικών παρατάξεων εκεί οι ενδοτισμοί και οι διολισθήσεις σε λογικές και πολιτικές άκρως επιθετικές προς τα συμφέροντα των εργαζομένων συνηγορούν αδήριτα στη δυσπιστία έως καχυποψία.  

Παρ΄ όλα αυτά είναι αληθές σε λιγότερο από ένα μήνα καλούμαστε να επιλέξουμε ένα τρόπο διακυβέρνησης ο οποίος να εγγυάται τη διαφύλαξη της αξιοπρέπειας του λαού και των εθνικών και χωρικών κεκτημένων της πατρίδας. Έτσι, ο σχηματισμός κυβέρνησης ευρύτερης κοινωνικής αποδοχής είναι ο στόχος των εκλογών της 17ης Ιουνίου. Ο διπολισμός Αριστερά και Δεξιά είναι ορατός και υπαρκτός κι ας τον απαξιώνει η Γ.Γ. του ΚΚΕ. Ωστόσο αναμφίβολα το μεγάλο ζητούμενο είναι πως θα σταματήσουμε τον απροκάλυπτο ολετήρα που ισοπεδώνει την κοινωνία και σαφώς είναι οι δεσμευτικές συμβάσεις που υπέγραψαν η Παραδοσιακή Δεξιά του Σαμαρά με τη Νεοδεξιά των Παπανδρέου - Βενιζέλου.  Άρα η μοναδική διέξοδος για τις λαϊκές κοινωνικές τάξεις στις παρούσες συνθήκες και με στόχο τη διακυβέρνηση είναι η δυναμική ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ και δευτερευόντως των "Ανεξάρτητων Ελλήνων" και κατόπιν της "Δημοκρατικής Αριστεράς" η οποία εύσχημα χρησιμοποιείται από το καταρρέον σύστημα ως εφεδρική δύναμη για ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πλην όμως κι ως μοχλός πίεσης προς αριστερούς ψηφοφόρους.

Άφησα για το τέλος το Κ.Κ.Ε Είναι γνωστό στους αναγνώστες του ιστοτόπου αυτού  πως ο γράφων τάχθηκε υπέρ της στήριξης του κόμματος. Τα επάλληλα επικοινωνιακά λάθη και κυρίως η εμμονή στην άρνηση για διάλογο με τον Αλέξη Τσίπρα της Γ.Γ. Αλέκας Παπαρήγα προκάλεσαν αγανάκτηση στην κοινωνική βάση που στις εκλογές του Μαίου το υποστήριξε. Σήμερα πια δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στις οποίες να μπορεί να πρωταγωνιστήσει το ΚΚΕ. Η ηγεσία του το παρόπλισε  και το έθεσε στο περιθώριο. Το ΚΚΕ δεν συμμετέχει στα πολιτικά τεκταινόμενα. Ο ρόλος του εξαντλείται στα αντιπολιτευτικά έδρανα της Βουλής και στην οργάνωση του ταξικού εργατικού κινήματος. Μέχρι, λοιπόν,  την τελική δικαίωση των ευσεβών πόθων του η κοινωνία πρέπει να βρει συμμαχική δύναμη που να εκφράζει σθεναρά τη βούληση ώστε να δώσει φιλολαϊκή στροφή στην ασκούμενη μέχρι σήμερα οικονομική, κοινωνική πολιτική. Αυτή η συμμαχική πολιτική δύναμη εντοπίστηκε στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύω πως το ΚΚΕ έχασε μια ακόμη ιστορική ευκαιρία να δείξει ότι δεν προσομοιάζει αν μη τι άλλο με θρησκευτικό τάγμα το οποίο να ακολουθεί με πίστη και αφοσίωση το θέσφατο του. 

Ο Λαός Υπό το Κράτος του Ζόφου ! *

 Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας

Καθ΄όλη τη διάρκεια των δυόμισι τελευταίων ετών αναπτύχθηκε εσκεμμένα και ενορχηστρωμένα από τους μηχανισμούς ποδηγέτησης της κοινής γνώμης ένα διάχυτο αίσθημα φόβου και τρομοκρατίας, προκειμένου οι πολιτικές αποφάσεις των κέντρων άσκησης εξουσίας που εδρεύουν στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, στην Ουάσιγκτον και στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, όπου βρίσκεται η Wall Street, να επιβληθούν αυτές οι αποφάσεις είτε σιωπηρά είτε με τις λιγότερες δυνατές λαϊκές αντιστάσεις και εκδηλούμενες αντιδράσεις. Το σχέδιο των ολιγαρχών στοχεύει στην προώθηση και υλοποίηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής εξαναδραποδισμού ευρύτερων λαϊκών κοινωνικών ομάδων του πληθυσμού.  Εν μέρει αυτό το εγχείρημα ήταν επιτυχές. Αφού ήδη παρατηρούμε δίπλα μας να ενσκήπτει ζωντανά η τραγωδία που φέρνει η πείνα και η εξαθλίωση. 

Οι δανειακές συμβάσεις που  υπεγράφησαν και ψηφίσθηκαν από το συντριπτικό πλειοψηφικό κοινοβουλευτικό σώμα, αποτέλεσαν το όχημα για να ξεκινήσει  η εφαρμογή των σφοδρών  αντιλαϊκών πολιτικών . Έτσι, είναι αλήθεια, πως παρά την συστηματική προπαγάνδα με την οποία μπολιάστηκε όλο αυτό το διάστημα η κοινωνία, ώστε να δεχτεί ενοχικά και αναπόφευκτα τη γενικευμένη και σαρωτική λιτότητα,  εντούτοις η σκληρή πραγματικότητα για επιβίωση όπως επίσης και ο εξόφθαλμος και απροκάλυπτος κυνισμός των πολιτικών θιασωτών της ιδεοληψίας του ευρωμονόδρομου ήταν φυσικό να προκαλέσει κάποιες αντιδράσεις. Επιπροσθέτως, το υπαρκτό εσωτερικό πρόβλημα της αναξιοπιστίας και της ανυποληψίας του πολιτικού κατεστημένου επέτρεψε στις δυνάμεις της παγκόσμιας ολιγαρχίας του πλούτου να εκμεταλλευτούν τη δικαιολογημένη λαϊκή οργή και μέσω κατάλληλων χειρισμών να στρέψουν την "αγανακτησμένη" κοινωνία σε κομματικούς σχηματισμούς που ρέπουν έντονα προς τον εθνικισμό, το λαϊκισμό, την αμετροέπεια, τον υποβόσκοντα φασισμό και τον πασίδηλο εκφυλισμό του πολιτικού ορθολογικού φιλελεύθερου πολιτικού λόγου. 

Είναι προφανές πως το εκλογικό σώμα βρέθηκε ενώπιον της κάλπης απολύτως αιχμάλωτο του θυμικού του. Βασανισμένο και καθημαγμένο από την άγρια υφαρπαγή του εισοδήματος και τη ραγδαία κατεδάφιση των προνοιακών υπηρεσιών και παροχών, το εκλογικό σώμα σύρθηκε σε επιλογές που παρατείνουν τον εγκλωβισμό του στα καλούπια που του θέτουν οι διαμορφωτές και οι μηχανισμοί του αστικού πολιτικού συστήματος. Οι φοβισμένοι, απελπισμένοι, ανιστόρητοι  και αδιαμόρφωτοι πολιτικά πολίτες κατευθύνθηκαν στην Άκρα ναζιστική Δεξιά και οι νοικοκυραίοι  στον αστικό διπολισμό( Κεντροδεξιά - Κεντροαριστερά). Μέσα σε αυτό το συμπίλημα μοναδική σταθερά παραμένει η πολιτική και οικονομική στρατηγική του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.  Είναι και η μοναδική πολιτική δύναμη στην Ελλάδα - θα τολμούσα να πω και στην Ευρώπη - που επιχειρηματολογεί χρησιμοποιώντας λογικά εργαλεία πολιτικής έκφρασης και όχι παράγοντες που συνδέονται με το συναίσθημα και τα αρχέγονα ένστικτα της ανθρώπινης φύσης.

Με δεδομένη την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση που σκόπιμα καλλιεργήθηκε, αποσκοπώντας στην αιχμαλωσία του εκλογικού σώματος, οι πιθανότητες και οι δυνατότητες για απελευθέρωση καθίστανται ισχνές αφού προαπαιτούν καταρχάς πολιτική παιδεία, ταξική συνείδηση και ιστορική μνήμη. Τα οποία και τα τρία αποτελούν μεγάλα ζητούμενα στις μέρες μας καθώς η ένδεια και στα τρία  αυτά εφόδια εξηγούν με σαφήνεια την πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία.  Η οποία εκφράστηκε με μια ανώδυνη σχετικά φυγή από τα απαξιωμένα κυβερνητικά κόμματα  με μια παράλληλη ιδεολογική μετατόπιση σε ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, "Ανεξάρτητους Έλληνες" κλπ ενώ από την άλλη με έναν υπερφίαλο, άλογο και οπωσδήποτε επικίνδυνο ριζοσπαστισμό προς το ναζιστικό μόρφωμα της "Χρυσής Αυγής". 

Η Ελλάδα αναμφίβολα διέρχεται το δικό της ζόφο. Εύχομαι να διαψευσθώ μα πολύ σύντομα κι εφόσον παραταθούν και μεγιστοποιηθούν τα ήδη υπαρκτά προβλήματα πολιτικοοικονομικής και κοινωνικής αντίληψης, - άλλωστε οι ασφυκτικές πιέσεις που δέχεται η Ελλάδα από την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη δεν αφήνουν περιθώρια για άλλες πιο καθησυχαστικές σκέψεις -  πολύ σύντομα θα παρουσιαστεί με τις ευλογίες και της άρχουσας αστικής τάξης  μια "εξευγενισμένη" κι ελκυστική εικόνα του σύγχρονου εθνικοσοσιαλισμού - φασισμού που θα χρησιμοποιηθεί με εύσχημο τρόπο προκειμένου να αντιπαραταχθεί και να καταπνίξει το συνειδητοποιημένο κίνημα των εργαζομένων που θα θελήσει να τραβήξει το δρόμο της λύτρωσης  προτάσσοντας σε ηγετικό καθοδηγητικό Πολιτικό όργανο το Κ.Κ.Ε..

* Το "Κράτος του Ζόφου" είναι έργο του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα του Λ. Τολστόι στο οποίο περιγράφεται ως εκφραστής του ρεαλισμού - νατουραλισμού - η εγκατάλειψη, η  περιθωριοποίηση και η εξαθλίωση της ζωής στην επαρχία και συνάμα η παράδοση στη δυστυχία.

Πρόταση Ψήφου για τους Εργαζόμενους

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας 

Σε λιγότερο από τρεις ημέρες οι Ελληνίδες και οι Έλληνες προσέρχονται στις κάλπες για την ανάδειξη της νέας Βουλής. Είναι προφανές πως οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα στα κόμματα είναι έντονες, αναμενόμενες και απόλυτα κατανοητές. Από τη μια μεριά του πολιτικού χάρτη συστοιχίζονται οι πολιτικές δυνάμεις που συνταυτίζονται με τις αποφάσεις και τις πρακτικές των μνημονίων 1 και 2 και από την άλλη οι πολιτικοί σχηματισμοί που ζητούν την κατάργηση των δύο δανειακών συμβάσεων.

Είναι αλήθεια πως το 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου παρά τις περί του αντιθέτου προεκλογικές του βαρύγδουπες, πλην όμως απόλυτα δημαγωγικές, εξαγγελίες οδήγησε τελικά τη χώρα ως πρωθυπουργός στις "αγκάλες" της Τρόικα. Ο Αντώνης Σαμαράς ενώ τάσσονταν ενάντια στο πρώτο πρόγραμμα δανειοδότησης της χώρας από την Τριμερή (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ) εντούτοις υποστήριξε σθεναρά και με πατριδοκάπηλη έπαρση τη δεύτερη επάρατη δανειακή σύμβαση υποθηκεύοντας ακόμη περισσότερο το παρόν και το μέλλον της χώρας. Και οι δύο αρχηγοί των πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων έσπρωξαν την Ελλάδα στην υποδούλωση της και το λαό της στην απόγνωση και στην απροκάλυπτη εξαθλίωση.

Εδώ που είμαστε σήμερα δεν έχουμε και πολλές επιλογές για επιπρόσθετους πειραματισμούς. Η ελληνική κοινωνία έχει να διαλέξει μεταξύ τριών  πολύ συγκεκριμένων πολιτικών στρατηγικών. Η πρώτη στρατηγική υπηρετείται από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. και είναι η απόλυτη εφαρμογή και η τήρηση των συμφωνημένων δεσμεύσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και την τρόικα. Η δεύτερη προωθεί τη στρατηγική της αποδέσμευσης από τα μνημόνια και την οποία εκφράζουν με σχετικές και φανερές διαφοροποιήσεις κόμματα που καταγράφονται σε όλο το εύρος του πολιτικού χάρτη. Από την άκρα δεξιά έως την άκρα εξωκοινοβουλευτική - για την ώρα - αριστερά. Και η τελευταία στρατηγική επιλογή αναπτύσσεται από το ΚΚΕ και αφορά την πλέον ριζοσπαστική πρόταση καθώς αναφέρεται στην αναγκαιότητα η Ελλάδα να πορευτεί στο εξής μ΄ ένα άλλο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, το σοσιαλισμό, στο οποίο κυρίαρχη κοινωνική και πολιτική τάξη θα είναι η εργατική. Αυτή ειδικά η ιδεολογική πλατφόρμα που πατά στα απόλυτα σταθερά θεμέλια του μαρξισμού λενινισμού είναι τόσο θεωρητικά όσο και πολύ περισσότερο πρακτικά άγνωστη στην κοινωνία καθώς ουδέποτε εφαρμόστηκε στην χώρα. Είναι επομένως φυσικό επόμενο να προσκρούει σε απορίες και αμφιβολίες από τη μεριά των πολιτών και ιδιαίτερα των νέων αφού στερούνται γνώσης. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλλουν από κοινού τόσο τα μέλη και τα στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας όσο και τα προπαγανδιστικά του έντυπα και μέσα πληροφόρησης. Έτσι η κοινωνία παρατηρεί με ύφος σκωπτικό την Γ.Γ. του Κόμματος την Αλέκα Παπαρήγα να διατυπώνει ευθαρσώς την άρνηση της σε κάθε απόπειρα του Αλέξη Τσίπρα για μετεκλογική συνεργασία. Κι όμως εκείνο που οφείλει να κατανοήσει η εργατική τάξη στο ευρύτερο σύνολο της είναι πως η στρατηγική επιλογή που προτείνει το ΚΚΕ αποτελεί και τη διέξοδο από το τέλμα ή ακόμη και από την απόγνωση. Μονάχα που βασικό προαπαιτούμενο είναι η έμπρακτη εκδήλωση της βούλησης και του αγώνα της. Πρέπει να ομολογηθεί χωρίς την κινητοποίηση του λαού ο σοσιαλισμός δεν οικοδομείται. Και χωρίς σοσιαλισμό τα υπαρξιακά προβλήματα και τα αιτήματα της τάξης των εργαζομένων και των ανθρώπων της βιοπάλης δεν υπάρχει περίπτωση και δυνατότητα να λυθούν. Η αιτία έγκειται στη δύναμη που κρατούν στα χέρια τους οι αστικές κοινωνικές ομάδες και οι οποίες είναι πάντοτε πλήρως έτοιμες να προασπίσουν τα συμφέροντα τους αποτελεσματικά καθώς διαθέτουν ξεκάθαρο ταξικό προσανατολισμό και μια απόλυτα ισχυρή ταξική συνείδηση.

Καλείται, λοιπόν, ο ελληνικός λαός να αποφασίσει την Κυριακή 6 Μα ίου ποιον δρόμο επιθυμεί να πορευτεί η χώρα και η κοινωνία. Είναι προφανές πως το δίλημμα είναι πράγματι καθοριστικό. Ωστόσο το μέρος της κοινωνίας που πλήττεται, ταλανίζεται και συντρίβεται σήμερα από τις πολιτικές που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου εμφανίζεται να βρίσκει σανίδα σωτηρίας στις πολιτικές προτάσεις που κομίζουν ξεχωριστά ο ΣΥΡΙΖΑ η ΔΗΜΑΡ και το ΚΚΕ.

Οι άνθρωποι της μισθωτής εργασίας, οι άνεργοι κι εν γένει άνθρωποι της βιοπάλης οφείλουν να δουν την πραγματικότητα και τον συσχετισμό δυνάμεων όπως αυτός αναδιαμορφώνεται. Η Αλέκα Παπαρήγα έχει αναμφίβολα τους δικούς της ισχυρούς, σοβαρούς λόγους να είναι επιφυλακτική έως και καχύποπτη σε κάθε παρότρυνση για συνεργασία, καθώς οι συνδικαλιστικοί συνδυασμοί που ανήκουν ή πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ όπως και τα αυτοδιοικητικά σχήματα συχνά πυκνά επιδιώκουν την συνεργασία και την κοινή κάθοδο σε τοπικές ή σωματειακές αρχαιρεσίες με τους αντίστοιχους συνδυασμούς που καθοδηγούνται από το ΠΑΣΟΚ. Μολονότι ο λαός επιθυμεί  η Γ.Γ. του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας  να σκεφθεί πως αφενός οι επικείμενες εθνικές εκλογές είναι οι πλέον κρίσιμες της μεταπολίτευσης συνεπώς απαιτούν κυβερνητική αλλαγή για να αποτραπούν τα πολύ χειρότερα που έπονται απειλητικά κι αφετέρου τα κόμματα δεν αποτελούν θέσφατα που υπηρετούν νομοτέλειες αλλά εργαλεία εξυπηρέτησης των κοινωνικών αναγκών.

Κατά συνέπεια η πλειοψηφία των αριστερών ψηφοφόρων ζητούν η Γ.Γ. του ΚΚΕ να αντιληφθεί πως οι κοινωνικές τάξεις της εργασίας επιθυμούν εναγωνίως μια ενιαία συμπόρευση προκειμένου να διασώσουν την ύπαρξή τους . Αρκετοί μάλιστα πολίτες δεν διστάζουν να μιλήσουν και για εμμονή της Αλέκας Παπαρήγα και της κομματικής ηγεσίας στην πολιτική της όξυνσης και της αδιάλλακτης στάσης με την υπόλοιπη Αριστερά. Και αξιολογούν πως με την αποστροφή αυτή που εκδηλώνει η κομματική ηγεσία του ΚΚΕ σε κρούσεις για συμπόρευση  υποβαθμίζεται το αίτημα του κόσμου της εργασίας που είναι αναντίρρητα η απόρριψη των μνημονίων. Είναι αληθές πως ο μαρξισμός επιστεγάζεται στο τρίπτυχο Θέση -Αντίθεση -Σύνθεση. Ωστόσο, οφείλουν οι κοινωνικές ομάδες και κυρίως εκείνες που θέλουν διακαώς την ενωτική συστράτευση της Αριστεράς να απαντήσουν σε ένα πολύ απλό όσο και νευραλγικής σημασίας ερώτημα. Σε ποια κατεύθυνση οραματίζονται την πορεία της χώρας ; Εντός ή εκτός των οριοθετήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης.

Το ΚΚΕ  ως κόμμα του πολιτικού ορθολογισμού αποδεδειγμένα έχει κατ΄ επανάληψη δικαιωθεί για τη στάση του και πολύ περισσότερο για τις έγκυρες προβλέψεις του. Συνεπώς είναι το τελευταίο κόμμα που θα έπρεπε να εγκαλείται από την κοινωνία. Σήμερα πια δεν υπάρχουν περιθώρια για μεσοβέζικες πολιτικές. Απαιτούνται δυναμικές λύσεις που μόνο μια ριζοσπαστική και συνάμα ρηξικέλευθη λύση επιτρέπουν την ελπίδα. Στις εκλογές της Κυριακής οφείλει ο λαός που συνθλίβεται να υψώσει το ανάστημα του και να τραβήξει πλώρη για δρόμο που θα θέτει τις βάσεις οικοδόμησης του σοσιαλιστικού οικονομικού συστήματος. Αν μπλέξει στις εικασίες και στις ψευδεπίγραφες φαντασίες του τα προβλήματα του θα παραμείνουν. Και όσο η καπιταλιστική κρίση σοβεί και απειλεί να κατασπαράξει κι άλλο επενδυμένο κεφάλαιο τόσο η προοπτική του καθίσταται δυσοίωνη.

Ο λαός της βιοπάλης ας δώσει την Κυριακή 6 Μαίου ψήφο εμπιστοσύνης, αλλαγής, ανατροπής και λύτρωσης από τα ταξικά του δεσμά στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Πρωτομαγιά

Τιμή σε Όλους Εκείνους τους Ήρωες της Εργατικής Τάξης που πότισαν με το αίμα τους τη βασανισμένη γη.

Τιμή Στους Άνδρες και στις Γυναίκες της Εργασίας που Αρνήθηκαν να συνεχίσουν να ζουν σε συνθήκες Σκλαβιάς και Εξαθλίωσης.

Τιμή στους νέους που με ανυπότακτη ψυχή αντιτάχθηκαν και ύψωσαν το ανάστημα τους απέναντι στις βάρβαρες και ακόρεστες για κερδος ορδές των κεφαλαιοκρατών.

Τιμούμε σήμερα Πρωτομαγιά 2012 τον Αγώνα και μνημονεύουμε την Αθανασία τους.

 Αυτοί Έπεσαν για να Υψωθούν Εσύ ; Εγώ ;

Β.Σ.Λ.

Επιστολή-κραυγή μιας μαθήτριας

	() )
Την οργή και την απογοήτευσή της εξέφρασε η νέα γενιά, καταφεύγοντας στο γραπτό λόγο προκειμένου να ακουστεί η φωνή της. Η 15χρονη Μαρία Καλομοίρη, μαθήτρια της Γ’ Γυμνασίου, πήρε το θάρρος να εκπροσωπήσει επάξια τη γενιά της, έπειτα από προτροπή της φιλολόγου της στο σχολείο, και να κεντρίσει την προσοχή όσων μέχρι σήμερα αγνοούσαν τις συνέπειες που θα έχουν οι πράξεις τους. Με μία επιστολή που έστειλε στον «Ε.Τ.», η μικρή – στην ηλιία μόνο όπως αποδεικνύεται – Μαρία επιχειρεί να χτυπήσει το «καμπανάκι» στους πολιτικούς που κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους, μόνο το σήμερα και τη θέση τους. «Αυθόρμητα έστειλα αυτή την επιστολή και πιστεύω πως αυτό είναι και το καλύτερο. Αύριο εμείς είμαστε αυτοί που θα υποστούμε τις συνέπειες των ενεργειών των σημερινών πολιτικών», λέει στον «Ε.Τ.» η Μαρία. «Είμαι πολύ απογοητευμένη από τη σημερινή κατάσταση. Δεν ξέρω τι θα γίνει ή τι μπορεί να γίνει . Εγώ ελπίζω, μόνο ελπίζω», συμπληρώνει. Η επιστολή «Ίσως είναι η ώρα να πάρουμε το αίμα μας πίσω» «Σε μία δημοκρατική χώρα όπως η Ελλάδα θα έπρεπε να υπήρχαν άνθρωποι που θα στήριζαν το λαό και θα ενδιαφέρονταν για το καλό σου. Καθημερινά βλέπουμε τη χώρα μας αλλά και τους συνανθρώπους μας να καταρρέουν, ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι και καταλήγουμε απάνθρωποι, πασχίζοντας μόνο και μόνο για το προσωπικό μας συμφέρον. Μήπως λοιπόν θα έπρεπε να είμαστε πιο προσεκτικοί με τις επιλογές μας; Μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε το μέλλον μας και το κοινό καλό ή απλώς προτιμάμε να αφήσουμε μια χώρα με ιστορία και πολιτισμό να χαθεί εξαιτίας μιας περαστικής αλλά ταυτόχρονα μιας δύσκολης κρίσης; Εδώ θα δείξουμε την αξία μας ως άνθρωποι και τη φιλοπατρία μας ως λαός και ως έθνος. Έχοντας στο μυαλό μας τις αρετές των προγόνων μας, αλλά και την απαράμιλλη και ανυπολόγιστης αξίας ιστορία μας. Χωρίς να ξεχνάμε πως είμαστε Έλληνες, δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν να αλλοιώσει αυτόν τον τόπο που λέγεται Ελλάδα. Οφείλουμε και έχουμε την υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε την πατρίδα μας και τα δικαιώματα που έχουμε ως πολίτες. Πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά τα προβλήματα που δημιουργούνται και μας επιβάλλονται. Επιτέλους... ας γίνει αντιληπτό ότι δεν είναι καλοδεχούμενα! Ο ελληνικός λαός έχει υποστεί πάρα πολλά δεινά. Σήμερα βιώνουμε εμείς οι εκσυγχρονισμένοι πια άνθρωποι την εξέλιξη και την τεχνολογία, και δεν μπορούμε να βρούμε λύση σε ένα από τα προβλήματα που μας ταλαιπωρούν; Κατά τ’ άλλα ονομαζόμαστε έλλογα όντα και υπερηφανευόμαστε για την προσωπική μας ιδεολογία. Αν πιστεύαμε πραγματικά στη χώρα μας θα καταφέρναμε να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε; Κάποιοι επωφελήθηκαν από αυτόν τον “ύπνο” μας. Ίσως είναι η ώρα να πάρουμε το αίμα μας πίσω. Φτάνει πια η υποκρισία του... “πατριώτη”. Όποιος θέλει να λέγεται “πατριώτης” ας σκεφτεί ότι έχει μια πατρίδα που γονατίζει από σκάνδαλα, λιτότητα, περικοπές, ανεργία... και ΤΩΡΑ τον χρειάζεται. Έχει σκεφτεί κανείς τη νέα γενιά; Γιατί νομίζω πως όποιος δε νοιάζεται για την πατρίδα του, ούτε για τα παιδιά του νοιάζεται. Και αυτό το λέω εγώ... ένα παιδί... που βλέπει, αντιλαμβάνεται , κρίνει και γίνεται σκληρό... νωρίτερα απ’ όσο θα έπρεπε. Με απόλυτο σεβασμό στο πρόσωπο των υπουργών και των άλλων ανώτατων αρχόντων, έχω να τους πω πως οι θέσεις που κατέχουν δεν είναι ιδιωτικές αλλά δημόσιες και πως αλλάζουν. Θα έπρεπε να αφήσουν στην άκρη τον κακό “εγωισμό”, έχοντας στο μυαλό τους το μέλλον, αλλά και το κακό όνομα που κάποιοι απ’ αυτούς αφήνουν. Σε εμάς τα παιδιά, κάποια στιγμή θα πέσουν στα χέρια μας και στα στόματά μας τα αποτελέσματα των εξελίξεων. Είμαστε υποχρεωμένοι να καταδικαζόμαστε εμείς για ένα αβέβαιο μέλλον και οι γονείς μας για ένα τόσο επώδυνο παρόν; Ακούστε με... Με σεβασμό και ταπεινότητα σας λέω ότι ο πόνος του παρόντος θα προκαλέσει την οργή του μέλλοντος! Αν λοιπόν τα μέτρα που ΤΩΡΑ λαμβάνονται και αυτόματα νομιμοποιούνται αλλά και μπαίνουν σε λειτουργία δεν μας ενοχλούν και τα αποδεχόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη, τότε είμαστε άξιοι της μοίρα μας... που δεν είναι άλλη από τη θέλοντας και μη ολοκληρωτική καταστροφή της Ελλάδας μας. Κι αν ακόμα και έναν “άρχοντα” πονέσει η αλήθεια, τότε ελπίζω να μετανιώσει και να καταλάβει τις πράξεις του. Είναι κάτι κι αυτό... Εμείς τα παιδιά απαιτούμε την Ελλάδα ζωντανή... γι’ αυτό και περιμένουμε...». ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

Η Πορεία Μετάβασης από τον Φορντισμό στην Ευέλικτη Συσσώρευση

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας

Εισαγωγή

Στην παρούσα εργασία πρόκειται ν΄ αναλύσουμε τις κοινωνικές και τις οικονομικές συνθήκες που ίσχυσαν μετά το πέρας του Β΄ Παγκόσμιου  Πολέμου.  Οι οποίες  όπως ήταν αναμενόμενο σηματοδότησαν νέες κοινωνικές ανάγκες και προτεραιότητες στη λήψη και εφαρμογή πολιτικών με στόχο την ανάπτυξη και την άμεση αντιμετώπιση μιας σειράς προβλημάτων, που προέκυψαν ως συνέπεια του πολέμου αλλά και των  μεγάλων  οικονομικών κρίσεων  του καπιταλισμού σε Η.Π.Α. και Ευρώπη στη δεκαετία του 1930. Ένα σημαντικό μέρος λοιπόν του κόσμου καλούνταν να επανασχεδιάσει τις πόλεις και τις χώρες σε νέους άξονες και υποδομές που αυτές αφορούσαν τη χρήση της γης , την βιομηχανία, την ενέργεια, τις μεταφορές, τα επικοινωνιακά δίκτυα.  Το πέρασμα επομένως στη νέα εποχή διαμορφώνονταν μέσα από ένα νέο κύκλο κεφαλαιακής συσσώρευσης όπου αποσκοπούσε αφενός στην οικονομική μεγέθυνση κι ανάπτυξη περιφερειών αλλά συγχρόνως και στην κάλυψη  κοινωνικών αναγκών.

1.       Το Μοντέλο του Φορντισμού

Το νέο αυτό καθεστώς συσσώρευσης κεφαλαίου ήταν ο φορντισμός . Ένα μοντέλο βιομηχανικής μαζικής παραγωγής και ανάπτυξης πλήρως εντασσόμενο στην Κεϋνσιανική αντίληψη και στο “ New Deal” ως απότοκο εγχείρημα της βαθιάς οικονομικής κρίσης του 1929 -1933. Η κρίση αυτή αναμφίβολα επέφερε δραματικές ανατροπές στις Η.Π.Α. και στον υπόλοιπο κόσμο και σαφώς επηρέασε καταλυτικά την Ευρώπη και ειδικά τη γερμανική οικονομία.  Υπήρξε δε τέτοιος ο κλονισμός του καπιταλιστικού συστήματος που η κοινωνική αμφισβήτησή του εκδηλώθηκε έντονα και παντοιοτρόπως στις αναπτυγμένες χώρες. Η εμφάνιση άλλωστε των σοσιαλιστικών και των κομμουνιστικών κινημάτων και των κομμάτων σε δύναμη και μαζικότητα καθόλου τυχαία και άσχετη με την κρίση δεν θα πρέπει να θεωρείται.  Ο φόβος άλλωστε μιας ενδεχόμενης συστημικής ανατροπής ανάγκασε την πολιτική ηγεσία πρωτίστως των Η.Π.Α. και στη συνέχεια πολλών ευρωπαϊκών κρατών ν΄ αναζητήσουν τη διέξοδο μέσα από τον κρατικό παρεμβατισμό.  Επομένως,  είναι αξιοσημείωτο πως το θεμέλιο του φορντισμού τέθηκε στις αρχές του περασμένου αιώνα όταν ο Αμερικανός αυτοκινητοβιομήχανος Henry Ford εγκαθίδρυσε την ημέρα των 8 ωρών εργασίας και των 5 δολαρίων στο εργοστάσιο του που τότε παρήγαγε το περίφημο μοντέλο “Model T”(Η. Κορλιούρος επιμ. 2008 σελ 155). Με τη μαζική παραγωγή τυποποιημένων αγαθών προκειμένου να ικανοποιηθούν μαζικές και ομοιόμορφες καταναλωτικές ανάγκες ο φορντισμός ως  ένα ακόμη εναλλακτικό μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης οικοδόμησε το υλικό πλαίσιο της μεταπολεμικής κοινωνίας της ευημερίας στην Ευρώπη και το οποίο συνοδεύτηκε με μια σειρά από κοινωνικές παροχές με τις οποίες χτίστηκε ένα πρότυπο μοντέλο κράτους πρόνοιας το οποίο διασφάλιζε την κοινωνική συνοχή και σταθερότητα στη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι αλήθεια πως τη χρηματοδότηση του κράτους πρόνοιας την υποστήριξαν οι Η.Π.Α. καθώς διέβλεπαν τον άμεσο κίνδυνο της καπιταλιστικής ανατροπής και της πρόσδεσης πολλών χωρών της Δυτικής Ευρώπης  με το άθροισμα των χωρών που συναπάρτιζαν το σοσιαλιστικό μπλοκ. Άλλωστε η ισχυροποίηση των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών κομμάτων στη γεωγραφία της κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης αναμφίβολα διαμόρφωνε έναν σοβαρό κίνδυνο ικανό να απειλήσει την καπιταλιστική οικονομική ανάπτυξη και την μακροημέρευση των πολιτικοοικονομικών σχέσεων ανάμεσα σε χώρες της Ευρώπης και των Η.Π.Α.  

2.       Τα Χαρακτηριστικά του Φορντισμού και η Διαδικασία της Μετάβασης  

Με το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ξεκινούν και αναπτύσσονται νέες θεωρίες που επιδιώκουν τη σύνδεση της  ανάπτυξης με τη χωροθέτηση των οικιστικών και των οικονομικών δραστηριοτήτων. Παράλληλα το Κεφάλαιο και η Τεχνολογία ως δυναμικοί εξελεγκτικοί μηχανισμοί επιφέρουν αλλαγές και δίνουν νέο ώθηση στην καπιταλιστική επέκταση.  Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 η ανάπτυξη είναι αποτέλεσμα του μετασχηματισμού των παραγωγικών σχέσεων. Η οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση όπως και η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας διαμορφώνουν ένα καθεστώς συσσώρευσης κεφαλαίου στο οποίο κυρίαρχο κριτήριο καθίσταται η μαζική παραγωγή. Πρόκειται για το μοντέλο του φορντισμού η επικράτηση του οποίου σφυρηλάτησε τα χαρακτηριστικά μιας εποχής και κοινωνίας. Το μοντέλο αυτό διέπεται από την καθετοποίηση της παραγωγής και τη χωρική συγκέντρωση των επιμέρους διαδικασιών της, με απόρροια τις εγκαταστάσεις μεγάλης έκτασης, εξοπλισμό παραγωγής και πολυάριθμο εργατικό δυναμικό. Επιπλέον, ο «φορντισμός» στηρίχθηκε στην πολιτική της διανομής του εισοδήματος και της  κοινωνικής πρόνοιας όπως το περιέγραψε ο Άγγλος οικονομολόγος Τζων Κέυνς αποσκοπώντας στη διασφάλιση της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης και της κατανάλωσης. Ο φορντισμός εδραιώθηκε τα μεταπολεμικά χρόνια καθώς ήταν απαραίτητη η ποιοτική βελτίωση των οικονομικών συνθηκών όπως επίσης και η  κάλυψη ζωτικών καταναλωτικών αναγκών του πληθυσμού. Με λίγα λόγια η ανθρωπότητα και ειδικά ο δυτικός κόσμος ανακαθόρισε το αξιακό του υπόβαθρο δίνοντας έμφαση στον αυστηρά ορθολογικό οικονομικό προγραμματισμό. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο ότι ακριβώς αυτή την νέα νοοτροπία την ερμηνεύουν  αναλυτές σαν  έναν «νέο» τύπο ανθρώπου τον Homo Ecominicus.  Επιπροσθέτως,  να υπογραμμίσουμε πως στο μοντέλο του φορντισμού έγκειται και η σαφής διαίρεση του κόσμου σε χώρες αναπτυγμένες και υπανάπτυκτες. (Μ. Τσάμπρα επιμ. 2008 σελ 221. Η γεωγραφική επέκταση του καπιταλιστικού τρόπου οικονομικής ανάπτυξης σε πολύ μεγάλο βαθμό αποτελεί και τη θεμελιώδη αιτία της ιμπεριαλιστικής δράσης και συγχρόνως δημιουργεί ζήτηση τόσο για επενδυτικά όσο και για καταναλωτικά αγαθά. Μολονότι κάλλιστα μπορεί και προκαλεί ανισορροπίες σε τομείς και περιφέρειες καθώς και κυκλικές διακυμάνσεις της οικονομίας όπως και τοπικής κλίμακας υφέσεις (D. Harvey 2006 σελ 146)

3.       Η Κρίση του Μοντέλου του Φορντισμού και το Πέρασμα στην Ευέλικτη Συσσώρευση

Οι εδραιωμένες συνθήκες του μοντέλου ανάπτυξης που βασίζεται στην φορντική παραγωγή αλλάζουν, όταν οι μεγάλες πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του 1970 επιφέρουν αναδιαρθρώσεις εξαιτίας του κύματος αποβιομηχάνισης που επέρχεται ως παρεπόμενο της δραματικής αύξησης της τιμής του πετρελαίου και την ταυτόχρονη αναπροσαρμογή προς τα άνω του κόστους παραγωγής κατά συνέπεια και των τιμών των τελικών προϊόντων και υπηρεσιών. Η αποβιομηχάνιση εκτινάσσει το δείκτη της ανεργίας και ως συνέπεια εκδηλώνεται μείωση της ζήτησης και της κατανάλωσης και τελικά οικονομίες των αναπτυγμένων χωρών του δυτικού κόσμου εισέρχονται σε κύκλο ύφεσης. Ασφαλώς, στην κρίση του φορντισμού συνέβαλαν κι άλλοι δυνητικοί  παράγοντες όπως ο κορεσμός της αγοράς, οι πιέσεις του εργατικού συνδικαλισμού, η κάμψη της παραγωγικότητας. Όλοι αυτοί επέφεραν αρνητικά αποτελέσματα στη βιομηχανική παραγωγή κι έτσι αναπόφευκτα οι δυνάμεις του συσσωρευμένου κεφαλαίου αναζήτησαν επενδυτικές ευκαιρίες σε αποκεντρωμένες μέχρι τότε αγορές. Έτσι λοιπόν, η δραματική αλλαγή που συμβαίνει στο εσωτερικό των κρατών της Δυτικής Ευρώπης στο μέγιστο βαθμό  και των Η.Π.Α. σε λιγότερο,  αναμφίβολα αποτελεί μια ιδανική σχεδόν ευκαιρία που ανοίγεται για την ξεχασμένη μέχρι τότε περιφέρεια της Νοτιοανατολικής Ασίας. Δυναμικά στο προσκήνιο επομένως έρχονται χώρες όπως η Κίνα, η Σιγκαπούρη, η Μαλαισία να προκαλέσουν τσουνάμι καταρχήν εργασιακών ανατροπών στις χώρες του «Κέντρου». Είναι συνεπώς οι διαβόητες «Τίγρεις» της Ανατολής που με αιχμή του δόρατος τις σφιχτές και περιορισμένες δημοκρατικές ελευθερίες, τις  νέες τεχνολογίες, την πληροφορική και του εξαιρετικά φιλικού - για το επιχειρηματικό κεφάλαιο – εργασιακό περιβάλλον, των μηδενικών δικαιωμάτων και της εξαιρετικά χαμηλής αμοιβής, επιτρέπουν όλοι αυτοί οι παράγοντες μαζί και  καθιστούν  την χωρική αυτή περιφέρεια ισχυρό ανταγωνιστικό παίχτη στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

 Ο συνδυασμός της ευέλικτης τεχνολογίας με την επίσης ευέλικτη οργάνωση της παραγωγής και της εργασίας παρέχει τη δυνατότητα μεγάλης προσαρμοστικότητας στις διακυμάνσεις της ζήτησης που αφορά είτε την ποσότητα είτε το είδος των προϊόντων χωρίς επιπτώσεις στην αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων (Μ. Τσάμπρα επιμ. 2008 σελ 225). Οι συνθήκες αυτές της διευρυμένης ευελιξίας στο ενδο-επιχειρηματικό επίπεδο επέτρεψαν στη μείωση του εργάσιμου χρόνου όπως και την ανακατανομή του όγκου της εργασίας που επέφερε αύξηση της υπο-απασχόλησης και επίσης της

ανεργίας στα κράτη του ευρωπαϊκού χώρου, και στις Η.Π.Α.  Στο βιβλίο του ο Αμερικανός συγγραφέας Jeremy Rifkin  με τίτλο το «Το τέλος της Εργασίας» τονίζει τον ιδιαίτερο ρόλο που πρόκειται να διαδραματίσει η νέα τεχνολογία και οι  συνέπειες θα μοιάζουν με εκείνες που γνώρισαν οι αγρότες όταν εισήχθησαν στην παραγωγή τα γεωργικά μηχανήματα, τα οποία αχρήστεψαν  την εργασία πολλών αγροτών. Επίσης, το ίδιο συνέβη και στον μεταποιητικό κλάδο όταν πραγματοποιούνταν το ιστορικό άλμα από την μανιφακτούρα στη βιομηχανία. Ο Rofkin  λοιπόν εκτιμά τη βαθμιαία απαξίωση της μαζικής εργασίας και τη δημιουργία μιας ελίτ εργαζομένων που θα διαχειρίζονται την νέα τεχνολογία.

 Ασφαλώς μια τέτοια εξέλιξη η οποία είναι παρούσα σήμερα - αν και το βιβλίο του αμερικανού συγγραφέα εκδόθηκε το 1995 – είναι μια από τις βασικές αιτίες που εκτινάσσεται ο δείκτης της ανεργίας σε πολλές χώρες και του δυτικού κόσμου. Παρά το γεγονός πως η κατάρτιση και η εξειδίκευση των ευρωπαίων, για παράδειγμα, και η προσαρμογή τους στα τεχνολογικά δεδομένα της εποχής κρίνεται ως υψηλή και συγχρόνως  παρά το γεγονός πως η έρευνα και η καινοτομία ως «εργαλεία» ανάπτυξης και απασχόλησης βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Είναι αλήθεια πάντως πως ο κοινωνικός αυτός μετασχηματισμός που συμβαίνει στην Ευρώπη κυρίως, σηματοδοτούν για τους μελετητές την «μεταβιομηχανική» ή «μετανεωτερική» κοινωνία.  Την οποία πρώτος την προσδιόρισε ο κοινωνιολόγος  Daniel Bell το 1973. Επί της ουσίας, πρόκειται για ένα νέο στάδιο αναδιάρθρωσης της παραγωγής και της επαγγελματικής δομής όπου παρατηρείται θεαματική άνοδος του «τεταρτογενή» τομέα παραγωγής μέσα όμως στον πρωτογενή , δευτερογενή και τριτογενή τομέα της οικονομικής δραστηριότητας.

  Εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια παρατηρούμε σειρά ριζικών ανακατατάξεων και καταδεικνύουν  πως αφενός δεν έχουν ολοκληρωθεί αφετέρου εξακολουθούν να προκαλούν εντάσεις αφού το εξαιρετικά χαμηλό κόστος υπηρεσιών και προϊόντων που παράγεται στις χώρες της περιφέρειας της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Λατινικής Αμερικής όπως και των Βαλτικών χωρών και της Βαλκανικής χερσονήσου αποσταθεροποιούν την κοινωνική συνοχή και επιφέρουν μείζονα πολιτικά προβλήματα που απολήγουν στην θεσμική αμφισβήτηση του δημοκρατικού αντιπροσωπευτικού  κοινοβουλευτισμού στις χώρες του αναπτυγμένου δυτικού κόσμου και κυρίως στην Ευρώπη.

Όλα δείχνουν λοιπόν πως η περίοδος αυτή της ρευστότητας δεν θα ολοκληρωθεί γρήγορα. Ο κόσμος θα ζει για μερικές δεκαετίες ακόμη στην ασάφεια και την αβεβαιότητα. Μέχρι να παγιοποιηθούν οι νέοι συσχετισμοί των οικονομικών και των πολιτικών δυνάμεων και η νέα εποχή να πάρει ένα τελικό χαρακτήρα. Εδώ και τρεις τουλάχιστον δεκαετίες ο «Κεϋνσιανισμός» ως οικονομική θεωρητική αντίληψη δέχτηκε αρκετά «ραπίσματα» κι αμφισβητήθηκε εντόνως κατόπιν της κατάρρευσης των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού από τους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού. Ιδιαίτερα δε οι επικρίσεις τους αφορούσαν την αδυναμία του  να εκφράσει μια πολιτική αντιμετώπισης των οικονομικών προβλημάτων. Διανύουμε ήδη επομένως τρεις δεκαετίες που το παγκόσμιο καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα προσαρμόζεται κι ευθυγραμμίζεται σύμφωνα με την παγκόσμια κυριαρχία των Αγορών.(Α. Ανδριανόπουλος 1996 σελ 23).  

4.        Περιφερειακές Γεωγραφικές Ανισότητες Εντείνουν τον Ανταγωνισμό.

Εκείνο που χρήζει επισήμανσης είναι πως η νέα κρίση που σαφώς έπαιρνε παγκόσμια χαρακτηριστικά δεν επηρέασε με την ίδια ένταση τις χώρες εκείνες που λειτουργούσαν στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Όπως ήταν φυσικό οι φτωχές και αδύναμες χώρες είτε εξαιτίας της γεωφυσικής θέσης τους είτε λόγω των καθυστερημένων ρυθμών ανάπτυξης επιδείνωσαν τις ούτως ή άλλως εμφανείς ανισότητες μεταξύ τους. Οι άνισες γεωγραφικές συνθήκες δεν προκύπτουν αποκλειστικά και μόνο από την επάρκεια ή και αυτάρκεια σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους, πόροι δηλαδή που είναι άνισα κατανεμημένοι αλλά κυρίως από το γεγονός ότι παράγονται από τους άνισους τρόπους με τους οποίους ο πλούτος και η ισχύς συγκεντρώνονται σε ορισμένα μέρη λόγω των ασύμμετρων σχέσεων ανταλλαγής (D. Harvey 2006 σελ 61).

Προς την κατεύθυνση της εξομάλυνσης  και της γεφύρωσης της οφθαλμοφανής ανισόμετρης οικονομικής ανάπτυξης εντός των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (Ε.Ο.Κ.)  στόχευαν τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (Μ.Ο.Π. )όπως και τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης (Κ.Π.Σ.). Με τις χρηματοδοτήσεις  αυτές οι οποίες αποτίνονταν στις φτωχές αγροτικές περιφέρειες του Νότου ( Ελλάδα – Νότια Ιταλία – Ισπανία – Πορτογαλία – Νότια Γαλλία) πρωτίστως και στη συνέχεια μαζί με τα στάδια της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τα ανατολικά και τη ένταξη νέων κρατών από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη  όπως και την Βόρεια Βαλκανική παρέχονταν η ευκαιρία για την επίτευξη της κοινοτικής – κοινωνικής – συνοχής εντός της Ε.Ε. των 27 κρατών μελών. Είναι αλήθεια πως η πολιτική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θεωρούσε πως πράγματι η συνοχή αποτελεί ένα μεγάλο στοίχημα για την Ευρώπη του 21^ου αιώνα( Π. Σκλιάς επιμ 2008 σελ 199).  Μετά κιόλας την ψήφιση από τα επιμέρους εθνικά κοινοβούλια ή σε κάποιες χώρες με δημοψηφίσματα της συνθήκης Σένγκεν με την οποία ουσιαστικά τα γεωγραφικά σύνορα της Ένωσης εξαλείφονται κρίθηκε ως απαραίτητη και αναγκαία προϋπόθεση ο βαθμιαίος περιορισμός των κοινωνικών ανισοτήτων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες άμβλυνσης των ανισοτήτων μεταξύ των κρατών στην Ε.Ε. των 27 μελών πλέον αναπτύσσονται ανισότητες μεταξύ υπο-περιφερειών εντός της Ευρώπης με κριτήρια αμιγώς οικονομικά. Αυτό συμβαίνει επειδή η Ε.Ε. καταρχάς στερείται ενιαίας πολιτικής έκφρασης και συνεπώς οι εθνικισμοί ως αιτία ή κι ως αποτέλεσμα των έντονων οικονομικών ανταγωνισμών συμβάλλουν δυναμικά στην μεγέθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Ενδεικτικό του χάσματος που σοβεί ανάμεσα στις εύρωστες περιφέρειες της Δυτικής Ευρώπης και τις υπόλοιπες αναφορικά με την αξιοποίηση της γνώσης και της τεχνολογίας είναι πως από τις 213 περιφέρειες στην Ε.Ε. οι 8 συγκεντρώνουν το 25% των συνολικών δαπανών που πραγματοποιούνται στους  δυναμικούς τομείς της έρευνας και της τεχνολογίας και μόνο 31 το ήμισυ αυτών των δαπανών (Π. Σκλιάς επιμ 2008 σελ 201). 

5.        Ποιες Εξελίξεις Φέρνει η Αναδιάρθρωση της Παγκόσμιας Οικονομίας

Τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια οι αναδιαρθρώσεις της παγκόσμιας οικονομίας μεταλλάσουν τα οικονομικά μοντέλα ανάπτυξης των χωρών ενώ παράλληλα διαμορφώνουν καινούργιες συνθήκες εργασίας καθώς οι δομές του μεταπολεμικού εργασιακού κι εν γένει οικονομικού συστήματος σαρώνονται από την δυναμική επίδραση που ασκούν οι Αγορές του χρηματοπιστωτικού κυρίως κεφαλαίου καθώς ο ραγδαία αναπτυσσόμενος κλάδος της πληροφορικής καταργεί κάθε είδους σύνορο και φραγμό με αποτέλεσμα να ισχύουν  οι ταχύτατες μεταφορές τεράστιων κεφαλαίων προκαλώντας  κρίσεις επάλληλες και πυκνές, καθώς τα συσσωρευμένα κεφάλαια αναζητούν νέες επενδυτικές ευκαιρίες.  Ωστόσο πρέπει να κατανοήσουμε πως στον καπιταλισμό πιθανοί φραγμοί στην κυκλοφορία του κεφαλαίου μπορεί να προκληθεί κρίση. Σε μια τέτοια περίπτωση η ανάπτυξη διακόπτεται και τότε μοιραίως επέρχεται μια κατάσταση υπερβολικής συσσώρευσης κεφαλαίου. Εάν η ανάπτυξη δεν ανανήψει σύντομα το συσσωρευμένο κεφάλαιο αναγκαστικά υποτιμάται η ακόμη και  καταστρέφεται (D. Harvey , 2011 σελ 55).

Εύλογη συνέπεια της καπιταλιστικής ανάπτυξης αλλά και των κρίσεων που συμβαίνουν εντός του συστήματος αυτού  η διεύρυνση του χάσματος, ανάμεσα σε γεωγραφικές περιφέρειες και χώρες. Συγχρόνως η απελευθέρωση των κεφαλαιακών ροών επιτρέπει και παρωθεί στην απρόσκοπτη μετακίνηση εργαζομένων. Πάντως οι υποδομές όπως και η ποιότητα του εργασιακού περιβάλλοντος αναμφίβολα αποτελούν βασικά κριτήρια για την άφιξη επενδύσεων στην περιφέρεια.   Παρακολουθούμε το boom στις αγορές κεφαλαίου να συμβαίνει σε γρήγορα αναπτυσσόμενες χωρικές περιφέρειες όπως αυτή της Νότιας και Ανατολικής Ασίας οι οποίες υποδέχονται τις βιομηχανικές επενδύσεις και τις  νέες τεχνολογίες την ώρα που μαζικά κεφάλαια αποχαιρετούν αναπτυγμένες χώρες. Η παραγωγή επομένως αποκεντρώνεται από τις παραδοσιακές «φορντικές» βιομηχανικές περιφέρειες όπου εξαιτίας του καθεστώτος της ευέλικτης συσσώρευσης αξιοποιείται η αγορά και το πολυάριθμο εργατικό δυναμικό τους. Στην εποχή μας ο ανταγωνισμός είτε χωρικός είτε περιφερειακός επιφέρει ανατροπές στις οικονομίες οι οποίες αναστατώνουν τις κοινωνικές ομάδες ειδικά των εργαζομένων . Η  συσσώρευση κεφαλαίων μέσω της αφαίρεσης πολύτιμων πόρων από άλλους εξακολουθεί να προκαλεί στην ιστορία του καπιταλισμού και στον 21^ο αιώνα  πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες και να  δημιουργεί ευρείες  ζώνες  αντίστασης.  Πολλοί απ  αυτούς τους αγώνες εντάσσονται πλέον στο μαζικό και πολύχρωμο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. (D. Harvey 2006 σελ 164)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ανδριανόπουλος Α. : Μετά το Μέλλον 1996 εκδόσεις LIBRO

Σκλιάς Π. : Ευρωπαϊκές Γεωγραφίες, Τεχνολογία και Υλικός Πολιτισμός, επιμ. Εκδόσεις Ε.Α.Π. Πάτρα 2008

Τσάμπρα Μ.: Ευρωπαϊκές Γεωγραφίες, Τεχνολογία και Υλικός Πολιτισμός, επιμ. Εκδόσεις Ε.Α.Π. Πάτρα 2008

 Harvey D.: Ο Νέος Ιμπεριαλισμός εκδόσεις Καστανιώτη Αθήνα 2006

Harvey D. :  Το Αίνιγμα του Κεφαλαίου Και οι Κρίσεις του Καπιταλισμού εκδόσεις Καστανιώτη Αθήνα 2011

Η Τελευταία Πολιτική Πράξη του Δημήτρη

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας  

Κάθε ανθρώπινη πράξη έχει και το δικό της τον ιδιαίτερο συμβολισμό. Πόσο μάλλον όταν αναφερόμαστε σε μια αυτοχειρία. Δυστυχώς  δεν είναι ούτε η πρώτη και δεν θα είναι και η τελευταία -  αν και θέλουμε να το απευχόμαστε -  αυτοκτονία. Και μάλιστα για λόγους αδυναμίας επιβίωσης με αξιοπρέπεια. Η θλιβερή όμως πράξη του συμπολίτη μας να τερματίσει ο ίδιος τη ζωή του απόλυτα συνειδητοποιημένα ενώπιον συμπολιτών του αναμφίβολα φέρει το δικό της συμβολισμό που πράγματι συγκλονίζει.

Το γεγονός συνέβη χθες Τετάρτη 4 Απριλίου το πρωί στην Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα. Ο Δημήτρης ηλικίας 77 ετών συνταξιούχος φαρμακοποιός,  προσβεβλημένος από την απαξιωτική προς τον ίδιο και το λαό του  αντιμετώπιση του κράτους, ύστερα από μια επιτυχημένη επαγγελματική πορεία, βρέθηκε με τις ασκούμενες πολιτικές των μνημονίων απεγνωσμένος  κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης η οποία πλήττει ευθέως   πολύ συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις κι επέλεξε να στείλει ο ίδιος ένα καθαρό πολιτικό  μήνυμα που αναμφίβολα αποστομώνει, αυτοπυροβολήθηκε στο μέσον της πλατείας, απέναντι από το Κοινοβούλιο, μη αντέχοντας άλλο τη βάναυση εξαπάτηση των ονείρων του από τους εκμαυλιστές και τους θρασύδειλους υπονομευτές της κοινωνικής συνοχής.  


Είναι αλήθεια πως ο τρόπος που επέλεξε ο συμπολίτης μας  να τερματίσει τη ζωή του άφησε αποσβολωμένη την κοινωνία μα πλήρως αμετανόητη την αστική πολιτική ηγεσία της χώρας. Η οποία είναι υπόλογη και υπεύθυνη για το κλίμα  απελπισίας στο οποίο ζει η κοινωνία. Πάντως, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι η τρόικα δεν συγκινείται καθόλου από τέτοιες πράξεις. Δεν διακατέχονται ο Πώλ Τόμσεν και η κουστωδία των χαρτογιακάδων που τον ακολουθεί  από καμία απολύτως ευαισθησία, καθώς  αυτοί που αποφασίζουν να οδηγήσουν τον ελληνικό λαό στην εξαθλίωση είναι πάνω απ΄ αυτούς. Οι επιλογές και οι τακτικές της Τρόικα και της συγκυβέρνησης Παπαδήμου είναι σαφείς και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Επιθυμούν - και γι΄ αυτό στοχοποιούν τα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα προκειμένου να τα φοβίσουν και εν τέλει να τα υποτάξουν, - την υποδούλωση τους. 

Η ώρα της ευθύνης για τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους συνταξιούχους είναι τεράστια και πλησιάζει, καθώς πορευόμαστε προς τις εκλογές. Οφείλουν οι κοινωνικές ομάδες που "χτυπιούνται" από την πολιτική των δύο μνημονίων να συντρίψουν, αρχικά διά της ψήφου, τα σχέδια των ολιγαρχών και της Τρόικα. Αν ψηφίσουμε δίνοντας μεγάλα ποσοστά στην εκλογική δύναμη του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. τότε οι συνέπειες για το λαϊκό εισόδημα και την επιβίωση θα είναι ολέθριες. Ο εργαζόμενος και γενικά ο καθένας βιοπαλαιστής έχει χρέος να σταματήσει να αυταπατάται. Επιτέλους όχι άλλη εθελοτύφλωση και αφέλεια ! Στο εξής θα είναι ασυγχώρητη !  

Πάλι θα Δειλιάσουμε ;

Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας

Να εξηγούμαστε΄, είμαστε ένας λαός που ακόμη και τώρα που διάγει μέρες σχετικής έως απόλυτης φτώχειας, για τους περισσότερους μισθωτούς και συνταξιούχους, παραμένει εγκλωβισμένος στις μεμψίμοιρες αυταπάτες του. Παρά τις γενικόλογες, ασαφείς και δημαγωγικές διατρανώσεις των πολιτικών του ταγών και δη των κομμάτων που διακυβέρνησαν και συνεχίζουν να κατέχουν την εξουσία στη χώρα  μέχρι και σήμερα, εξακολουθεί να τρέφει φρούδες προσδοκίες σε αυτούς  που τον εξώθησαν στην κατάντια και τον εξευτελισμό, στην απόγνωση και στην απελπισία όπου  απτόητοι κι αναιδείς επιμένουν να εγγυώνται τη λύτρωση του λαού από την εξαθλίωση. Αν οι Έλληνες εκτιμούν ή ακόμη χειρότερα πιστεύουν πως ο εχθρός που τους καταδυναστεύει και υποθηκεύει τη ζωή τους είναι αποκλειστικά η Γερμανίδα καγκελάριος είναι τουλάχιστον αφελείς.

Τα προβλήματα που συνάδουν με την οικονομική κρίση προέρχονται από τη λειτουργία του καπιταλισμού ως οικονομικού συστήματος. Οι συχνές κι επαναλαμβανόμενες κρίσεις παγκοσμίως αυτό ακριβώς καταμαρτυρούν. Όσο το συσσωρευμένο κεφάλαιο δεν βρίσκει τρόπους και δρόμους επένδυσης προκειμένου αυτό να κερδοφορήσει δεν υπάρχει περίπτωση να μην ταλανίζεται η Ελλάδα από την ύφεση και την αδιαλείπτως αυξανόμενη τάση της ανεργίας.   Η ερμηνεία ότι πληρώνουμε τις συνέπειες αυτές που όλοι μας αντιλαμβανόμαστε, σε μεγάλο ή μικρό βαθμό οφείλεται στο τεράστιο δημόσιο χρέος, σίγουρα δεν είναι μια πειστική και αξιόπιστη εξήγηση. Αφού πολύ απλά υπάρχουν χώρες με μεγαλύτερα δημόσια χρέη και  δεν εξαιρείται η Γερμανία με τα 2 τρις ευρώ δημόσιο χρέος. Παράλληλα, ο κυνισμός της γερμανικής κυβέρνησης δεν εκδηλώνεται μόνο απέναντι στην ελληνική κοινωνία. Σφικτή εισοδηματική πολιτική ακολουθείται εδώ και χρόνια τόσο από  την Αγκελα Μέρκελ όσο και από τον προκάτοχό της σοσιαλδημοκράτη Γκ. Σρέντερ και εντός της χώρας της. Έτσι διαβάζουμε στον τύπο αλλά και στους ιστοτόπους εγχώριους και διεθνείς πως επτάμισι εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι αμείβονται με 400 ευρώ το μήνα, ενώ υπάρχουν συνταξιούχοι που λαμβάνουν 140 ευρώ μηνιαίως σύνταξη και η αιτία βρίσκεται στο γεγονός πως όλοι αυτοί οι Γερμανοί πολίτες δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν μια σταθερή και πλήρη εργασία καθ΄ όλη τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου, καθώς επικρατούσαν  συνθήκες απασχολησιμότητας.  Η ειδοποιός -για την ώρα - διαφορά βρίσκεται στο γερμανικό  κοινωνικό κράτος που παρά τις σημαντικές περικοπές του εντούτοις παραμένει σε ισχύ και με αυτόν τον τρόπο εξουδετερώνεται ο κίνδυνος της λαϊκής εξέγερσης εντός της Γερμανίας.

Επομένως, οφείλουμε να καταλάβουμε πως το πρόγραμμα αναδιαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μπαράζ εχθρικών προς τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους πολιτικών. Σήμερα στην Ελλάδα και παντού στην Ευρώπη εφαρμόζεται μια πολιτική ενιαία,  με σαφή αντιλαϊκά χαρακτηριστικά και με καθαρές τις προθέσεις να επέλθει ραγδαία υποτίμηση του εργατικού εισοδήματος και απόλυτη κατάρρευση του παρεχόμενου μέχρι και σήμερα υποτυπώδους προνοιακού πακέτου υπηρεσιών. Επιπροσθέτως, στην πατρίδα μας συμβαίνει η επιδείνωση΄αυτή στην αγοραστική δύναμη να πραγματοποιείται συλλήβδην, ισοπεδώνοντας οριζόντια κοινωνικές ομάδες, δίχως να υπάρξει κάποια κλιμάκωση ή έστω δημοκρατική  διάκριση σύμφωνα με τις αντοχές και τις δυνάμεις καθεμιάς. Η κατάσταση αυτή εδράζεται στο τραγικό έλλειμμα δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτικού συστήματος.  Η ένταση και η ταχύτητα υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου είναι πρωτοφανής και εδώ βρίσκεται και το πείραμα που εξελίσσεται. Σκοπός της ημεδαπούς και διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας εκτός από το να ελέγξει στην Ελλάδα τα μέσα παραγωγής, να σφετεριστεί τον ορυκτό και γενικά τον παραγόμενο πλούτο της χώρας είναι και να την εκμηδενίσει εντελώς. Επιχειρείται από τη μεριά της τάξης των πλουτοκρατών η αποστέωση του λαϊκού εισοδήματος και ο εξανδραποδισμός του εργατικού πληθυσμού. Έτσι ώστε αυτό να καταστεί εύκολα χειραγωγήσιμο και δουλικό σύμφωνα προς τις ορέξεις και τις στρατηγικές επιλογές του διεθνούς Κεφαλαίου.

Συνεπώς η μόνη λύση που δίνεται  στους πολίτες είναι να αποφασίσουν ολική συστημική ανατροπή στις προσεχείς εκλογές που πιθανόν να διεξαχθούν στις 6 Μαΐου 2012. Αυτό μεταφράζεται σε συντριπτική υποστήριξη όχι απλά του αντιμνημονιακού μπλοκ αλλά σε συνειδητή ενίσχυση του Κ.Κ.Ε για σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης χωρίς καμία επιφύλαξη και δυστοκία. Δεν υπάρχουν τα περιθώρια για μετριοπαθέστερη επιλογή. Μας οδηγούν ως κοινωνία στον αφανισμό. Είναι ώρα να αρθούμε και να υψώσουμε την κρίση μας χωρίς έπαρση και φόβο. Αν Θέλουμε να διεκδικήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια και ελευθερία. Ειδάλλως οι αβυσσαλέες δυνάμεις της Παγκόσμιας Χρηματοπιστωτικής Αγοράς που σε καμία περίπτωση δεν διέπονται από ευαισθησία και ανθρωπισμό θα κατασπαράξουν τα ιερά και τα όσια της Ελληνικής Γης μα  και τα οστά από το ήδη λεηλατημένο κουφάρι της πατρίδας και των ανθρώπων της. Το εύλογο κι αδυσώπητο ερώτημα που γεννάται είναι αν πάλι θα δειλιάσουμε και την επομένη των εκλογών θα έχουμε πέσει σε ανείπωτους κλαυθμούς  ωσάν "μωρές παρθένες"!

Η Δ.Α.Σ. Ο.Τ.Α. Ν. Μαγνησίας Ανατρέπει τον Κυβερνητικό Συνδικαλισμό !

Ρεπορτάζ του Βασίλη Στεφ. Λάππα

Στις κάλπες προσήλθαν οι 973  εργαζόμενοι στους Οργανισμούς  Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο νομό Μαγνησίας  την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012 στο Δημαρχείο του Βόλου προκειμένου ν΄ αναδείξουν το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του συλλόγου τους. Στο διάστημα της εβδομάδας που κύλησε είχε προηγηθεί η ψηφοφορία των εργαζομένων στους Δήμους των νησιών των Σποράδων. Παρά την κόπωση και την ταλαιπωρία για πολλούς εργαζομένους στους περιφερειακούς δήμους του νομού Μαγνησίας η προσέλευση υπήρξε σημαντική. Η καταμέτρηση των ψηφησάντων ολοκληρώθηκε χθες το βράδυ με  συντριπτική υπεροχή να  καταλαμβάνει η Δημοκρατική Ανεξάρτητη Συνεργασία των Ο.Τ.Α.  στον νομό Μαγνησίας. Η παράταξη υποστηρίζεται από το ΠΑΜΕ απέσπασε 431 ψήφους και έρχεται στο προσκήνιο με εκπληκτική  δύναμη αφού κατοχυρώνει τις 5 έδρες από τις εννέα (9) στο σύνολο του Συλλόγου Εργαζομένων των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Πρόκειται για ένα σαφές και ηχηρό μήνυμα το οποίο στέλνουν πλέον ευθέως οι εργαζόμενοι τόσο στις Δημοτικές Αρχές του Ν. Μαγνησίας όσο και στην κυβέρνηση. Άλλωστε στα σχέδια των μνημονιακών κομμάτων περιλαμβάνονται όχι μόνο μειώσεις στους πενιχρούς - για τους περισσότερους εργαζόμενους - μισθούς αλλά και απολύσεις καθώς το μνημόνιο 2 ορίζει ευθαρσώς ραγδαία συρρίκνωση των υποδομών και των υπηρεσιών που παρέχονται από τους Ο.Τ.Α. Δεν χωρά αμφιβολία πως το θετικό και αισιόδοξο αυτό αποτέλεσμα πιστώνεται στο πολύ δυναμικό ψηφοδέλτιο της Δ.Α.Σ. Ο.Τ.Α. και σίγουρα στην καθαρή αγωνιστική πολιτική γραμμή που ανέπτυξε. Οι υπόλοιπες έδρες μοιράστηκαν 3 στην Ανεξάρτητη Συσπείρωση παράταξη που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ -ΔΗΜΑΡ. λαμβάνοντας  209 ψήφους   και μία έλαβε η  Ανεξάρτητη Κίνηση που οι υποψήφιοι του συνδυασμού προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ και η οποία μέτρησε 173 ψηφους. Τέλος  μόλις 11 σταυρούς προτίμησης πήρε  ανεξάρτητος υποψήφιος ενώ τα άκυρα λευκά ήταν 39 ψηφοδέλτια. Από τα παραπάνω   Είναι ηλίου φαεινότερο πως οι εργαζόμενοι  είναι έτοιμοι να συντρίψουν σχεδόν καθολικά τα μνημονιακά κόμματα που ενορχήστρωσαν την υποταγή της χώρας στα αρπακτικά της Τρόικας και στην εξαθλίωση τους.

Ισχυρό ΚΚΕ για να ανατραπεί η καπιταλιστική βαρβαρότητα

Του Γιώργου ΤΟΥΣΣΑ*

Η ακρόαση των εκπροσώπων της τρόικας (O. Ρεν, Π. Τόμσεν και Γ. Ασμουσεν) στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών και Απασχόλησης - Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις 27 Μάρτη 2012, για «την οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ελλάδα», ήταν μία κακοστημένη παράσταση, ώστε να αποκτήσει δήθεν «νομιμοποίηση» η βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ, που συνθλίβει την εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα. Η τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) μαζί με τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, με τη στήριξη του ΛΑ.Ο.Σ. και των άλλων κομμάτων του κεφαλαίου και του ευρωμονόδρομου, σφαγιάζουν τις εργατικές - λαϊκές κατακτήσεις για την ενίσχυση της κερδοφορίας των μονοπωλίων. Η Ελλάδα δεν είναι εξαιρετική περίπτωση. Από κοινού η ΕΕ με τις αστικές κυβερνήσεις των κρατών - μελών και με αιχμή του δόρατος την αντιδραστική στρατηγική «Ευρώπη 2020» επιτίθενται με την ίδια αγριότητα στην εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα σε όλη την ΕΕ.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με τις δυνάμεις του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Σοσιαλδημοκρατών και Φιλελεύθερων, το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, τον ΛΑ.Ο.Σ., το κόμμα της Μπακογιάννη και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου, πρωταγωνιστεί στην αντιλαϊκή επίθεση. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι των μονοπωλίων στηρίζουν στο Ευρωκοινοβούλιο και σε κάθε χώρα - μέλος της ΕΕ την επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη. Τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα φέρουν φαρδιά - πλατιά την υπογραφή και την ψήφο τους. Αυτές οι δυνάμεις είναι υπεύθυνες για την καταλήστευση των μισθών και των συντάξεων, την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, τη διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης και την εμπορευματοποίηση της Υγείας και της Παιδείας, γιατί στήριξαν και επέβαλαν την αντιδραστική στρατηγική «Ευρώπη 2020», την «Ενισχυμένη οικονομική διακυβέρνηση», το «Σύμφωνο για το ευρώ +», το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο», τους μηχανισμούς ελεγχόμενης πτώχευσης, ζωή κόλαση για την εργατική τάξη, τα άλλα λαϊκά στρώματα. Πάει πολύ η απύθμενη υποκρισία, το θράσος των ευρωβουλευτών των ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., του κόμματος της Μπακογιάννη να εμφανίζονται προεκλογικά ότι εναντιώνονται στην τρόικα και να την εγκαλούν για σκληρότητα, ενώ έχουν ψηφίσει και στηρίξει τα αντιλαϊκά μέτρα στο Ευρωκοινοβούλιο και στην ελληνική Βουλή, είτε βρίσκονταν στην κυβέρνηση, είτε στην αντιπολίτευση, τόσο κατά την περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όσο και με ιδιαίτερη βαρβαρότητα κατά την περίοδο της κρίσης. Στη γνωστή οπορτουνιστική γραμμή κινήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίζοντας πως το μνημόνιο και τα σκληρά μέτρα λιτότητας επιβάλλονται από την τρόικα, αθωώνοντας το ρόλο των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και πλουτοκρατίας.

 Η αντεργατική επίθεση δεν έχει επιβληθεί απέξω, από το ΔΝΤ, από τους Γερμανούς, την Μέρκελ, τον Σόιμπλε. Από κοινού με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, η ελληνική πλουτοκρατία και τα κόμματά της έχουν αποφασίσει να λεηλατήσουν τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και να επιβάλουν τα βάρβαρα μέτρα στην εργατική τάξη. Τι λένε τα δικά τους στοιχεία; Το Ενημερωτικό Σημείωμα της Γενικής Διεύθυνσης Εσωτερικών Πολιτικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ελλάδα, που αποτέλεσε και τη βάση της κοινής συνεδρίασης των εκπροσώπων της τρόικας με τους ευρωβουλευτές των Επιτροπών Οικονομικών και Απασχόλησης - Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δεν περιέχει κάποια καινούρια στοιχεία σχετικά με την εξέλιξη και τις προοπτικές της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα. Ωστόσο, από τα στοιχεία που παραθέτει και τις κρίσεις κάποιων αστών οικονομικών αναλυτών, στις οποίες παραπέμπει, μπορούν να εξαχθούν ορισμένα συμπεράσματα: Γίνεται προσπάθεια να αποσιωπηθούν οι πραγματικές αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης που εκδηλώθηκε συγχρονισμένα στις μεγαλύτερες καπιταλιστικές οικονομίες και δεν αποτελεί ελληνικό φαινόμενο. Με αντιεπιστημονικό τρόπο επιχειρείται να εμφανισθεί η κρίση ως αποτέλεσμα κακής διαχείρισης και λαθών από τις αστικές κυβερνήσεις.

Τα στοιχεία της οικονομικής ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού 2001 - 2011 δείχνουν ότι οι υψηλοί ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ το διάστημα 2001 - 2007 δεν έφεραν κανένα όφελος για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Η αύξηση του παραγόμενου πλούτου πήγε ολόκληρη στις τσέπες της πλουτοκρατίας, χωρίς καμία ουσιαστική βελτίωση της ζωής και την ικανοποίηση των αναγκών της εργατικής - λαϊκής οικογένειας. Αντίθετα, όσο αυξανόταν ο παραγόμενος πλούτος, τόσο αυξανόταν σε αριθμούς και σε ποσοστό το δημόσιο χρέος, δηλαδή χρήματα που δανειζόταν το ελληνικό αστικό κράτος για να χρηματοδοτεί τα μονοπωλιακά συγκροτήματα. Ταυτόχρονα, μάλιστα, αυξανόταν και η ανεργία φτάνοντας από το 10,7% το 2001, στο 11,3% το 2002 και παραμένοντας σταθερά στα ίδια υψηλά επίπεδα μέχρι το 2005. Αυτή είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη που οδήγησε στην κρίση, την οποία τώρα το κεφάλαιο και τα κόμματά του τη φορτώνουν στην εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, καλώντας τους να υποστούν τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα για την εξόφληση του χρέους, που πήγε ολόκληρο στις τσέπες της πλουτοκρατίας.

Τα στοιχεία για τη δομή του ελλείμματος φανερώνουν ότι στους βασικότερους δείκτες «κοινωνικών δαπανών» (περιβάλλον, στέγαση, πολιτισμός, εκπαίδευση, υγεία), η Ελλάδα ήταν κάτω από το μέσο όρο της ΕΕ και της Ευρωζώνης (βλέπε πίνακα). Οι μόνοι τομείς που ήταν πιο πάνω ήταν οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί και οι δημόσιες υπηρεσίες, γεγονός που αποτυπώνει ότι το έλλειμμα και το χρέος δημιουργήθηκαν από τις δαπάνες που ξεκοκάλισε το κεφάλαιο. Στόχος τους η εσωτερική υποτίμηση Ομολογείται ότι επιδίωξη των κυβερνήσεων του κεφαλαίου και της τρόικας είναι η λεγόμενη «εσωτερική υποτίμηση», δηλαδή η καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, η καταστροφή της ζωής και των δικαιωμάτων τους, για να ξαναξεκινήσει κύκλος καπιταλιστικής ανάπτυξης, που και το ίδιο το σημείωμα διαπιστώνει ότι είναι αβέβαιη, δύσκολη και ασταθής.

 Η ανάπτυξη στην οποία προσβλέπει το κεφάλαιο είναι ανάπτυξη στα συντρίμμια της ζωής της εργατικής οικογένειας, αφού οι ίδιοι προβλέπουν ότι η ανεργία θα παραμείνει σε εξοντωτικά για την εργατική τάξη (ιδιαίτερα τους νέους και τις γυναίκες) επίπεδα, ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις πρέπει να φτάσουν στα επίπεδα της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας. Ομολογείται ακόμη ότι η χρηματοδοτική στήριξη της Ελλάδας από την ΕΕ και το «κούρεμα» έγιναν στην πραγματικότητα για να εξοφληθούν οι ιδιώτες δανειστές. Είναι εντυπωσιακή η αλλαγή της σύνθεσης των πιστωτών στο διάστημα 2010 - 2016. Ενώ το 2010 297 δισ. ευρώ του χρέους είναι σε χέρια ιδιωτών και μόλις τα 31,5 δισ. στα χέρια του ΔΝΤ και του Μηχανισμού Στήριξης της ΕΕ, τα ποσά αυτά αντίστοιχα γίνονται 282 δισ. και 73,7 δισ. το 2011, 139,4 δισ. και 193 δισ. το 2012, για να φτάσουν το 2015 σε 89,6 δισ. και 225,5 δισ. αντίστοιχα.

 Ετσι, οι ιδιώτες δανειστές εξοφλούνται, το χρέος εκτοξεύεται και βρίσκεται πλέον στα χέρια των κρατών - μελών της ΕΕ και του ΔΝΤ. Ταυτόχρονα, με την αντικατάσταση των ομολόγων με νέα, για τα οποία ισχύει το αγγλικό δίκαιο - που προβλέπει δρακόντεια μέτρα για την εξόφλησή τους - εξασφαλίζονται με τους πιο σκληρούς όρους οι νέοι δανειστές. Ομολογείται, επίσης, ότι είναι εξαιρετικά αβέβαιη η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και διατυπώνονται διάφορα σενάρια για νέο «κούρεμα», για έξοδο από την Ευρωζώνη, γεγονός που σημαίνει ότι ο σφαγιασμός της ζωής του λαού θα συνεχιστεί ανελέητα για δεκαετίες, χωρίς τελειωμό. Από τους πίνακες στο τέλος προκύπτουν ενδιαφέροντα συμπεράσματα για το ποιος ωφελήθηκε από την καπιταλιστική ανάπτυξη από το 2001 έως το 2010. Παρά τον παραγόμενο πλούτο, που ήταν τεράστιος, το εμπορικό έλλειμμα συνέχιζε να αυξάνεται με ταχύτατους ρυθμούς, η επενδυτική θέση να χειροτερεύει και η ανεργία να παραμένει στο επίπεδο του 10%.

Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 21% το 2011 με πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους και τάση συνεχούς αύξησης. Αυτός είναι ο παρασιτικός τρόπος της καπιταλιστικής ανάπτυξης, που αποκαλύπτει και τα σημερινά ψέματα των αστών για την ανάπτυξη που δήθεν θα ακολουθήσει την κρίση. Ο πίνακας, τέλος, των εκτιμήσεων των καπιταλιστικών οργανισμών για το ελληνικό ΑΕΠ δείχνει την αποτυχία τους σε όλες τις προβλέψεις τους και επιβεβαιώνει τις δυσκολίες της αστικής διαχείρισης. Αποδέσμευση με λαϊκή εξουσία Η ΕΕ - λυκοσυμμαχία των αστικών κυβερνήσεων - ιμπεριαλιστική διακρατική ένωση του κεφαλαίου, μόνο δεινά φέρνει για τους λαούς. Είμαστε ουσιαστικά σε προεκλογική περίοδο, με πολύ ισχυρές δόσεις τρομοκρατίας, εκβιασμού και εκφοβισμού του λαού, αλλά και κοροϊδίας και αποπροσανατολισμού, επιδιώκοντας άλλους να κοροϊδέψουν και άλλους να τρομοκρατήσουν.

Η απάντηση του λαού στις προκλητικές προσπάθειες κοροϊδίας τους, διάσωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, εξωραϊσμού της λυκοσυμμαχίας των μονοπωλίων, της ΕΕ μπορεί να είναι μόνο μία: Ισχυρό ΚΚΕ, ενδυνάμωση της κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας, της αλληλεγγύης της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, κλιμάκωση της αντιμονοπωλιακής πάλης, για την ανατροπή των μονοπωλίων, την αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερής διαγραφή του χρέους, με λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία. * Ο Γιώργος Τούσσας είναι μέλος της ΚΕ και ευρωβουλευτής του ΚΚΕ

Της σκούπας το... ανάγνωσμα

Γράφει η Λίανα Καννέλη

Από τον "Κυριακάτικο Ριζοσπάστη της 01- 04-2012"


Κάνατε τον οίκο του πατρός μου οίκον εμπορίου, ανέκραξε ο Ναζωραίος και πήρε το φραγγέλιο, μαστίγιο δηλαδή, και πλάκωσε στο ξύλο τους σαράφηδες, τους αργυραμοιβούς, τους ληστές τοκογλύφους με τα παγκάκια τα στημένα έξω από το Ναό. Κι ύστερα έξαλλος αναποδογύρισε τα μαγαζάκια τους, κλώτσησε την πραμάτεια τους, βοηθούμενος προφανώς κι από μαθητές και πλήθος που όμως δεν πρόλαβαν μήτε διανοήθηκαν να τον σταματήσουν. Κατάπληκτοι οι... πιστοί, με εγκεφαλικό οι... πνευματικοί ταγοί τους, είδαν τον υιό του Ανθρώπου κατά τον ίδιον, τον υιό του Θεού κατά τους αντιπάλους του, να βγαίνει εκτός δεδομένου εαυτού μπροστά στην Αγορά και τη θεοποίησή της, έξαλλος για το εκμεταλλευτικό πάρτι των πιστών άμα τε και αφελών της εποχής. Σ' αυτό το επεισόδιο, παράξενο πώς, για τη διασάλευση της τάξης δεν παρενέβησαν οι δυνάμεις των επικυρίαρχων Ρωμαίων. Ούτε κοόρτη δεν εμφανίστηκε. Αφησαν οι λεγεωνάριοι τους ιθαγενείς να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους με τα παζάρια και τους επιτόπιους θεούς τους. Υστερα από αιώνες κι ύστερα από πολλές σταυροφορίες, το θεμελιωμένο από μαρτυρήσαντα μαθητή του θυμωσιάρη θεού Βατικανό, με τις τράπεζες και την ελβετική φρουρά του, με τις μπίζνες του και τις ιεραποστολές του, έγινε και παραμένει ένας γίγαντας του κεφαλαίου και κτηματομεσίτης ολκής. Σε ανταγωνισμό με άλλα λιγότερο ή περισσότερο πλούσια «πνευματικά» κέντρα - πατριαρχεία, που θυμούνται το πνεύμα του θεού μόνον όταν αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους σ' αυτά ή παρηγορούν τους φτωχούς που παράγουν με τη σέσουλα οι διάσπαρτοι πάγκοι των λαθρεμπόρων των εθνών, οι πολιτικοί της πανάρχαιας καπιταλιστικής πολιτικής. Απέμειναν και μερικοί χριστιανοί, όπως και μουσουλμάνοι και βουδιστές και σαμάνοι κι άλλοι υποκειμενικά εκφρασμένοι ως θρησκευάμενοι, που ομολογούν με έργα την πίστη τους σε ελεήμονα και φιλεύσπλαχνο θεό, δυσδιάκριτοι ανάμεσα σε ομόθρησκους έμπορους της πίστης και λάτρεις του... ίματζ, της ευγενούς εικόνας του κτήνους δηλαδή, που προσφέρει η ιερή αγελοποίηση. Είναι αυτοί που διαχρονικά ντρέπονται για τις γενοκτονίες, τις σταυροφορίες, τις καθάρσεις των κοινωνιών με εντολές αφεντικών, μπερδεμένοι ανάμεσα σε στίφη σταυροκοπούμενων και γονατιζόντων. Αυτών οι οποίοι παρακαλάνε να βοηθήσει το πνεύμα του θεού να βρεθεί πετρέλαιο στην αυλή τους, κρυμμένος θησαυρός στον τοίχο τους, λαχείο στο πορτοφόλι τους και κανάς καλός γάμος για τα παιδιά τους για να μην πούμε για καμιά ΑΟΖ στον τόπο τους. Μ' αυτό το ιστορικό, κοινωνιολογικό και πολιτισμικό σκηνικό στις σημερινές παραστάσεις πρωταγωνιστεί ο δίκαιος θυμός των πολιτών, η δίκαιη απελπισία των απόκληρων μεταναστών και κατά περίσταση μια χρυσαυγή πασπαλισμένη με χρυσοχοΐδια κατσαριδόσκονη που απολυμαίνει το καμίνι της πρωτεύουσας και τα παγκάρια των επαρχιών της. Από τότε που ο θυμός έγινε θαύμα, πωλείται σε συσκευασία ακριβή, είτε ως φάρμακο είτε ως φαρμάκι. Η διαχείρισή του έγινε χειραγώγηση μαζών. Πολιτική που βαφτίστηκε πότε εκτόπιση, πότε εξορία, πότε Αουσβιτς, πότε Γκουαντάναμο, πότε σε πρώιμο στάδιο εκτέλεσης θεάρεστου έργου... σκούπα. Προσοχή στη γλώσσα σύντροφοι! Αυτή είναι πρωτίστως η... πατρίδα εν κινδύνω. Γιατί η γλώσσα είναι ζωντανή και υπαρκτή μόνον όταν μιλιέται και γράφεται από το λαό που την φέρει κι όταν δουλεύει κι όταν ερωτεύεται κι όταν ονειρεύεται κι όταν πολεμάει. Το σύνδρομο του Σωτήρα, η άμεση και βίαιη κάθαρση της κοινωνίας από τα οικονομικά της παράσιτα, τους φτωχούς κι ευάλωτους σε λουμπενοποίηση ντόπιους και ξένους μετανάστες, η απολύμανση χώρων από τους εκάστοτε «ακάθαρτους» περνάει από γκουλάγκ και γκέτο, ανακατεύει τις αντικειμενικές συνθήκες ζωής με το θυμικό των βασανισμένων μαζών και τότε το ίματζ, η εικόνα του θυμωμένου θεού, περνάει στα χέρια της απάνθρωπης εξουσίας. Τότε ο Πακιστανός γίνεται σκυλί γιατί κόβει με τα δόντια το δάχτυλο του οργάνου της τάξης και ο δικτάτωρ λευκός άνθρωπος παίρνει τη σκούπα ανά χείρας και καθαρίζει την πόλη από τα σκουπίδια. Ανθρωποι είναι. Αλλά άμα δεν τους πεις έτσι δεν τους βλέπεις κιόλας. Ενα λάθος έκανε ο θεός κι έβαλε την καρδιά να χτυπάει ζερβά. Του το συγχωρεί ο κύριος, κατ' εικόνα και ομοίωσή του άνθρωπος αφέντης, που έγινε το δεξί του χέρι και κρατάει σκούπα - φραγγέλιο. Επειγόντως να δώσουμε επίδομα κωφώτητος στους αμέτρητους πιστούς που ποτέ δεν τον άκουσαν πριν θυμώσει τον θεό τους, να λέει πως Ναός είναι το σώμα των ανθρώπων...

Σύνταξη 140 ευρώ στη Γερμανία

Η διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης και η μετατροπή των συντάξεων σε φιλοδώρημα δεν είναι «προνόμιο» μόνο των «υπερχρεωμένων» κρατών-μελών που βρίσκονται υπό καθεστώς μνημονίου, αλλά σε όλα, φυσικά και στα πιο ισχυρά, κράτη-μέλη της ΕΕ, αφού αποτελεί κεντρική επιλογή της στρατηγικής διεξόδου από την κρίση προς όφελος των μονοπωλίων. Τα στοιχεία που έρχονται από τη Γερμανία είναι πραγματικά αποκαλυπτικά, αφού δείχνουν ότι έχουν δρομολογηθεί συντάξεις απόλυτης εξαθλίωσης 140 ευρώ το μήνα (!) για τα εκατομμύρια των «μισοαπασχολούμενων». Οπως αναφέρει η εφημερίδα του Μονάχου «Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ», επικαλούμενη στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, ένας εργαζόμενος που παίρνει τον κατώτατο μισθό των 400 ευρώ το μήνα, μετά από ένα χρόνο εργασίας, θα έπαιρνε σύνταξη σύμφωνα με τους υπολογισμούς του υπουργείου, μόλις 3,11 ευρώ το μήνα. Ενώ μετά από 45 χρόνια εργασίας το ποσό φθάνει στα 139,5 ευρώ το μήνα. Οπως είναι γνωστό, χάρη στη «μεταρρύθμιση» που εφάρμοσε από το 2005 η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Γκ. Σρέντερ, στη Γερμανία απασχολούνται 7,4 εκατομμύρια άνθρωποι σε εργασίες που αμείβονται με 400 ευρώ το μήνα, δίχως εργοδοτικές εισφορές και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, μέχρι τα μέσα του 2011 σχεδόν τα 4,65 εκατομμύρια από τους «μισοαπασχολούμενους» ήταν γυναίκες. Βέβαια, το γερμανικό υπουργείο Εργασίας επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, δηλώνοντας πως γίνεται μια υπερτίμηση των αριθμών και πως η χαμηλή σύνταξη δε σημαίνει απαραίτητα χαμηλό εισόδημα στα χρόνια της συνταξιοδότησης, αλλά η εφιαλτική πραγματικότητα δεν αλλάζει. Κι όμως τα κόμματα του ευρωμονόδρομου επιχειρούν να τρομοκρατήσουν το λαό με το ψευτοδίλημμα «Ευρώπη ή χάος». Χάος και καταστροφή για το λαό είναι η διαιώνιση της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας των μονοπωλίων. Από την εφημερίδα "Κυριακάτικος Ριζοσπάστης"