Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
Με την ανάδειξη στην προεδρία της Ν.Δ. τον Αντώνη Σαμαρά επί της ουσίας αναστέλλεται επ΄ αόριστο η φιλελεύθερη ταυτότητα του κόμματος. Ο κ. Σαμαράς ρέπει συνεχώς σε αντιφατικές επιλογές που σε καμία περίπτωση δεν κομίζουν έναν πολιτικό λόγο αξιόπιστο και υπεύθυνο. Οι επικίνδυνες δολιχοδρομίες του και η ταύτιση του με τις ντιρεκτίβες της τρόικα επ΄ουδενί δεν συνάδουν με το γράμμα και κυρίως με το πνεύμα του πολιτικού και κοινωνικού φιλελευθερισμού Πολιτικός των ακραίων τάσεων και των φραστικών βερμπαλισμών επιδιώκει δια της προσφιλής του οδού του λαϊκισμού και της δημαγωγίας να παρασύρει τους ακροατές και τους ψηφοφόρους της Ν.Δ. στην κατεύθυνση που υπαγορεύεται από ξένα κέντρα αποφάσεων, τα οποία ευθέως υπονομεύουν τα γεωστρατηγικά συμφέροντα της χώρας και την ταυτότητα του Έθνους. Επιχειρεί ο Α. Σαμαράς να εκμηδενίσει το λαϊκό εισόδημα και να καταστήσει τα φτωχά κοινωνικά στρώματα χειραγωγήσιμη μάζα έτοιμη προς εκμετάλλευση. Η Ν.Δ. μετά την εκλογική της συρρίκνωση τον Οκτώβριο του 2009 δεν μπορεί και ορθότερα αδυνατεί ν΄ ανακτήσει το χαμένο έδαφος.
Η αρχική αντιμνημονιακή ρητορική του Α. Σαμαρά έδωσε μια αισιοδοξία πως το κόμμα θα σταθεί στη θέση του και θα παραμείνει σταθερό και αταλάντευτο απέναντι στις επιταγές και εντολές που αποφασίζονται, λαμβάνονται και ανακοινώνονται στο Βερολίνο. Η Ν.Δ. ένα συνεπές φιλοευρωπαϊκό κόμμα που ουδέποτε αμφέβαλλε για την ορθότητα της απόφασης του ιδρυτού της αειμνήστου Κωνσταντίνου Καραμανλή να πορευτεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα επιλέγει να καταρρακώσει τις αξίες και τις αρχές του φιλελευθερισμού και της Ευρώπης και να αποδεχτεί τις κατοχικές και αποικιοκρατικές επιλογές μιας κρυπτοφασιστικής Γερμανίας και ενός εγχώριου και ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος χρεοκοπημένου
Είναι λοιπόν ιδανικό το περιβάλλον ώστε οι "Ανεξάρτητοι Έλληνες" και ο Πάνος Καμμένος ως επικεφαλής του νεοσύστατου και πολλά υποσχόμενου κόμματος να ξαναπιάσουν τον μίτο της φιλελεύθερης προοπτικής για την παράταξη της Κεντροδεξιάς. Δεν πρέπει άλλωστε να μας αφήνει ανυποψίαστους η στάση και η επιθυμία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή να αποσυρθεί από τον δημόσιο βίο και να μην συμμετάσχει ούτε καν ως υποψήφιος βουλευτής με τη Ν.Δ. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η δήλωση του Κ. Καραμανλή στην έγκυρη εφημερίδα Real News να μη λάβει μέρος στις επερχόμενες εκλογές, εμμέσως πλην σαφώς σηματοδοτεί μια εύσχημη αποστροφή του προς τη γραμμή του Α. Σαμαρά.
Ο Πάνος Καμμένος έχει πλέον τη μεγάλη ευκαιρία να γίνει και να εξελιχθεί σε έναν αξιόπιστο και αυθεντικό εκφραστή του ελληνικού φιλελευθερισμού δίχως τις ακρότητες της Ντόρας Μπακογιάννη και του Στέφανου Μάνου και προπάντων διατηρώντας και προστατεύοντας την ελληνική αξιοπρέπεια.
Σάββατο 24 Μαρτίου 2012
Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012
Θα Τολμήσει το ΚΚΕ ;
Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
Στο φως της δημοσιότητας εμφανίζονται δημοσκοπικές έρευνες στις οποίες καταγράφεται μια σαφής στροφή του εκλογικού σώματος προς επιλογές που προσδιορίζονται αριστερά του πολιτικού χάρτη. Έτσι, παρατηρούμε η Δημοκρατική Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ να καταγράφουν σημαντικά ποσοστά τα οποία ισοδυναμούν αθροιστικά με εκείνη που συγκεντρώνουν τα πάλαι ποτέ ισχυρά κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου ήτοι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. επίσης σε αθροιστικό σύνολο.
Η δημοσκοπική, για την ώρα, αυτή προτίμηση προς τις πολιτικές δυνάμεις του ευρύτερου αριστερού χώρου σε καμία περίπτωση δεν αξιολογείται ως τυχαία και συμπτωματική Η απόλυτη ευθυγράμμιση των δύο αστικών κομμάτων που διακυβέρνησαν καθ΄ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης τη χώρα και την οδήγησαν στην σημερινή αναξιοπρεπή κατάσταση με τις ντιρεκτίβες της Τρόικα και τα μνημόνια, με ότι αυτά συν επάγουν για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας, σίγουρα παρωθούν τους εργαζόμενους και γενικά τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα σε επιλογές αντίθετες απ΄αυτές που εκβιαστικά θέλησαν να επιβάλλουν στο λαό ως αναπόφευκτες. Οι εκφοβισμοί που θέτουν σε εφαρμογή τα επιτελεία των δύο κομμάτων της ελληνικής χρεοκοπίας και της πολιτικής απαξίωσης στερούνται έμπνευσης, με συνέπεια ο απροκάλυπτος και ιταμός αυτός τρόπος βίαιου πειθαναγκασμού του εκλογικού σώματος προκειμένου να υποστηρίξει τις μνημονιακές τους δεσμεύσεις δεν δείχνουν για την ώρα ικανές να αλλάξουν το δημοσκοπικό σκηνικό.
Είναι αλήθεια πράγματι πως οι δημοσκοπήσεις δεν αποτελούν εκλογικό αποτέλεσμα ούτε ασφαλώς αποδεικνύουν κάτι περισσότερο από μια στιγμιαία καταγραφή των προτιμήσεων ενός συνόλου πολιτών. Ωστόσο, είναι επίσης παραδεκτό πως τα στελέχη και κυρίως οι ηγεσίες των πολιτικών δυνάμεων τις λαμβάνουν σοβαρά υπόψη και τις παρακολουθούν σχολαστικά. Συνεπώς, ακόμη κι αν δεν βγαίνουν να το δηλώσουν ευθαρσώς ότι προβληματίζονται έντονα από τη σημερινή δημοσκοπική στάση του εκλογικού σώματος, αναμφίβολα τη συζητούν. Αυτό άλλωστε διαφαίνεται και από την επίθεση, τη βάναυση και λαϊκίστικη στην οποία επιδίδεται τις τελευταίες μέρες ο αρχηγός της Ν.Δ. Α. Σαμαράς προς το ΚΚΕ καθώς και ο νεοεκλεγείς - μέσα από μια διαδικασία στημένη, διαβλητή και αντιδημοκρατική - πρόεδρος του εκφυλισμένου ΠΑΣΟΚ Ε. Βενιζέλος η επιθετικότητα του οποίου έναντι της Αριστεράς στο σύνολο της βρίσκεται σε κλιμάκωση εδώ και οχτώ μήνες. Δηλαδή από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντα του ως αντιπρόεδρος και υπουργός οικονομικών.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι πως στέκονται απέναντι σε αυτή τη δημοσκοπική μετατόπιση του λαού προς ένα σαφές αντιμνημονιακό μπλοκ, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και ένα μέρος της κεντροδεξιάς όπως αυτό ορίζεται μέσα από τη νεοσύστατη κινηματική προσπάθεια ή έστω απόπειρα του Πάνου Καμμένου με τους Ανεξάρτητους Έλληνες,να συμπαραταχθεί η κοινοβουλευτική έκφραση της Αριστεράς. Παρατηρούμε αρχικά δυστοκία.
Συγκεκριμένα ο Φώτης Κουβέλης, ενώ αρχικά είχε πλαγιοκοπήσει το ΠΑΣΟΚ και όλα έδειχναν πως θα αποτελούσε έναν μελλοντικό συνεταίρο σε κυβέρνηση κεντροαριστερής απόχρωσης, τα τελευταία εικοσιτετράωρα αυτό το σενάριο πάγωσε, αφού καταψήφισε το μνημόνιο 2, το PSI, αλλά και τη δανειακή σύμβαση. O Αλέξης Τσίπρας επιμένει να ζητά από τις όμορες αριστερές δυνάμεις συνεργασία και συσπείρωση, όμως, αυτό προσκρούει στην ίδια την πολιτική του στρατηγική. Η οποία είναι ομιχλώδης, αντιφατική κι εν πολλοίς μη ρεαλιστική. Η Αλέκα Παπαρήγα εξακολουθεί να κρατά μικρό καλάθι και να μην παρασύρεται, καθώς ορθά αναγνωρίζει πως αυτό το ποσοστό που δείχνουν οι δημοσκοπικές έρευνες πιθανόν να μην εκδηλωθεί στο τέλος έμπρακτα στην κάλπη. Μολονότι, οφείλει η έμπειρη και σκεπτόμενη Γ.Γ. του ΚΚΕ να θέσει απερίφραστα ζήτημα διεκδίκησης της εξουσίας και σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης με ισχυρή πλειοψηφία. Οφείλει να δείξει ακόμη και σ΄ εκείνους που συνεχίζουν να αμφιβάλλουν ή ακόμη και να αμφισβητούν τις κυβερνητικές βλέψεις του ΚΚΕ πως το κόμμα δεν περιορίζεται απλά σε ένα ρόλο άσκησης αντιπολίτευσης έστω και ηχηρής. Χρειάζεται η πολιτική ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος να θέσει ενώπιον του λαού ένα πολιτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης το οποίο θα διέπεται από σαφήνεια και σφικτά χρονοδιαγράμματα υλοποίησης.
Είναι σκέτη ματαιότητα να περιμένει η Γ.Γ. του ΚΚΕ την αφύπνιση της εργατικής τάξης και στη συνέχεια την ενότητα της όταν παρά την απροκάλυπτη, βίαιη και ανεπίστροφη υφαρπαγή του λαϊκού εισοδήματος που στωικά δέχεται από την παρούσα συγκυβέρνηση Λ. Παδαμήμου εντούτοις εκείνη παραμένει κατακερματισμένη και εγκλωβισμένη σε ιδεολογικά στερεότυπα, συμπλέγματα και ψευδαισθήσεις. Έχει χρέος η πολιτική ηγεσία του ΚΚΕ να αποτανθεί στις ευρύτερες λαϊκές κοινωνικές ομάδες του πληθυσμού και να μιλήσει δυναμικά και αποφασιστικά. Πρέπει να τολμήσει και όπως διλημματικά θέτουν τα δύο αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα το ζήτημα "Ευρώπη ή χάος" με τον ίδιο τρόπο και τόσο μα τόσο εκβιαστικά να το θέσει απέναντι στο λαό το δίλημμα και η Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε "Υποταγή ή Ανεξαρτησία".
Οι μέρες που ζούμε είναι αυτόχρημα δύσκολες και συνάμα ιστορικές. Η Γ.Γ. Αλέκα Παπαρήγα έχει χρέος στην μεγάλη, έντιμη και αγωνιστική πορεία του Κ.Κ.Ε να θέσει το λαό και δη τις φτωχές και αδιαλείπτως πληττόμενες κοινωνικές τάξεις στο μεγάλο διακύβευμα : Αταλάντευτη και ισχυρή υποστήριξη για να κυβερνηθεί η χώρα μέσα στο πλαισιο του κοινοβουλευτισμού πλην όμως σε άλλη κατεύθυνση και με ανθρώπινη προοπτική. Άλλη οδός διαφυγής για την πλειοψηφία του λαού δεν υπάρχει. Είναι καιρός η πολιτική ηγεσία και η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ να πουν στον κόσμο απευθυνόμενοι παντού ακόμη και στο μικροαστικό - μεσοαστικό τμήμα της κοινωνίας πως επιβάλλεται η εκλογική στήριξη του κόμματος για να κυβερνηθεί επιτέλους η χώρα από Έλληνες κι ακηδεμόνευτους πολιτικούς και όχι από ξενόδουλους υποτακτικούς και εντολοδόχους του Βερολίνου, των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον.
Στο φως της δημοσιότητας εμφανίζονται δημοσκοπικές έρευνες στις οποίες καταγράφεται μια σαφής στροφή του εκλογικού σώματος προς επιλογές που προσδιορίζονται αριστερά του πολιτικού χάρτη. Έτσι, παρατηρούμε η Δημοκρατική Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ να καταγράφουν σημαντικά ποσοστά τα οποία ισοδυναμούν αθροιστικά με εκείνη που συγκεντρώνουν τα πάλαι ποτέ ισχυρά κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου ήτοι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. επίσης σε αθροιστικό σύνολο.
Η δημοσκοπική, για την ώρα, αυτή προτίμηση προς τις πολιτικές δυνάμεις του ευρύτερου αριστερού χώρου σε καμία περίπτωση δεν αξιολογείται ως τυχαία και συμπτωματική Η απόλυτη ευθυγράμμιση των δύο αστικών κομμάτων που διακυβέρνησαν καθ΄ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης τη χώρα και την οδήγησαν στην σημερινή αναξιοπρεπή κατάσταση με τις ντιρεκτίβες της Τρόικα και τα μνημόνια, με ότι αυτά συν επάγουν για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας, σίγουρα παρωθούν τους εργαζόμενους και γενικά τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα σε επιλογές αντίθετες απ΄αυτές που εκβιαστικά θέλησαν να επιβάλλουν στο λαό ως αναπόφευκτες. Οι εκφοβισμοί που θέτουν σε εφαρμογή τα επιτελεία των δύο κομμάτων της ελληνικής χρεοκοπίας και της πολιτικής απαξίωσης στερούνται έμπνευσης, με συνέπεια ο απροκάλυπτος και ιταμός αυτός τρόπος βίαιου πειθαναγκασμού του εκλογικού σώματος προκειμένου να υποστηρίξει τις μνημονιακές τους δεσμεύσεις δεν δείχνουν για την ώρα ικανές να αλλάξουν το δημοσκοπικό σκηνικό.
Είναι αλήθεια πράγματι πως οι δημοσκοπήσεις δεν αποτελούν εκλογικό αποτέλεσμα ούτε ασφαλώς αποδεικνύουν κάτι περισσότερο από μια στιγμιαία καταγραφή των προτιμήσεων ενός συνόλου πολιτών. Ωστόσο, είναι επίσης παραδεκτό πως τα στελέχη και κυρίως οι ηγεσίες των πολιτικών δυνάμεων τις λαμβάνουν σοβαρά υπόψη και τις παρακολουθούν σχολαστικά. Συνεπώς, ακόμη κι αν δεν βγαίνουν να το δηλώσουν ευθαρσώς ότι προβληματίζονται έντονα από τη σημερινή δημοσκοπική στάση του εκλογικού σώματος, αναμφίβολα τη συζητούν. Αυτό άλλωστε διαφαίνεται και από την επίθεση, τη βάναυση και λαϊκίστικη στην οποία επιδίδεται τις τελευταίες μέρες ο αρχηγός της Ν.Δ. Α. Σαμαράς προς το ΚΚΕ καθώς και ο νεοεκλεγείς - μέσα από μια διαδικασία στημένη, διαβλητή και αντιδημοκρατική - πρόεδρος του εκφυλισμένου ΠΑΣΟΚ Ε. Βενιζέλος η επιθετικότητα του οποίου έναντι της Αριστεράς στο σύνολο της βρίσκεται σε κλιμάκωση εδώ και οχτώ μήνες. Δηλαδή από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντα του ως αντιπρόεδρος και υπουργός οικονομικών.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι πως στέκονται απέναντι σε αυτή τη δημοσκοπική μετατόπιση του λαού προς ένα σαφές αντιμνημονιακό μπλοκ, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και ένα μέρος της κεντροδεξιάς όπως αυτό ορίζεται μέσα από τη νεοσύστατη κινηματική προσπάθεια ή έστω απόπειρα του Πάνου Καμμένου με τους Ανεξάρτητους Έλληνες,να συμπαραταχθεί η κοινοβουλευτική έκφραση της Αριστεράς. Παρατηρούμε αρχικά δυστοκία.
Συγκεκριμένα ο Φώτης Κουβέλης, ενώ αρχικά είχε πλαγιοκοπήσει το ΠΑΣΟΚ και όλα έδειχναν πως θα αποτελούσε έναν μελλοντικό συνεταίρο σε κυβέρνηση κεντροαριστερής απόχρωσης, τα τελευταία εικοσιτετράωρα αυτό το σενάριο πάγωσε, αφού καταψήφισε το μνημόνιο 2, το PSI, αλλά και τη δανειακή σύμβαση. O Αλέξης Τσίπρας επιμένει να ζητά από τις όμορες αριστερές δυνάμεις συνεργασία και συσπείρωση, όμως, αυτό προσκρούει στην ίδια την πολιτική του στρατηγική. Η οποία είναι ομιχλώδης, αντιφατική κι εν πολλοίς μη ρεαλιστική. Η Αλέκα Παπαρήγα εξακολουθεί να κρατά μικρό καλάθι και να μην παρασύρεται, καθώς ορθά αναγνωρίζει πως αυτό το ποσοστό που δείχνουν οι δημοσκοπικές έρευνες πιθανόν να μην εκδηλωθεί στο τέλος έμπρακτα στην κάλπη. Μολονότι, οφείλει η έμπειρη και σκεπτόμενη Γ.Γ. του ΚΚΕ να θέσει απερίφραστα ζήτημα διεκδίκησης της εξουσίας και σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης με ισχυρή πλειοψηφία. Οφείλει να δείξει ακόμη και σ΄ εκείνους που συνεχίζουν να αμφιβάλλουν ή ακόμη και να αμφισβητούν τις κυβερνητικές βλέψεις του ΚΚΕ πως το κόμμα δεν περιορίζεται απλά σε ένα ρόλο άσκησης αντιπολίτευσης έστω και ηχηρής. Χρειάζεται η πολιτική ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος να θέσει ενώπιον του λαού ένα πολιτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης το οποίο θα διέπεται από σαφήνεια και σφικτά χρονοδιαγράμματα υλοποίησης.
Είναι σκέτη ματαιότητα να περιμένει η Γ.Γ. του ΚΚΕ την αφύπνιση της εργατικής τάξης και στη συνέχεια την ενότητα της όταν παρά την απροκάλυπτη, βίαιη και ανεπίστροφη υφαρπαγή του λαϊκού εισοδήματος που στωικά δέχεται από την παρούσα συγκυβέρνηση Λ. Παδαμήμου εντούτοις εκείνη παραμένει κατακερματισμένη και εγκλωβισμένη σε ιδεολογικά στερεότυπα, συμπλέγματα και ψευδαισθήσεις. Έχει χρέος η πολιτική ηγεσία του ΚΚΕ να αποτανθεί στις ευρύτερες λαϊκές κοινωνικές ομάδες του πληθυσμού και να μιλήσει δυναμικά και αποφασιστικά. Πρέπει να τολμήσει και όπως διλημματικά θέτουν τα δύο αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα το ζήτημα "Ευρώπη ή χάος" με τον ίδιο τρόπο και τόσο μα τόσο εκβιαστικά να το θέσει απέναντι στο λαό το δίλημμα και η Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε "Υποταγή ή Ανεξαρτησία".
Οι μέρες που ζούμε είναι αυτόχρημα δύσκολες και συνάμα ιστορικές. Η Γ.Γ. Αλέκα Παπαρήγα έχει χρέος στην μεγάλη, έντιμη και αγωνιστική πορεία του Κ.Κ.Ε να θέσει το λαό και δη τις φτωχές και αδιαλείπτως πληττόμενες κοινωνικές τάξεις στο μεγάλο διακύβευμα : Αταλάντευτη και ισχυρή υποστήριξη για να κυβερνηθεί η χώρα μέσα στο πλαισιο του κοινοβουλευτισμού πλην όμως σε άλλη κατεύθυνση και με ανθρώπινη προοπτική. Άλλη οδός διαφυγής για την πλειοψηφία του λαού δεν υπάρχει. Είναι καιρός η πολιτική ηγεσία και η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ να πουν στον κόσμο απευθυνόμενοι παντού ακόμη και στο μικροαστικό - μεσοαστικό τμήμα της κοινωνίας πως επιβάλλεται η εκλογική στήριξη του κόμματος για να κυβερνηθεί επιτέλους η χώρα από Έλληνες κι ακηδεμόνευτους πολιτικούς και όχι από ξενόδουλους υποτακτικούς και εντολοδόχους του Βερολίνου, των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον.
Παρασκευή 16 Μαρτίου 2012
Οι Έλληνες Καλούνται να Δώσουν Βιώσιμη Λύση
Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
Αναντίλεκτα είναι ιστορικά αποδεκτή αλήθεια πως ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός και κυρίως το πνεύμα της Φιλοσοφίας οφείλει τη διάσωσή του στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τόσο τη Δυτική όσο και κυρίως την Ανατολική, στους Άραβες, καθώς και στους Ευρωπαίους δασκάλους, λόγιους και κληρικούς της μέσης και της ύστερης περιόδου του Δυτικοευρωπαϊκού Μεσαίωνα. Ασφαλώς, σημαντική ακμή παρουσιάζεται σε ό,τι αφορά την ελληνική φιλοσοφία και πολιτειολογία, στη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης.
Γίνεται συνεπώς κατανοητό πως δίχως την πολύτιμη συμβολή των Ευρωπαίων μεταφραστών, δεν θα ήταν καθόλου σίγουρη η μεταλαμπάδευση στους σημερινούς χρόνους της γνώσης των κοσμολογικών αναζητήσεων, των ιστορικών καταγραφών και των επικολυρικών ποιημάτων των Ελλήνων προγόνων μας, που σήμερα διαμορφώνουν και καθορίζουν τον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό.
Είναι επίσης ιστορικά αποδεκτή η αλήθεια πως η ίδρυση του πρώτου ελληνικού κράτους το 1830 αποτελεί μια απόπειρα των ευρωπαϊκών ισχυρών δυνάμεων, (Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας)να θέσουν σε υλοποίηση την στρατηγική τους για την προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων τους, καθώς διέβλεπαν τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε αυτή άλλωστε την απόφαση κατέληξαν αφού προηγουμένως διέγνωσαν πως η Οθωμανική Αυτοκρατορία, επρόκειτο για μια εξαιρετικά καθυστερημένη στους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης κι εκσυγχρονισμού, κρατικής οντότητας. Συνεπώς, η άνοδος των αστών στην κυρίαρχη οικονομική τάξη στη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη, προκαλούσε ζωηρό ενδιαφέρον για την χάραξη των πρώτων ιμπεριαλιστικών εγχειρημάτων Σαφώς, η αφορμή ήταν ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Ελλήνων. Δηλαδή η εναγώνια προσπάθεια να αποτινάξουν από πάνω τους τον τουρκικό ζυγό. Ωστόσο, πρέπει να λεχθεί πως η αφετηρία του Αγώνα υπήρξε η βάναυση ταξική εκμετάλλευση που δέχονταν στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες τόσο από τους Τούρκους πασάδες όσο και κυρίως από τους ομοεθνείς τους προεστούς και κοτζαμπάσηδες. Από μια δηλαδή παρασιτική κοινωνική τάξη που υφάρπαζε το ούτως ή άλλως πενιχρό εισόδημα.
Στην προσπάθεια για την ανοικοδόμηση του πρώτου ελληνικού κράτους οι ξένες δυνάμεις που επέτρεψαν και συνέβαλαν καθοριστικά - θυμίζω τον ρόλο που διαδραμάτισε στις εξελίξεις η ναυμαχία στο Ναβαρίνο - στη δημιουργία του, θέλησαν να το "συνδράμουν" παρέχοντάς του ισχυρή οικονομική δύναμη έτσι ώστε να ανταπαξέλεθει. Η δανειοδότηση αν και απαραίτητη για να συσταθεί τπ κράτος υπήρξε αναμφίβολα δυσβάσταχτη για έναν καθημαγμένο λαό. Επομένως είναι προφανές πως ένα σημαντικό μέρος της μέχρι πρό δύο ετών ακηδεμόνευτης κι ανεξάρτητης εθνικής υποστάσεως μας την οφείλουμε κατά ένα σημαντικό μέρος και στους Ευρωπαίους.
Παρ΄ όλα αυτά η Ελλάδα ξεπλήρωσε και με το παραπάνω το όποιο "καλό" έπραξαν γι΄ αυτήν οι εταίροι και συμμαχοί μας και στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Και μάλιστα στον δεύτερο με πολύ μεγάλο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές και σε υποδομές αλλά και με ένα ανεξόφλητο τεράστιο οικονομικό χρέος, για το οποίο η Γερμανία προσποιείται πως δεν καταλαβαίνει!
Η ευθύνη σωστά χρεώνεται στις μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις που δεν άσκησαν το καθήκον του Αντιθέτως πέρασαν 50 ολάκερα χρόνια για να συνέλθουμε από τον εσωτερικό ιδεολογικό διχασμό. Και αυτό συνέβη όταν στο "μεγάλο φαγοπότι" άρχισαν να λαμβάνουν μέρος και οι...σοσιαλιστές!!!. Από την επάρατο στρατιωτική χούντα και μετά ο βιοπορισμός των Ελλήνων εξαντλούνταν μέσα και μόνο μέσα από τα δάνεια. Τα οποία απέσπασε η χώρα από την πρωτογενή και δευτερογενή αγορά των ομολόγων. Από κανενός το μυαλό δεν πέρασε η υποψία ότι κάποια μέρα μπορεί να ... παλαβώσουν οι αγορές ή να βρεθούν στο τιμόνι της χώρας άνθρωποι με σαφείς προθέσεις και διαθέσεις να υπομονομεύσουν την αξιοπιστία της χώρας ή να κλονίσουν την πιστοληπτική της ικανότητα. Και αυτό έγινε. Η άνοδος του Γιώργου Παπανδρέου ενσάρκωσε ακριβώς τους φόβους μας. Ένας εξαιρετικά επικίνδυνος για τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας αφού παγίδεψε με ακατάσχετα ψέματα την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος εκλέχθηκε πρωθυπουργός Και έπραξε ό,τι μέχρι σήμερα όλοι μας γνωρίζουμε.
Δυστυχώς, όμως, και τότε που στήνονταν το πρώτο ελληνικό κράτος, όπως και στις μέρες μας βρήκαν τη μεγάλη ευκαιρία κάποιοι μεγαλοσχήμονες, τα δάνεια που έπαιρνε η χώρα προκειμένου να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη εισέρρεαν στα ταμεία των προυχόντων ή των τραπεζών. Και μόνο ένα μικρό μέρος τελικά κατέληγε στον σκοπό του. Την αποπληρωμή τους - όπως και μερικών ακόμη δανείων που συνήφθησαν καθ΄ όλη τη διάρκεια του 19ου και 20ου αιώνα - την ανέλαβε ο αρχικά ρακένδυτος και μέχρι πρόσφατα φτωχός ελληνικός λαός. Σήμερα πια μπορούμε να μιλάμε για έναν λαό που πορεύεται προς την εξαθλίωση.
Έτσι σήμερα με τα 230 δισ. ευρώ που λαμβάνει η Ελλάδα ως δανειακή χρηματοδότηση από την Τρόικα (Δ.Ν.Τ. Ε.Κ.Τ. και Ε.Ε.) συνοδευόμενα από τα μνημόνια 1 και 2 και σκοπό έχουν την πληρωμή των τόκων και των χρεολυσίων παλαιότερων δανείων. Και τότε που στήνονταν το πρώτο ελληνικό κράτος και σήμερα η διεθνής τάξη των καπιταλιστικών δυνάμεων επιχειρεί να σφετεριστεί έναντι πινακίου φακής τον εν δυνάμει και τον παραγόμενο πλούτο της χώρας.
Την Ελλάδα την ξεπουλάνε αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Και σε αυτό το άγριο πλιάτσικο εδάφους και άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών συμμετέχει και η εγχώρια πολιτική τάξη των σύγχρονων υποτακτικών και οσφυοκαπτών. Οι Έλληνες έχυσαν πράγματι ακόμη και αδελφικό αίμα, προκειμένου να θελήσουν να ζήσουν σ΄ ένα κράτος ελεύθερο και ανεξάρτητο. Δεν το κατάφεραν. Ανέκαθεν το πατρονάρισμα από τις ηγεμονικές δυνάμεις της Ευρώπης και των Η.Π.Α. ήταν φανερό και απροκάλυπτο.
Η Ελλάδα ακόμη και μετά την ένταξη της στην Ε.Ο.Κ. και μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να της δόθηκε η ευκαιρία και η δυνατότητα ν΄ αναπτύξει τις δομές της, ωστόσο με δεδομένο τον πακτωλό χρήματος που εισέρρευσε στα ταμεία του κράτους τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια και ο οποίος κοστολογείται όσο το ετήσιο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν περίπου 65 δισ. ευρώ, δεν κατάφερε να αξιοποιήσει επαρκώς και ισοτίμως τους πόρους που έλαβε για την ανόρθωση της οικονομίας.
Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης εκμεταλλεύτηκαν ασύστολα τον ελληνικό λαό. Ναι τον εξαπάτησαν. Τον άφησαν πολιτικά και κοινωνικά απαίδευτο, ανώριμο και ανεύθυνο. Αφού με αυτόν τον τρόπο επιτύγχαναν τους φαύλους και ιδιοτελείς σκοπούς τους. Σήμερα εμφανίζονται τα κόμματα που εξευτέλισαν κάθε αρχή και αξία δημοκρατίας, πολιτικής ισονομίας και κοινωνικής συνοχής, να βαυκαλίζονται ότι μπορούν να βγάλουν τη χώρα από το τέλμα και την χρεοκοπία. Τα ψέματα όμως κάποια μέρα τελειώνουν. Τα δύο κόμματα που διακυβέρνησαν και διαχειρίστηκαν το κρατικό ταμείο αποδείχθηκαν καταστροφικά. Συνεπώς, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να εγγυηθούν την προοπτική της χώρας.
Η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει επειγόντως μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Οι Έλληνες πρέπει να δώσουν την ευκαιρία στις δυνάμεις εκείνες που μπορούν, μέσα από ένα συγκροτημένο, επεξεργασμένο και εθνικά επωφελές στρατηγικό σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης να δώσουν λύση στο εθνικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε. Η παραμονή μας στην Ε.Ε. στις παρούσες συνθήκες δεν επιτρέπει τη δίκαιη κατανομή του εισοδήματος και την ανόρθωση της κατακερματισμένης και παρακμιακής παραγωγικής βάσης της χώρας. Το σίγουρο είναι πως όσο παραμένουμε εντός της Ένωσης η Ελλάδα σπρώχνεται στο περιθώριο και μετατρέπεται σε αποικία πάμφθηνης εργασίας και πολιτικής ανυποληψίας.
Η μονομερής διαγραφή του δημοσίου χρέους στο οποίο ο ελληνικός εργαζόμενος λαός δεν συνέβαλε καθόλου, καθίσταται λυτρωτική λύση. Προϋποθέτει όμως η λύση αυτή ότι τα μέσα παραγωγής θα κοινωνικοποιηθούν, η επιχειρηματικότητα θα γίνει συνεταιριστική στη βάση του αμοιβαίου συμφέροντος κι όχι μας κάστας κομματικών εγκαθέτων και το κράτος θα αναλάβει τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, συνάπτοντας διμερείς συνεργασίες με όμορα ή και άλλα κράτη, εντός κι εκτός της Ε.Ε. με όρους όμως που θα αναγνωρίζουν το αμφότερο όφελος.
Στις προσεχείς εθνικές εκλογές - εάν βεβαίως τελικά πραγματοποιηθούν - ο ελληνικός λαός οφείλει να δώσει λύση βιώσιμη και με προοπτική συνέχισης της εθνικής αυθυπαρξίας και ανεξαρτησίας Δίχως τη δαμόκλειο σπάθη των τροικανών να επικρέμαται επί της κεφαλής μας ανά πάσα ώρα και στιγμή, έτοιμη να υποπέσει και καρατομήσει το παρόν και το μέλλον μιας Ελλάδας που ακόμη αντιστέκεται, μορφώνεται, διαβάζει, γράφει, αγωνίζεται, εργάζεται, προβληματίζεται και ζει.
Αναντίλεκτα είναι ιστορικά αποδεκτή αλήθεια πως ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός και κυρίως το πνεύμα της Φιλοσοφίας οφείλει τη διάσωσή του στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τόσο τη Δυτική όσο και κυρίως την Ανατολική, στους Άραβες, καθώς και στους Ευρωπαίους δασκάλους, λόγιους και κληρικούς της μέσης και της ύστερης περιόδου του Δυτικοευρωπαϊκού Μεσαίωνα. Ασφαλώς, σημαντική ακμή παρουσιάζεται σε ό,τι αφορά την ελληνική φιλοσοφία και πολιτειολογία, στη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης.
Γίνεται συνεπώς κατανοητό πως δίχως την πολύτιμη συμβολή των Ευρωπαίων μεταφραστών, δεν θα ήταν καθόλου σίγουρη η μεταλαμπάδευση στους σημερινούς χρόνους της γνώσης των κοσμολογικών αναζητήσεων, των ιστορικών καταγραφών και των επικολυρικών ποιημάτων των Ελλήνων προγόνων μας, που σήμερα διαμορφώνουν και καθορίζουν τον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό.
Είναι επίσης ιστορικά αποδεκτή η αλήθεια πως η ίδρυση του πρώτου ελληνικού κράτους το 1830 αποτελεί μια απόπειρα των ευρωπαϊκών ισχυρών δυνάμεων, (Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας)να θέσουν σε υλοποίηση την στρατηγική τους για την προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων τους, καθώς διέβλεπαν τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε αυτή άλλωστε την απόφαση κατέληξαν αφού προηγουμένως διέγνωσαν πως η Οθωμανική Αυτοκρατορία, επρόκειτο για μια εξαιρετικά καθυστερημένη στους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης κι εκσυγχρονισμού, κρατικής οντότητας. Συνεπώς, η άνοδος των αστών στην κυρίαρχη οικονομική τάξη στη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη, προκαλούσε ζωηρό ενδιαφέρον για την χάραξη των πρώτων ιμπεριαλιστικών εγχειρημάτων Σαφώς, η αφορμή ήταν ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Ελλήνων. Δηλαδή η εναγώνια προσπάθεια να αποτινάξουν από πάνω τους τον τουρκικό ζυγό. Ωστόσο, πρέπει να λεχθεί πως η αφετηρία του Αγώνα υπήρξε η βάναυση ταξική εκμετάλλευση που δέχονταν στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες τόσο από τους Τούρκους πασάδες όσο και κυρίως από τους ομοεθνείς τους προεστούς και κοτζαμπάσηδες. Από μια δηλαδή παρασιτική κοινωνική τάξη που υφάρπαζε το ούτως ή άλλως πενιχρό εισόδημα.
Στην προσπάθεια για την ανοικοδόμηση του πρώτου ελληνικού κράτους οι ξένες δυνάμεις που επέτρεψαν και συνέβαλαν καθοριστικά - θυμίζω τον ρόλο που διαδραμάτισε στις εξελίξεις η ναυμαχία στο Ναβαρίνο - στη δημιουργία του, θέλησαν να το "συνδράμουν" παρέχοντάς του ισχυρή οικονομική δύναμη έτσι ώστε να ανταπαξέλεθει. Η δανειοδότηση αν και απαραίτητη για να συσταθεί τπ κράτος υπήρξε αναμφίβολα δυσβάσταχτη για έναν καθημαγμένο λαό. Επομένως είναι προφανές πως ένα σημαντικό μέρος της μέχρι πρό δύο ετών ακηδεμόνευτης κι ανεξάρτητης εθνικής υποστάσεως μας την οφείλουμε κατά ένα σημαντικό μέρος και στους Ευρωπαίους.
Παρ΄ όλα αυτά η Ελλάδα ξεπλήρωσε και με το παραπάνω το όποιο "καλό" έπραξαν γι΄ αυτήν οι εταίροι και συμμαχοί μας και στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Και μάλιστα στον δεύτερο με πολύ μεγάλο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές και σε υποδομές αλλά και με ένα ανεξόφλητο τεράστιο οικονομικό χρέος, για το οποίο η Γερμανία προσποιείται πως δεν καταλαβαίνει!
Η ευθύνη σωστά χρεώνεται στις μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις που δεν άσκησαν το καθήκον του Αντιθέτως πέρασαν 50 ολάκερα χρόνια για να συνέλθουμε από τον εσωτερικό ιδεολογικό διχασμό. Και αυτό συνέβη όταν στο "μεγάλο φαγοπότι" άρχισαν να λαμβάνουν μέρος και οι...σοσιαλιστές!!!. Από την επάρατο στρατιωτική χούντα και μετά ο βιοπορισμός των Ελλήνων εξαντλούνταν μέσα και μόνο μέσα από τα δάνεια. Τα οποία απέσπασε η χώρα από την πρωτογενή και δευτερογενή αγορά των ομολόγων. Από κανενός το μυαλό δεν πέρασε η υποψία ότι κάποια μέρα μπορεί να ... παλαβώσουν οι αγορές ή να βρεθούν στο τιμόνι της χώρας άνθρωποι με σαφείς προθέσεις και διαθέσεις να υπομονομεύσουν την αξιοπιστία της χώρας ή να κλονίσουν την πιστοληπτική της ικανότητα. Και αυτό έγινε. Η άνοδος του Γιώργου Παπανδρέου ενσάρκωσε ακριβώς τους φόβους μας. Ένας εξαιρετικά επικίνδυνος για τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας αφού παγίδεψε με ακατάσχετα ψέματα την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος εκλέχθηκε πρωθυπουργός Και έπραξε ό,τι μέχρι σήμερα όλοι μας γνωρίζουμε.
Δυστυχώς, όμως, και τότε που στήνονταν το πρώτο ελληνικό κράτος, όπως και στις μέρες μας βρήκαν τη μεγάλη ευκαιρία κάποιοι μεγαλοσχήμονες, τα δάνεια που έπαιρνε η χώρα προκειμένου να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη εισέρρεαν στα ταμεία των προυχόντων ή των τραπεζών. Και μόνο ένα μικρό μέρος τελικά κατέληγε στον σκοπό του. Την αποπληρωμή τους - όπως και μερικών ακόμη δανείων που συνήφθησαν καθ΄ όλη τη διάρκεια του 19ου και 20ου αιώνα - την ανέλαβε ο αρχικά ρακένδυτος και μέχρι πρόσφατα φτωχός ελληνικός λαός. Σήμερα πια μπορούμε να μιλάμε για έναν λαό που πορεύεται προς την εξαθλίωση.
Έτσι σήμερα με τα 230 δισ. ευρώ που λαμβάνει η Ελλάδα ως δανειακή χρηματοδότηση από την Τρόικα (Δ.Ν.Τ. Ε.Κ.Τ. και Ε.Ε.) συνοδευόμενα από τα μνημόνια 1 και 2 και σκοπό έχουν την πληρωμή των τόκων και των χρεολυσίων παλαιότερων δανείων. Και τότε που στήνονταν το πρώτο ελληνικό κράτος και σήμερα η διεθνής τάξη των καπιταλιστικών δυνάμεων επιχειρεί να σφετεριστεί έναντι πινακίου φακής τον εν δυνάμει και τον παραγόμενο πλούτο της χώρας.
Την Ελλάδα την ξεπουλάνε αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Και σε αυτό το άγριο πλιάτσικο εδάφους και άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών συμμετέχει και η εγχώρια πολιτική τάξη των σύγχρονων υποτακτικών και οσφυοκαπτών. Οι Έλληνες έχυσαν πράγματι ακόμη και αδελφικό αίμα, προκειμένου να θελήσουν να ζήσουν σ΄ ένα κράτος ελεύθερο και ανεξάρτητο. Δεν το κατάφεραν. Ανέκαθεν το πατρονάρισμα από τις ηγεμονικές δυνάμεις της Ευρώπης και των Η.Π.Α. ήταν φανερό και απροκάλυπτο.
Η Ελλάδα ακόμη και μετά την ένταξη της στην Ε.Ο.Κ. και μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να της δόθηκε η ευκαιρία και η δυνατότητα ν΄ αναπτύξει τις δομές της, ωστόσο με δεδομένο τον πακτωλό χρήματος που εισέρρευσε στα ταμεία του κράτους τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια και ο οποίος κοστολογείται όσο το ετήσιο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν περίπου 65 δισ. ευρώ, δεν κατάφερε να αξιοποιήσει επαρκώς και ισοτίμως τους πόρους που έλαβε για την ανόρθωση της οικονομίας.
Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης εκμεταλλεύτηκαν ασύστολα τον ελληνικό λαό. Ναι τον εξαπάτησαν. Τον άφησαν πολιτικά και κοινωνικά απαίδευτο, ανώριμο και ανεύθυνο. Αφού με αυτόν τον τρόπο επιτύγχαναν τους φαύλους και ιδιοτελείς σκοπούς τους. Σήμερα εμφανίζονται τα κόμματα που εξευτέλισαν κάθε αρχή και αξία δημοκρατίας, πολιτικής ισονομίας και κοινωνικής συνοχής, να βαυκαλίζονται ότι μπορούν να βγάλουν τη χώρα από το τέλμα και την χρεοκοπία. Τα ψέματα όμως κάποια μέρα τελειώνουν. Τα δύο κόμματα που διακυβέρνησαν και διαχειρίστηκαν το κρατικό ταμείο αποδείχθηκαν καταστροφικά. Συνεπώς, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να εγγυηθούν την προοπτική της χώρας.
Η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει επειγόντως μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Οι Έλληνες πρέπει να δώσουν την ευκαιρία στις δυνάμεις εκείνες που μπορούν, μέσα από ένα συγκροτημένο, επεξεργασμένο και εθνικά επωφελές στρατηγικό σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης να δώσουν λύση στο εθνικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε. Η παραμονή μας στην Ε.Ε. στις παρούσες συνθήκες δεν επιτρέπει τη δίκαιη κατανομή του εισοδήματος και την ανόρθωση της κατακερματισμένης και παρακμιακής παραγωγικής βάσης της χώρας. Το σίγουρο είναι πως όσο παραμένουμε εντός της Ένωσης η Ελλάδα σπρώχνεται στο περιθώριο και μετατρέπεται σε αποικία πάμφθηνης εργασίας και πολιτικής ανυποληψίας.
Η μονομερής διαγραφή του δημοσίου χρέους στο οποίο ο ελληνικός εργαζόμενος λαός δεν συνέβαλε καθόλου, καθίσταται λυτρωτική λύση. Προϋποθέτει όμως η λύση αυτή ότι τα μέσα παραγωγής θα κοινωνικοποιηθούν, η επιχειρηματικότητα θα γίνει συνεταιριστική στη βάση του αμοιβαίου συμφέροντος κι όχι μας κάστας κομματικών εγκαθέτων και το κράτος θα αναλάβει τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, συνάπτοντας διμερείς συνεργασίες με όμορα ή και άλλα κράτη, εντός κι εκτός της Ε.Ε. με όρους όμως που θα αναγνωρίζουν το αμφότερο όφελος.
Στις προσεχείς εθνικές εκλογές - εάν βεβαίως τελικά πραγματοποιηθούν - ο ελληνικός λαός οφείλει να δώσει λύση βιώσιμη και με προοπτική συνέχισης της εθνικής αυθυπαρξίας και ανεξαρτησίας Δίχως τη δαμόκλειο σπάθη των τροικανών να επικρέμαται επί της κεφαλής μας ανά πάσα ώρα και στιγμή, έτοιμη να υποπέσει και καρατομήσει το παρόν και το μέλλον μιας Ελλάδας που ακόμη αντιστέκεται, μορφώνεται, διαβάζει, γράφει, αγωνίζεται, εργάζεται, προβληματίζεται και ζει.
Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012
Μια Μεγάλη Ιστορική Μοναδική Απαράμιλλη Επιτυχία !!!
Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
Από σήμερα μπορούμε ν΄ ανασάνουμε με ανακούφιση καθώς οι στόχοι της ελληνικής κυβέρνησης και του δοτού πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου για το σχέδιο ανταλλαγής των ομολόγων (P.S.I) ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Έτσι, περιχαρείς οι υπουργοί ανακοινώνουν στον αποσβολωμένο και καταρρακωμένο λαό, πως το δημόσιο χρέος της χώρας μειώθηκε κατά το 53% και πως τώρα ανοίγουν οι δίαυλοι ώστε να κυκλοφορήσει "ζεστό" χρήμα στο χρεοκοπημένο αστικό κράτος των "Πασοκονουδούληδων". Κουβέντα για το πετσόκομμα των αποθεματικών των ασφαλιστικών φορέων. Λέξη για το πως θα καλυφθεί η ... χασούρα!
Είναι όντως κατανοητό πως σ΄ ένα τόσο βαθιά ταξικό και αντιλαϊκό κράτος το οποίο υπηρετεί και ενδιαφέρεται για την πρόταξη και την ικανοποίηση των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων της Τάξης των πλουσίων κι ευπόρων, να αξιολογεί ως πρώτιστη προτεραιότητα την καινούργια χρηματοδότηση εισροή 30δισ. ευρώ στις εγχώριες τράπεζες, προκειμένου να μπορέσουν εκείνες με τη σειρά τους αφενός να εγγυηθούν τις λαϊκές καταθέσεις και αφετέρου να ενισχύσουν την πεθαμένη αγορά με νέα δάνεια!!!
Είναι πράγματι αξιοσημείωτο το γεγονός πως το αστικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα της χώρας περίμενε σαν από καιρό να "ξεσπαθώσει" και ν΄ ανακοινώσει επιτέλους μια ευχάριστη είδηση για τους αφελείς και υποτελείς υπηκόους του. Με άλλους λόγους, ανακοινώνει σήμερα ότι ιδού μπορεί το λαϊκό εισόδημα να υφαρπάζεται, οι άνεργοι να στοιβάζονται στο κοινωνικό περιθώριο, οι άστεγοι να συναθροίζονται στα πάρκα και στα "σπίτια γαλήνης" της Εκκλησίας, το σύστημα υγείας να ιδιωτικοποιείται και επί της ουσίας η δημόσια υγεία να απαξιώνεται, μπορεί η κοινωνική ασφάλιση να εκμηδενίζεται και οι συντάξεις να συνθλίβονται, όμως όλα αυτά κι άλλο πολλά γίνονται προς όφελος της χώρας !!! Τής διάσωσης της ένδοξης πατρίδος των προγόνων μας ήτοι των κατοχικών κυβερνήσεων, των ταγμάτων ασφαλείας, του κράτους και παρακράτους της φασιστικής κι εθνικόφρονης Δεξιάς, του "αυριανισμού" !!!
Η Αστική μιντιοκρατία ερμήνευσε με διθυράμβους την ανεπανάληπτη αυτή επιτυχία που μπορεί να κάνει τους μίζερους Έλληνες υπερήφανους για τη φυλή και την πολιτική τους Τάξη!! ! Αυτό γίνεται καθαρό από το πρωί σήμερα με τα πλουμιστά σχόλια των περισπούδαστων δημοσιολόγων των ιδιωτικών και δημοσίων ΜΜΕ.
Ωστόσο, πρέπει κάποτε να αντιληφθούμε πως μας ταΐζουν με βρώμικο κουτόχορτο. Από τη μια μας λένε πως με τη συρρίκνωση του δημοσίου χρέους θα ελαφρύνουμε στην αποπληρωμή των τόκων και από την άλλη καλούμαστε να εισπράξουμε υπό τη μορφή νέου δανείου το ποσό των 130δισ. ευρώ. Το οποίο πρόκειται να προστεθεί στα άλλα 110δισ ευρώ που λάβαμε αφού προηγουμένως η σοσιαληστρική κυβέρνηση Γ.Α.Παπανδρέου ψήφισε την υποταγή της χώρας στην "ιερά επιτροποία" της Ε.Ε. του Δ.Ν.Τ. και της Goldman Sachs.Ακολούθως το δεύτερο μνημόνιο που αφορούσε το δάνειο των 130δισ. ευρώ το επικύρωσε σθεναρά ό λαοπλάνος και κατ΄εξακολούθησιν συνδαιτυμόνας των μεγάλων οικονομικών παραγόντων αρχηγός της "ανοιξιάτικης Ν.Δ." Α. Σαμαράς.
Να είναι καλά οι επόμενες γενιές του αθάνατου ελληνικού έθνους να το πληρώνουν για τα επόμενα 200 χρόνια. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες οφείλουν να πράξουν το χρέος τους το εθνικό προς την άρχουσα τάξη της ολιγαρχίας του πλούτου. Οφείλουν να ξεπληρώσουν τα καλώς καμωμένα έργα των πολιτικών τους ταγών! Πως ; Με τη θαρραλέα απόφαση τους να δώσουν κι άλλο από το ήδη λεηλατημένο εισόδημά τους και επιτέλους να τεκνοποιούν. Το Έθνος χρειάζεται επειγόντως όχι σκεπτόμενους ελεύθερους πολίτες αλλά νέο στρατό από σκλάβους έτοιμους να υποφέρουν και να δώσουν και την τελευταία σταγόνα ιδρώτα κι αν χρειαστεί και αίματος για να παραμείνει η χώρα έστω και αποικιοκρατούμενη στο ευρωπαϊκό νόμισμα του Ευρώ. Για να μπορούν οι μελλοντικοί ηγέτες του αστικού πολιτικού συστήματος να βαυκαλίζονται για το μεγαλείο της Ελληνικής Φυλής και του Ευρωπαϊκού δρόμου ανάπτυξης.
Από σήμερα μπορούμε ν΄ ανασάνουμε με ανακούφιση καθώς οι στόχοι της ελληνικής κυβέρνησης και του δοτού πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου για το σχέδιο ανταλλαγής των ομολόγων (P.S.I) ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Έτσι, περιχαρείς οι υπουργοί ανακοινώνουν στον αποσβολωμένο και καταρρακωμένο λαό, πως το δημόσιο χρέος της χώρας μειώθηκε κατά το 53% και πως τώρα ανοίγουν οι δίαυλοι ώστε να κυκλοφορήσει "ζεστό" χρήμα στο χρεοκοπημένο αστικό κράτος των "Πασοκονουδούληδων". Κουβέντα για το πετσόκομμα των αποθεματικών των ασφαλιστικών φορέων. Λέξη για το πως θα καλυφθεί η ... χασούρα!
Είναι όντως κατανοητό πως σ΄ ένα τόσο βαθιά ταξικό και αντιλαϊκό κράτος το οποίο υπηρετεί και ενδιαφέρεται για την πρόταξη και την ικανοποίηση των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων της Τάξης των πλουσίων κι ευπόρων, να αξιολογεί ως πρώτιστη προτεραιότητα την καινούργια χρηματοδότηση εισροή 30δισ. ευρώ στις εγχώριες τράπεζες, προκειμένου να μπορέσουν εκείνες με τη σειρά τους αφενός να εγγυηθούν τις λαϊκές καταθέσεις και αφετέρου να ενισχύσουν την πεθαμένη αγορά με νέα δάνεια!!!
Είναι πράγματι αξιοσημείωτο το γεγονός πως το αστικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα της χώρας περίμενε σαν από καιρό να "ξεσπαθώσει" και ν΄ ανακοινώσει επιτέλους μια ευχάριστη είδηση για τους αφελείς και υποτελείς υπηκόους του. Με άλλους λόγους, ανακοινώνει σήμερα ότι ιδού μπορεί το λαϊκό εισόδημα να υφαρπάζεται, οι άνεργοι να στοιβάζονται στο κοινωνικό περιθώριο, οι άστεγοι να συναθροίζονται στα πάρκα και στα "σπίτια γαλήνης" της Εκκλησίας, το σύστημα υγείας να ιδιωτικοποιείται και επί της ουσίας η δημόσια υγεία να απαξιώνεται, μπορεί η κοινωνική ασφάλιση να εκμηδενίζεται και οι συντάξεις να συνθλίβονται, όμως όλα αυτά κι άλλο πολλά γίνονται προς όφελος της χώρας !!! Τής διάσωσης της ένδοξης πατρίδος των προγόνων μας ήτοι των κατοχικών κυβερνήσεων, των ταγμάτων ασφαλείας, του κράτους και παρακράτους της φασιστικής κι εθνικόφρονης Δεξιάς, του "αυριανισμού" !!!
Η Αστική μιντιοκρατία ερμήνευσε με διθυράμβους την ανεπανάληπτη αυτή επιτυχία που μπορεί να κάνει τους μίζερους Έλληνες υπερήφανους για τη φυλή και την πολιτική τους Τάξη!! ! Αυτό γίνεται καθαρό από το πρωί σήμερα με τα πλουμιστά σχόλια των περισπούδαστων δημοσιολόγων των ιδιωτικών και δημοσίων ΜΜΕ.
Ωστόσο, πρέπει κάποτε να αντιληφθούμε πως μας ταΐζουν με βρώμικο κουτόχορτο. Από τη μια μας λένε πως με τη συρρίκνωση του δημοσίου χρέους θα ελαφρύνουμε στην αποπληρωμή των τόκων και από την άλλη καλούμαστε να εισπράξουμε υπό τη μορφή νέου δανείου το ποσό των 130δισ. ευρώ. Το οποίο πρόκειται να προστεθεί στα άλλα 110δισ ευρώ που λάβαμε αφού προηγουμένως η σοσιαληστρική κυβέρνηση Γ.Α.Παπανδρέου ψήφισε την υποταγή της χώρας στην "ιερά επιτροποία" της Ε.Ε. του Δ.Ν.Τ. και της Goldman Sachs.Ακολούθως το δεύτερο μνημόνιο που αφορούσε το δάνειο των 130δισ. ευρώ το επικύρωσε σθεναρά ό λαοπλάνος και κατ΄εξακολούθησιν συνδαιτυμόνας των μεγάλων οικονομικών παραγόντων αρχηγός της "ανοιξιάτικης Ν.Δ." Α. Σαμαράς.
Να είναι καλά οι επόμενες γενιές του αθάνατου ελληνικού έθνους να το πληρώνουν για τα επόμενα 200 χρόνια. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες οφείλουν να πράξουν το χρέος τους το εθνικό προς την άρχουσα τάξη της ολιγαρχίας του πλούτου. Οφείλουν να ξεπληρώσουν τα καλώς καμωμένα έργα των πολιτικών τους ταγών! Πως ; Με τη θαρραλέα απόφαση τους να δώσουν κι άλλο από το ήδη λεηλατημένο εισόδημά τους και επιτέλους να τεκνοποιούν. Το Έθνος χρειάζεται επειγόντως όχι σκεπτόμενους ελεύθερους πολίτες αλλά νέο στρατό από σκλάβους έτοιμους να υποφέρουν και να δώσουν και την τελευταία σταγόνα ιδρώτα κι αν χρειαστεί και αίματος για να παραμείνει η χώρα έστω και αποικιοκρατούμενη στο ευρωπαϊκό νόμισμα του Ευρώ. Για να μπορούν οι μελλοντικοί ηγέτες του αστικού πολιτικού συστήματος να βαυκαλίζονται για το μεγαλείο της Ελληνικής Φυλής και του Ευρωπαϊκού δρόμου ανάπτυξης.
Κυριακή 4 Μαρτίου 2012
Η Μετανάστευση στον Καιρό της Παγκοσμιοποίησης και του Καπιταλισμού
Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η Παγκοσμιοποίηση όπως αυτή εξελίσσεται και διαμορφώνεται τις τελευταίες τρεις τουλάχιστον δεκαετίες ορίζεται ως ένας κυρίαρχος παράγοντας ο οποίος αποσταθεροποιεί τις εξορισμού εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα σε διακρατικές ακόμη και διηπειρωτικές συμφωνίες. Αυτό συμβαίνει λόγω του γεγονότος πως πλέον ισχύει η ελεύθερη κι απρόσκοπτη μεταφορά κεφαλαίων καθώς και οι μαζικές μετακινήσεις ανθρώπων. Τα παγκόσμια δίκτυα επικοινωνιών και η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογία αιχμής στην πληροφορική και στις μεταφορές επέτρεψαν την οικονομική και κοινωνική δικτύωση του κόσμου. Μολονότι η απελευθέρωση των αγορών χρηματιστικού κεφαλαίου και οι μεταναστεύσεις αποτελούν δυο πολύ σημαντικές παράμετροι που επιδρούν και είναι πολύ φυσικό να προκαλούν νέες ανακατατάξεις στο εσωτερικό των κοινωνιών και μάλιστα τέτοιας κλίμακας που αναμφίβολα θίγουν και καταργούν παγιωμένα δημοκρατικά δικαιώματα, τα οποία ρύθμιζαν τόσο τις εργασιακές σχέσεις, όσο και τη γενικότερη εύρυθμη κοινωνική ζωή τουλάχιστον στην Ευρώπη. Επιπλέον, η διεθνοποίηση των ροών κεφαλαίου καθοδηγούμενες από τον πόθο τους ν΄ αναζητούν αδιαλείπτως καινούργιες και πρόσφορες αγορές με δυναμισμό, αναπόφευκτα μεταβάλλουν δυσμενώς την κατάσταση και το επίπεδο διαβίωσης στις αδύναμες οικονομικά χώρες με αστραπιαία ταχύτητα, καθιστώντας τες όλο και περισσότερο ανίσχυρες να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τη φυγή πολύτιμων για την επιβίωση και ανάπτυξη τους κεφαλαίων όσο και ανθρώπινου δυναμικού. Η μετανάστευση άλλωστε δεν αποτελεί μοναδική απόρροια των εμπόλεμων συρράξεων μα και του οξύτατου παγκόσμιου οικονομικού ανταγωνισμού. Γι΄ αυτόν άλλωστε το λόγο και διακρίνουμε την προσφυγική από την οικονομική μετανάστευση.
1. Η Μετανάστευση από τον 20ο στον 21Ο Αιώνα
Στις απαρχές του 20ου αιώνα και ιδιαίτερα λίγο πριν το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί μεταξύ των μεγάλων και αποικιοκρατικών χωρών δεν άφηναν περιθώρια για επίλυση και εξομάλυνση των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών συμφερόντων με ειρηνικά μέσα. Αποτέλεσμα αυτής της σκληρής αντιπαράθεσης ανάμεσα σε κράτη της Ευρώπης ήταν η γηραιά ήπειρος να γνωρίσει ως θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων δύο παγκόσμιους πολέμους οι οποίοι δεν προκάλεσαν μόνο ανείπωτο ανθρώπινο πόνο με τα εκατομμύρια θυμάτων, μα και ολέθριες καταστροφές σε υποδομές κρατών και πολιτισμικής κληρονομιάς. Κι όμως παρά την πενηντάχρονη ειρήνη στην Ευρώπη ο πόλεμος δεν έφυγε από το έδαφος της. Οι διεθνείς οικονομικές κρίσεις που προέκυψαν ως εύλογο παρεπόμενο των οξύτατων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και γεωπολιτικών ανταγωνισμών με αιχμή του δόρατος τις αντιπαραθέσεις –ένοπλες συρράξεις – για τα ενεργειακά αποθέματα σε υδρογονάνθρακες μετά το πέρας των δύο παγκοσμίων πολέμων, παρώθησε πληθυσμούς σε βίαιους εκτοπισμούς. Αμέσως μετά την κατάρρευση του σοσιαλισμού στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και κυρίως έπειτα από τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η Ευρωπαϊκή Ένωση καθοδηγούμενη εκ νέου από τις ιμπεριαλιστικές τάσεις της Γερμανίας και προκειμένου αυτή να καλύψει νέο οικονομικό ζωτικό γι΄ αυτήν χώρο –απόλυτα πιστή στην παράδοση και στη μελέτη της ποσοτικής γεωγραφίας – θέλησε κι επέβαλε την πολιτική της να αποφασίσει τελικά η Ε.Ε. τον κατακερματισμό της Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας μέσα από την ανεξαρτητοποίηση της Σλοβενίας και της Κροατίας τον Δεκέμβριο του 1991. Οι συνέπειες κι αυτού του πολέμου μετρούνται σε ανθρώπινες ζωές, υλικές καταστροφές και μαζικά ρεύματα προσφύγων τα οποία κατευθύνθηκαν σε όμορα κράτη. Το 1999 η βάναυση καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της αλβανόφωνης μειονότητας του Κοσσυφοπεδίου έδωσε το έναυσμα ώστε οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ να εφορμήσουν εναντίον της Σερβίας με προσχηματικό λόγο τη διάσωση και ασφάλεια των απειλούμενων από το Σερβικό καθεστώς του Μιλόσεβιτς Αλβανών του Κοσσόβου και με πραγματικό στόχο την ανατροπή του Σέρβου ηγέτη. Τελικά η χώρα υπέστη σημαντικές καταστροφές, τα ανθρώπινα θύματα υπήρξαν εκατοντάδες και μέσα σε διάστημα 78 ημερών που διήρκησε το «σφυροκόπημα» του ΝΑΤΟ επί της αδύναμης βαλκανικής χώρας, η οικονομία της Σερβίας επιδεινώθηκε δραματικά, πλήττοντας με αυτόν τον τρόπο τους ίδιους τους πολίτες και ειδικά εκείνους που ούτως ή άλλως ανήκαν στα φτωχά κοινωνικά στρώματα. Και σε αυτήν την περίπτωση η προσφυγική μετανάστευση υπήρξε σημαντική.
Στην παρούσα εργασία συνεπώς εξετάζουμε τον συσχετισμό που ενυπάρχει ανάμεσα στη μετανάστευση και τον κοινωνικό διαχωρισμό εντός των πόλεων.
2. Πως Μεταβάλλει η Παγκοσμιοποίηση τις Ροές και τις Δομές.
Μέσα στο πέρασμα των χρόνων και με την Παγκοσμιοποίηση να εξελίσσεται και να λαμβάνει χαρακτηριστικά μοντέλου και μακρόπνοου σχεδιασμού προέκυψε σταδιακά αλλαγή στη σύνθεση των μεταναστών, στους τόπους προορισμού και προέλευσης, την επαγγελματική διάρθρωση των κοινοτήτων των μεταναστών όπως επίσης και τους τρόπους κινητοποίησης τους που πλέον υπερβαίνουν τα σύνορα και γίνονται διεθνικοί, παγκόσμιοι. (Λ.Λεοντίδου, 2010 σελ 364)
. Στους τύπους μετανάστευσης συναντάμε και ομάδες γραφειοκρατών κι εύπορων να μετακινούνται εντός των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως και κάποιοι που μεταναστεύουν σε οικισμικούς τουριστικούς τόπους επιδιώκοντας να απολαύσουν τις ανέσεις ενός ποιοτικού περιβάλλοντος με γεωφυσικό κάλλος δίχως όμως να στερηθούν και τη δυνατότητα της εργασίας πρόκειται για μια ιδιαίτερη τάξη μεταναστών που διέπονται από μόρφωση, ευμάρεια και κοσμοπολιτισμό. Αυτός όμως ο τύπος σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί πολυπληθές και συμπαγές μεταναστευτικό ρεύμα.
3. Καπιταλισμός Και Οικονομική Μετανάστευση
Βεβαίως είναι αλήθεια πως στη σκακιέρα των γεωστρατηγικών στόχων οι ηγεμονικές δυνάμεις του πλανήτη δεν διστάζουν να επιβάλλουν με καθ΄ οιονδήποτε τρόπο την πυγμή τους. Ο καπιταλισμός άλλωστε ως οικονομικό σύστημα δεν αφήνει περιθώρια για αλτρουισμούς και ευαισθησίες. Απόλυτα σύμφυτος με όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού δαρβινισμού αποσκοπεί στην επιβίωση του ισχυρότερου. Είναι σαφές πάντως πως η οικονομική επέκταση και ισχύς αναντίλεκτα γεννά προϋποθέσεις πολιτικής ισχύος. Ασφαλώς και το τίμημα της εξάρτησης και πολύ περισσότερο της υποταγής ενός κράτους από κάποιο άλλο το επωμίζεται ο λαός, πότε με δραματική συρρίκνωση του εισοδήματος και παράλληλη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του και άλλοτε πάλι μεταναστεύοντας σε χώρες όπου μπορεί να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης χρησιμοποιούμενο όμως ως χαμηλά αμειβόμενο εργατικό δυναμικό.
Η γεωγραφία της Νότιας Ευρώπης γνώρισε στο διάβα των αιώνων μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και αυτό συνέβαινε συνήθως ως απόρροια των εξαιρετικά αρνητικών συνθηκών για τη διαβίωση των φτωχών. Ωστόσο, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 κι εντεύθεν παρατηρούμε πως τα κράτη της περιοχής που κάποτε έστελναν εργατικό δυναμικό σε αναπτυγμένα κράτη της Ευρώπης ή αλλού στον δυτικό κόσμο σταδιακά και πάντως μέσα σε δυο δεκαετίες μετατρέπονται σε χώρες υποδοχής μεταναστευτικών ρευμάτων. Κυρίως από γεωγραφικούς τόπους που γνώρισαν δραματικές ανατροπές όπως ήταν τα κράτη της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης και Ανατολικής Ευρώπης κυρίως όμως των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής. Ειδικά δε από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 εκδηλώνεται μαζική φυγή Αλβανών και Γιουγκοσλάβων προς την Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία. Δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η έλευση των κουρασμένων κι απελπισμένων ανθρώπων στα προαναφερόμενα κράτη προκάλεσε σωρεία εσωτερικών κοινωνικών προβλημάτων εξαιτίας των ελλείψεων σε κέντρα φιλοξενίας καθώς και της ομαλής ένταξης τους στον κοινωνικό ιστό. Ασφαλώς η εγκατάσταση τους υποβοηθήθηκε από μια σειρά παραγόντων όπως οι άτυπες σχέσεις στην οργάνωση παραγωγής, η διόγκωση του τομέα υπηρεσιών σε κύκλο εργασιών, η εποχική εργασία στους κλάδους της γεωργίας και των κατασκευών, προσέφεραν ευκαιρίες και δυνατότητες απασχόλησης στους μετανάστες ενώ η απουσία συνδικαλιστικής κάλυψης αποτέλεσε ένα ακόμη ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για την εκμετάλλευση τους ως ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό ( Β. Αράπογλου επιμ. 2008 σελ 140). Η εξέλιξη αυτή επέτρεψε σε γαιοκτήμονες, επιχειρηματίες –εργολάβους - να αναζητήσουν και τελικά να βρίσκουν μια «αστείρευτη πηγή» από πεινασμένους σχεδόν ρακένδυτους αλλοδαπούς εργάτες. Η νέα κατάσταση που διαμορφώθηκε προκάλεσε σαν συνέπεια την εκτίναξη της ανεργίας για τους ημεδαπούς εργάτες και τη ραγδαία επιδείνωση του πραγματικού κι όχι του θεωρητικά και νόμιμα κατοχυρωμένου ημερομισθίου. Με αυτή τη διαδικασία όπως ήταν φυσικό και ιστορικά αναγνωρίσιμο προέκυψε η ανάπτυξη ξενοφοβικών και ρατσιστικών αισθημάτων τα οποία βρήκαν σύντομα και πολιτική έκφραση. Αν και τα κύματα των μεταναστών εξαπλώθηκαν σε ό,τι αφορά την Ελλάδα σε όλη την επικράτεια, εντούτοις η συντριπτική πλειονότητα τους συγκεντρώθηκε στα μεγάλα αστικά κέντρα, στα νησιά του Αιγαίου, και στην Κρήτη. Ειδικά στην Αττική σύμφωνα με έρευνα της ΕΣΥΕ που προκύπτει από την απογραφή του 2001 οι Αλβανοί καταλαμβάνουν ως ποσοστό των αλλοδαπών το 63,9% και τα υπόλοιπο μοιράζονται οικονομικοί μετανάστες άλλων εθνικοτήτων που προέρχονται κατά κύριο λόγο από την Ευρώπη και δη από κράτη μέλη της Ε.Ε. Μόλις ένα 11% περίπου προέρχεται από χώρες όπως Τουρκία, Ιράκ, Ρωσία και Ουκρανία. (Β. Αράπογλου επιμ. 2008 σελ 149).
4. Η Σύγχρονη Μετανάστευση Και η Διαμόρφωση των Πολύχρωμων Πόλεων.
Στον Ευρωπαϊκό χώρο η έλευση μεταναστών από την Αφρική ως απόρροια της δημογραφικής κρίσης και μετά από το τέλος της ψυχροπολεμικής περιόδου και από την Κεντρική κι Ανατολική Ασία επέφερε στις πόλεις μια πολυχρωμία. Η οποία εστιάζονταν στα ιδιαίτερα εθνοτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Έτσι πλέον ο διαχωρισμός εντός των πόλεων δεν εξαντλούνταν στις ταξικές διακρίσεις και ανισότητες που αυτές ούτως άλλως υπήρχαν ως πάγιο γνώρισμα του καπιταλιστικού μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης αλλά αποκτούσε και άλλες ιδιαιτερότητες που συνδέονταν με εθνικά και πολιτισμικά στοιχεία. Συνεπώς η αλλαγή των πόλεων δεν εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από εξωγενείς –διεθνείς παράγοντες αλλά αντιθέτως και από τοπικούς –ενδογενείς. (Β. Αράπογλου επιμ. 2008 σελ 141). Συνεπώς παρατηρείται σταδιακά μια διαδικασία μορφογένεσης. Με άλλους λόγους, παρατηρούμε να λαμβάνει χώρα ένας βαθμιαίος μετασχηματισμός στον υλικό ιστό της πόλης. Η μορφολογία της πόλης αλλάζει όχι επειδή ένας νέος ιστός προστίθεται στην πόλη αλλά και γιατί ο ίδιος ο ιστός της πόλης τροποποιείται. Έτσι, λοιπόν είναι καθαρό πως κάθε διαδοχική φάση αστικής ανάπτυξης επηρεάζεται αναμφίβολα από τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτιστικές δυνάμεις που δρουν εντός της πόλης. Κάθε φάση προσθέτει νέο ιστό είτε με προσθήκες είτε με αντικατάσταση παλαιότερων. (P. Knox – S. Pinch 2009 σελ 133).
5. Πως Ορίζεται και πως Καταγράφεται ο Κοινωνικός Διαχωρισμός
Η κατοίκηση επιμέρους κοινωνικών ομάδων σε μια πόλη σε διαφορετικές μεταξύ τους περιοχές δηλώνεται ως κοινωνικός διαχωρισμός. Έτσι όταν χωρίζουμε τον πληθυσμό μιας πόλης σε γηγενείς και μετανάστες τότε επιχειρούμε να μελετήσουμε τον διαχωρισμό των μεταναστών. Δηλαδή τον τύπο της μετανάστευσης, την εθνική και φυλετική ταυτότητα τους, την ιθαγένεια. Πρότυπα διαχωρισμού αποτυπώνονται με ειδικούς δείκτες όπως είναι ο συντελεστής χωροθέτησης. Σύμφωνα με τον οποίο καταδείχνεται η εκπροσώπηση μιας εθνοτικής ή κοινωνικής ομάδας σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Στην συνέχεια χρησιμοποιούμε τον δείκτη «ανομοιότητας» με τον οποίο αποτυπώνουμε συνολικά πως μια ομάδα μεταναστών ή κοινωνική τάξη διαφοροποιείται από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Δίνουμε λοιπόν την τιμή 1 όταν ισχύει απόλυτος διαχωρισμός και 0 όταν δεν ισχύει καθόλου διαχωρισμός. Με βάση τα διεθνή στατιστικά δεδομένα όταν ο δείκτης ξεπερνά το 0.5 τότε λαμβάνεται απόφαση μετακίνησης της ομάδας προκειμένου να επιτευχθεί ίση χωρική κατανομή. Τέλος ένας ακόμη δείκτης που συνδράμει στην έρευνα είναι εκείνος της «ποικιλομορφίας» που αποτυπώνει την τάση συνύπαρξης ή διαχωρισμού περισσότερων μεταναστευτικών ομάδων. (Β. Αράπογλου επιμ. 2008 σελ 145).
Σημαντικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η προσέγγιση της σχολής του Σικάγο η οποία εξετάζει τον διαχωρισμό των μεταναστών και την ομαλή ένταξη τους στο κοινωνικό σύνολο, ξεκινώντας πρώτα και κύρια με τις κοινωνικές και πολιτιστικές σχέσεις που αναπτύσσουν με την πλειονότητα και στη συνέχεια με τις διαδικασίες μετασχηματισμού με τις δομές της πόλης. Πάντως, αποτελεί ιστορικά και κοινωνιολογικά παραδεκτό γεγονός πως οι κοινωνικές σχέσεις των μεταναστών με το γηγενές στοιχείο ακολουθεί έναν κύκλο αρχικά επαφής, ακολούθως ανταγωνισμού, κατόπιν αποκατάστασης και τελικά αφομοίωσης τους από την πολιτισμική ταυτότητα της πλειονότητας. (Β. Αράπογλου 2007 σελ 12).
Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να επισημάνουμε πως υπάρχουν και μειονότητες εθνοτικές ή ακόμη και ταξικές που επιλέγουν την περιχαράκωση και την απομόνωση τους στο κοινωνικό περιθώριο, αρνούμενοι να υπαχθούν στην κατεστημένη νόρμα είτε από πεποίθηση είτε εξαιτίας της ολιγωρίας των πολιτειακών θεσμών. Καθιστώντας ένα γκέτο το οποίο σταδιακά εξελίσσεται σε επαπειλούμενο σπινθήρα που εγκυμονεί τον κίνδυνο σε μακροπρόθεσμη προοπτική να δημιουργήσει προϋποθέσεις εξέγερσης. Εξάλλου η αντίληψη της σχολής του Σικάγο αμφισβητήθηκε τόσο στις Η.Π.Α. όσο και στη Βόρεια Ευρώπη. Στις ΗΠΑ η παρουσία Ασιατών και Ισπανοφώνων κατέδειξε ακριβώς την επανάληψη του φαινομένου των γκέτο και προαστίων κατοικούμενα από «μαύρους» και από «λευκούς» αντιστοίχως .
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε πως οι μεταναστεύσεις είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς πολιτικών καταστάσεων κυρίως οικονομικών και ειδικά καπιταλιστικών - πλέον στις μέρες μας - κρίσεων που συνάδουν άμεσα με το βαθμό, τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες οικονομικής ανάπτυξης καθώς κι ευημερίας των πολιτών. Αναμφίβολα από την εμφάνιση του καπιταλισμού ως συστήματος οργάνωσης των οικονομιών διαμορφώθηκαν οι προϋποθέσεις για μαζικές μετακινήσεις ανθρώπων. Σήμερα πια στον 21ο αιώνα δεν μπορούμε ν΄ αναφερόμαστε σε αμιγείς εθνικά χώρες. Η πολυπολιτισμικότητα ως διαπίστωση της ποικιλομορφίας ενώ θεωρητικά δείχνει αθώα και προβάλλεται συνήθως με θετικό πρόσημο για την κοινωνική πρόοδο στην πραγματικότητα εμφανίζεται ως βραδυφλεγής βόμβα έτοιμη να δυναμιτίσει το κοινωνικό περιβάλλον και να αποσταθεροποιήσει ακόμα και τη δημοκρατική λειτουργία πολλών κρατών ακόμη κι εντός της Ευρώπης. Θυμίζω άλλωστε τις επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να «οικοδομήσει» μια «Ευρώπη φρούριο». Η συνθήκη “Σέγκεν” όπως και της πρόσφατα εγκριθείσας “Λισαβόνας” μπορεί να επιτρέπουν την ελεύθερη διακίνηση πολιτών της Ε.Ε. ωστόσο μετανάστες προερχόμενοι εκτός των συνόρων της Ε.Ε. καθίσταται όλο και περισσότερο δυσπρόσιτη η άφιξη τους στον ευρωπαϊκό χώρο. Παρ΄ όλα αυτά, η λαθραία είσοδος ανθρώπων μέσα από γεωφυσικές πύλες όπως είναι το Αιγαίο παραμένει σε υψηλό ποσοστό. Τέτοιο μάλιστα ώστε εξαναγκάζουν την Ελλάδα να ζητήσει την αρωγή και την τεχνογνωσία της Κομισιόν και μέσω του κατασταλτικού μηχανισμού της Frondex ενισχύεται η περιφρούρηση των συνόρων της. Ενώ οι πολιτικές διενέξεις για το αν πρόκειται για πρόσφυγες ή οικονομικούς μετανάστες ή λαθρομετανάστες οξύνει το ήδη τεταμένο στο εσωτερικό της κοινωνίας κλίμα. Συν τοις άλλοις, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, της αύξησης της ανεργίας και της εξάπλωσης της φτώχειας στα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα καθιστούν δυσχερή την αποσόβηση του κοινωνικού αποκλεισμού ειδικά σε ομάδες του πληθυσμού που διαφοροποιούνται από το ευρύτερο σύνολο και εξωθούνται στο περιθώριο.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Αράπογλου Β : Ευρωπαϊκές Γεωγραφίες, Τεχνολογία και Υλικός Πολιτισμός, επιμ. εκδ΄ ΕΑΠ, Πάτρα 2008
2. Λεοντίδου Λ. :Αγεωγράφητος Χώρα, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2010
3. Αράπογλου Β. :Σημειώσεις Παραδόσεων Αστικής Κοινωνιολογίας , οικονομική αναδιάρθρωση, κοινωνική πόλωση και διαχωρισμός των μεταναστών στην Αθήνα, 2007 Τμήμα Κοινωνιολογίας Πανεπιστήμιο Κρήτης Ρέθυμνο.
4. Knox P & Pinch S. : Κοινωνική Γεωγραφία των Πόλεων εκδ. Σαββάλας Αθήνα 2009.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Η Παγκοσμιοποίηση όπως αυτή εξελίσσεται και διαμορφώνεται τις τελευταίες τρεις τουλάχιστον δεκαετίες ορίζεται ως ένας κυρίαρχος παράγοντας ο οποίος αποσταθεροποιεί τις εξορισμού εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα σε διακρατικές ακόμη και διηπειρωτικές συμφωνίες. Αυτό συμβαίνει λόγω του γεγονότος πως πλέον ισχύει η ελεύθερη κι απρόσκοπτη μεταφορά κεφαλαίων καθώς και οι μαζικές μετακινήσεις ανθρώπων. Τα παγκόσμια δίκτυα επικοινωνιών και η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογία αιχμής στην πληροφορική και στις μεταφορές επέτρεψαν την οικονομική και κοινωνική δικτύωση του κόσμου. Μολονότι η απελευθέρωση των αγορών χρηματιστικού κεφαλαίου και οι μεταναστεύσεις αποτελούν δυο πολύ σημαντικές παράμετροι που επιδρούν και είναι πολύ φυσικό να προκαλούν νέες ανακατατάξεις στο εσωτερικό των κοινωνιών και μάλιστα τέτοιας κλίμακας που αναμφίβολα θίγουν και καταργούν παγιωμένα δημοκρατικά δικαιώματα, τα οποία ρύθμιζαν τόσο τις εργασιακές σχέσεις, όσο και τη γενικότερη εύρυθμη κοινωνική ζωή τουλάχιστον στην Ευρώπη. Επιπλέον, η διεθνοποίηση των ροών κεφαλαίου καθοδηγούμενες από τον πόθο τους ν΄ αναζητούν αδιαλείπτως καινούργιες και πρόσφορες αγορές με δυναμισμό, αναπόφευκτα μεταβάλλουν δυσμενώς την κατάσταση και το επίπεδο διαβίωσης στις αδύναμες οικονομικά χώρες με αστραπιαία ταχύτητα, καθιστώντας τες όλο και περισσότερο ανίσχυρες να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τη φυγή πολύτιμων για την επιβίωση και ανάπτυξη τους κεφαλαίων όσο και ανθρώπινου δυναμικού. Η μετανάστευση άλλωστε δεν αποτελεί μοναδική απόρροια των εμπόλεμων συρράξεων μα και του οξύτατου παγκόσμιου οικονομικού ανταγωνισμού. Γι΄ αυτόν άλλωστε το λόγο και διακρίνουμε την προσφυγική από την οικονομική μετανάστευση.
1. Η Μετανάστευση από τον 20ο στον 21Ο Αιώνα
Στις απαρχές του 20ου αιώνα και ιδιαίτερα λίγο πριν το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί μεταξύ των μεγάλων και αποικιοκρατικών χωρών δεν άφηναν περιθώρια για επίλυση και εξομάλυνση των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών συμφερόντων με ειρηνικά μέσα. Αποτέλεσμα αυτής της σκληρής αντιπαράθεσης ανάμεσα σε κράτη της Ευρώπης ήταν η γηραιά ήπειρος να γνωρίσει ως θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων δύο παγκόσμιους πολέμους οι οποίοι δεν προκάλεσαν μόνο ανείπωτο ανθρώπινο πόνο με τα εκατομμύρια θυμάτων, μα και ολέθριες καταστροφές σε υποδομές κρατών και πολιτισμικής κληρονομιάς. Κι όμως παρά την πενηντάχρονη ειρήνη στην Ευρώπη ο πόλεμος δεν έφυγε από το έδαφος της. Οι διεθνείς οικονομικές κρίσεις που προέκυψαν ως εύλογο παρεπόμενο των οξύτατων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και γεωπολιτικών ανταγωνισμών με αιχμή του δόρατος τις αντιπαραθέσεις –ένοπλες συρράξεις – για τα ενεργειακά αποθέματα σε υδρογονάνθρακες μετά το πέρας των δύο παγκοσμίων πολέμων, παρώθησε πληθυσμούς σε βίαιους εκτοπισμούς. Αμέσως μετά την κατάρρευση του σοσιαλισμού στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και κυρίως έπειτα από τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η Ευρωπαϊκή Ένωση καθοδηγούμενη εκ νέου από τις ιμπεριαλιστικές τάσεις της Γερμανίας και προκειμένου αυτή να καλύψει νέο οικονομικό ζωτικό γι΄ αυτήν χώρο –απόλυτα πιστή στην παράδοση και στη μελέτη της ποσοτικής γεωγραφίας – θέλησε κι επέβαλε την πολιτική της να αποφασίσει τελικά η Ε.Ε. τον κατακερματισμό της Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας μέσα από την ανεξαρτητοποίηση της Σλοβενίας και της Κροατίας τον Δεκέμβριο του 1991. Οι συνέπειες κι αυτού του πολέμου μετρούνται σε ανθρώπινες ζωές, υλικές καταστροφές και μαζικά ρεύματα προσφύγων τα οποία κατευθύνθηκαν σε όμορα κράτη. Το 1999 η βάναυση καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της αλβανόφωνης μειονότητας του Κοσσυφοπεδίου έδωσε το έναυσμα ώστε οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ να εφορμήσουν εναντίον της Σερβίας με προσχηματικό λόγο τη διάσωση και ασφάλεια των απειλούμενων από το Σερβικό καθεστώς του Μιλόσεβιτς Αλβανών του Κοσσόβου και με πραγματικό στόχο την ανατροπή του Σέρβου ηγέτη. Τελικά η χώρα υπέστη σημαντικές καταστροφές, τα ανθρώπινα θύματα υπήρξαν εκατοντάδες και μέσα σε διάστημα 78 ημερών που διήρκησε το «σφυροκόπημα» του ΝΑΤΟ επί της αδύναμης βαλκανικής χώρας, η οικονομία της Σερβίας επιδεινώθηκε δραματικά, πλήττοντας με αυτόν τον τρόπο τους ίδιους τους πολίτες και ειδικά εκείνους που ούτως ή άλλως ανήκαν στα φτωχά κοινωνικά στρώματα. Και σε αυτήν την περίπτωση η προσφυγική μετανάστευση υπήρξε σημαντική.
Στην παρούσα εργασία συνεπώς εξετάζουμε τον συσχετισμό που ενυπάρχει ανάμεσα στη μετανάστευση και τον κοινωνικό διαχωρισμό εντός των πόλεων.
2. Πως Μεταβάλλει η Παγκοσμιοποίηση τις Ροές και τις Δομές.
Μέσα στο πέρασμα των χρόνων και με την Παγκοσμιοποίηση να εξελίσσεται και να λαμβάνει χαρακτηριστικά μοντέλου και μακρόπνοου σχεδιασμού προέκυψε σταδιακά αλλαγή στη σύνθεση των μεταναστών, στους τόπους προορισμού και προέλευσης, την επαγγελματική διάρθρωση των κοινοτήτων των μεταναστών όπως επίσης και τους τρόπους κινητοποίησης τους που πλέον υπερβαίνουν τα σύνορα και γίνονται διεθνικοί, παγκόσμιοι. (Λ.Λεοντίδου, 2010 σελ 364)
. Στους τύπους μετανάστευσης συναντάμε και ομάδες γραφειοκρατών κι εύπορων να μετακινούνται εντός των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως και κάποιοι που μεταναστεύουν σε οικισμικούς τουριστικούς τόπους επιδιώκοντας να απολαύσουν τις ανέσεις ενός ποιοτικού περιβάλλοντος με γεωφυσικό κάλλος δίχως όμως να στερηθούν και τη δυνατότητα της εργασίας πρόκειται για μια ιδιαίτερη τάξη μεταναστών που διέπονται από μόρφωση, ευμάρεια και κοσμοπολιτισμό. Αυτός όμως ο τύπος σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί πολυπληθές και συμπαγές μεταναστευτικό ρεύμα.
3. Καπιταλισμός Και Οικονομική Μετανάστευση
Βεβαίως είναι αλήθεια πως στη σκακιέρα των γεωστρατηγικών στόχων οι ηγεμονικές δυνάμεις του πλανήτη δεν διστάζουν να επιβάλλουν με καθ΄ οιονδήποτε τρόπο την πυγμή τους. Ο καπιταλισμός άλλωστε ως οικονομικό σύστημα δεν αφήνει περιθώρια για αλτρουισμούς και ευαισθησίες. Απόλυτα σύμφυτος με όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού δαρβινισμού αποσκοπεί στην επιβίωση του ισχυρότερου. Είναι σαφές πάντως πως η οικονομική επέκταση και ισχύς αναντίλεκτα γεννά προϋποθέσεις πολιτικής ισχύος. Ασφαλώς και το τίμημα της εξάρτησης και πολύ περισσότερο της υποταγής ενός κράτους από κάποιο άλλο το επωμίζεται ο λαός, πότε με δραματική συρρίκνωση του εισοδήματος και παράλληλη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του και άλλοτε πάλι μεταναστεύοντας σε χώρες όπου μπορεί να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης χρησιμοποιούμενο όμως ως χαμηλά αμειβόμενο εργατικό δυναμικό.
Η γεωγραφία της Νότιας Ευρώπης γνώρισε στο διάβα των αιώνων μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και αυτό συνέβαινε συνήθως ως απόρροια των εξαιρετικά αρνητικών συνθηκών για τη διαβίωση των φτωχών. Ωστόσο, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 κι εντεύθεν παρατηρούμε πως τα κράτη της περιοχής που κάποτε έστελναν εργατικό δυναμικό σε αναπτυγμένα κράτη της Ευρώπης ή αλλού στον δυτικό κόσμο σταδιακά και πάντως μέσα σε δυο δεκαετίες μετατρέπονται σε χώρες υποδοχής μεταναστευτικών ρευμάτων. Κυρίως από γεωγραφικούς τόπους που γνώρισαν δραματικές ανατροπές όπως ήταν τα κράτη της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης και Ανατολικής Ευρώπης κυρίως όμως των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής. Ειδικά δε από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 εκδηλώνεται μαζική φυγή Αλβανών και Γιουγκοσλάβων προς την Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία. Δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η έλευση των κουρασμένων κι απελπισμένων ανθρώπων στα προαναφερόμενα κράτη προκάλεσε σωρεία εσωτερικών κοινωνικών προβλημάτων εξαιτίας των ελλείψεων σε κέντρα φιλοξενίας καθώς και της ομαλής ένταξης τους στον κοινωνικό ιστό. Ασφαλώς η εγκατάσταση τους υποβοηθήθηκε από μια σειρά παραγόντων όπως οι άτυπες σχέσεις στην οργάνωση παραγωγής, η διόγκωση του τομέα υπηρεσιών σε κύκλο εργασιών, η εποχική εργασία στους κλάδους της γεωργίας και των κατασκευών, προσέφεραν ευκαιρίες και δυνατότητες απασχόλησης στους μετανάστες ενώ η απουσία συνδικαλιστικής κάλυψης αποτέλεσε ένα ακόμη ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για την εκμετάλλευση τους ως ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό ( Β. Αράπογλου επιμ. 2008 σελ 140). Η εξέλιξη αυτή επέτρεψε σε γαιοκτήμονες, επιχειρηματίες –εργολάβους - να αναζητήσουν και τελικά να βρίσκουν μια «αστείρευτη πηγή» από πεινασμένους σχεδόν ρακένδυτους αλλοδαπούς εργάτες. Η νέα κατάσταση που διαμορφώθηκε προκάλεσε σαν συνέπεια την εκτίναξη της ανεργίας για τους ημεδαπούς εργάτες και τη ραγδαία επιδείνωση του πραγματικού κι όχι του θεωρητικά και νόμιμα κατοχυρωμένου ημερομισθίου. Με αυτή τη διαδικασία όπως ήταν φυσικό και ιστορικά αναγνωρίσιμο προέκυψε η ανάπτυξη ξενοφοβικών και ρατσιστικών αισθημάτων τα οποία βρήκαν σύντομα και πολιτική έκφραση. Αν και τα κύματα των μεταναστών εξαπλώθηκαν σε ό,τι αφορά την Ελλάδα σε όλη την επικράτεια, εντούτοις η συντριπτική πλειονότητα τους συγκεντρώθηκε στα μεγάλα αστικά κέντρα, στα νησιά του Αιγαίου, και στην Κρήτη. Ειδικά στην Αττική σύμφωνα με έρευνα της ΕΣΥΕ που προκύπτει από την απογραφή του 2001 οι Αλβανοί καταλαμβάνουν ως ποσοστό των αλλοδαπών το 63,9% και τα υπόλοιπο μοιράζονται οικονομικοί μετανάστες άλλων εθνικοτήτων που προέρχονται κατά κύριο λόγο από την Ευρώπη και δη από κράτη μέλη της Ε.Ε. Μόλις ένα 11% περίπου προέρχεται από χώρες όπως Τουρκία, Ιράκ, Ρωσία και Ουκρανία. (Β. Αράπογλου επιμ. 2008 σελ 149).
4. Η Σύγχρονη Μετανάστευση Και η Διαμόρφωση των Πολύχρωμων Πόλεων.
Στον Ευρωπαϊκό χώρο η έλευση μεταναστών από την Αφρική ως απόρροια της δημογραφικής κρίσης και μετά από το τέλος της ψυχροπολεμικής περιόδου και από την Κεντρική κι Ανατολική Ασία επέφερε στις πόλεις μια πολυχρωμία. Η οποία εστιάζονταν στα ιδιαίτερα εθνοτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Έτσι πλέον ο διαχωρισμός εντός των πόλεων δεν εξαντλούνταν στις ταξικές διακρίσεις και ανισότητες που αυτές ούτως άλλως υπήρχαν ως πάγιο γνώρισμα του καπιταλιστικού μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης αλλά αποκτούσε και άλλες ιδιαιτερότητες που συνδέονταν με εθνικά και πολιτισμικά στοιχεία. Συνεπώς η αλλαγή των πόλεων δεν εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από εξωγενείς –διεθνείς παράγοντες αλλά αντιθέτως και από τοπικούς –ενδογενείς. (Β. Αράπογλου επιμ. 2008 σελ 141). Συνεπώς παρατηρείται σταδιακά μια διαδικασία μορφογένεσης. Με άλλους λόγους, παρατηρούμε να λαμβάνει χώρα ένας βαθμιαίος μετασχηματισμός στον υλικό ιστό της πόλης. Η μορφολογία της πόλης αλλάζει όχι επειδή ένας νέος ιστός προστίθεται στην πόλη αλλά και γιατί ο ίδιος ο ιστός της πόλης τροποποιείται. Έτσι, λοιπόν είναι καθαρό πως κάθε διαδοχική φάση αστικής ανάπτυξης επηρεάζεται αναμφίβολα από τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτιστικές δυνάμεις που δρουν εντός της πόλης. Κάθε φάση προσθέτει νέο ιστό είτε με προσθήκες είτε με αντικατάσταση παλαιότερων. (P. Knox – S. Pinch 2009 σελ 133).
5. Πως Ορίζεται και πως Καταγράφεται ο Κοινωνικός Διαχωρισμός
Η κατοίκηση επιμέρους κοινωνικών ομάδων σε μια πόλη σε διαφορετικές μεταξύ τους περιοχές δηλώνεται ως κοινωνικός διαχωρισμός. Έτσι όταν χωρίζουμε τον πληθυσμό μιας πόλης σε γηγενείς και μετανάστες τότε επιχειρούμε να μελετήσουμε τον διαχωρισμό των μεταναστών. Δηλαδή τον τύπο της μετανάστευσης, την εθνική και φυλετική ταυτότητα τους, την ιθαγένεια. Πρότυπα διαχωρισμού αποτυπώνονται με ειδικούς δείκτες όπως είναι ο συντελεστής χωροθέτησης. Σύμφωνα με τον οποίο καταδείχνεται η εκπροσώπηση μιας εθνοτικής ή κοινωνικής ομάδας σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Στην συνέχεια χρησιμοποιούμε τον δείκτη «ανομοιότητας» με τον οποίο αποτυπώνουμε συνολικά πως μια ομάδα μεταναστών ή κοινωνική τάξη διαφοροποιείται από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Δίνουμε λοιπόν την τιμή 1 όταν ισχύει απόλυτος διαχωρισμός και 0 όταν δεν ισχύει καθόλου διαχωρισμός. Με βάση τα διεθνή στατιστικά δεδομένα όταν ο δείκτης ξεπερνά το 0.5 τότε λαμβάνεται απόφαση μετακίνησης της ομάδας προκειμένου να επιτευχθεί ίση χωρική κατανομή. Τέλος ένας ακόμη δείκτης που συνδράμει στην έρευνα είναι εκείνος της «ποικιλομορφίας» που αποτυπώνει την τάση συνύπαρξης ή διαχωρισμού περισσότερων μεταναστευτικών ομάδων. (Β. Αράπογλου επιμ. 2008 σελ 145).
Σημαντικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η προσέγγιση της σχολής του Σικάγο η οποία εξετάζει τον διαχωρισμό των μεταναστών και την ομαλή ένταξη τους στο κοινωνικό σύνολο, ξεκινώντας πρώτα και κύρια με τις κοινωνικές και πολιτιστικές σχέσεις που αναπτύσσουν με την πλειονότητα και στη συνέχεια με τις διαδικασίες μετασχηματισμού με τις δομές της πόλης. Πάντως, αποτελεί ιστορικά και κοινωνιολογικά παραδεκτό γεγονός πως οι κοινωνικές σχέσεις των μεταναστών με το γηγενές στοιχείο ακολουθεί έναν κύκλο αρχικά επαφής, ακολούθως ανταγωνισμού, κατόπιν αποκατάστασης και τελικά αφομοίωσης τους από την πολιτισμική ταυτότητα της πλειονότητας. (Β. Αράπογλου 2007 σελ 12).
Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να επισημάνουμε πως υπάρχουν και μειονότητες εθνοτικές ή ακόμη και ταξικές που επιλέγουν την περιχαράκωση και την απομόνωση τους στο κοινωνικό περιθώριο, αρνούμενοι να υπαχθούν στην κατεστημένη νόρμα είτε από πεποίθηση είτε εξαιτίας της ολιγωρίας των πολιτειακών θεσμών. Καθιστώντας ένα γκέτο το οποίο σταδιακά εξελίσσεται σε επαπειλούμενο σπινθήρα που εγκυμονεί τον κίνδυνο σε μακροπρόθεσμη προοπτική να δημιουργήσει προϋποθέσεις εξέγερσης. Εξάλλου η αντίληψη της σχολής του Σικάγο αμφισβητήθηκε τόσο στις Η.Π.Α. όσο και στη Βόρεια Ευρώπη. Στις ΗΠΑ η παρουσία Ασιατών και Ισπανοφώνων κατέδειξε ακριβώς την επανάληψη του φαινομένου των γκέτο και προαστίων κατοικούμενα από «μαύρους» και από «λευκούς» αντιστοίχως .
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε πως οι μεταναστεύσεις είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς πολιτικών καταστάσεων κυρίως οικονομικών και ειδικά καπιταλιστικών - πλέον στις μέρες μας - κρίσεων που συνάδουν άμεσα με το βαθμό, τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες οικονομικής ανάπτυξης καθώς κι ευημερίας των πολιτών. Αναμφίβολα από την εμφάνιση του καπιταλισμού ως συστήματος οργάνωσης των οικονομιών διαμορφώθηκαν οι προϋποθέσεις για μαζικές μετακινήσεις ανθρώπων. Σήμερα πια στον 21ο αιώνα δεν μπορούμε ν΄ αναφερόμαστε σε αμιγείς εθνικά χώρες. Η πολυπολιτισμικότητα ως διαπίστωση της ποικιλομορφίας ενώ θεωρητικά δείχνει αθώα και προβάλλεται συνήθως με θετικό πρόσημο για την κοινωνική πρόοδο στην πραγματικότητα εμφανίζεται ως βραδυφλεγής βόμβα έτοιμη να δυναμιτίσει το κοινωνικό περιβάλλον και να αποσταθεροποιήσει ακόμα και τη δημοκρατική λειτουργία πολλών κρατών ακόμη κι εντός της Ευρώπης. Θυμίζω άλλωστε τις επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να «οικοδομήσει» μια «Ευρώπη φρούριο». Η συνθήκη “Σέγκεν” όπως και της πρόσφατα εγκριθείσας “Λισαβόνας” μπορεί να επιτρέπουν την ελεύθερη διακίνηση πολιτών της Ε.Ε. ωστόσο μετανάστες προερχόμενοι εκτός των συνόρων της Ε.Ε. καθίσταται όλο και περισσότερο δυσπρόσιτη η άφιξη τους στον ευρωπαϊκό χώρο. Παρ΄ όλα αυτά, η λαθραία είσοδος ανθρώπων μέσα από γεωφυσικές πύλες όπως είναι το Αιγαίο παραμένει σε υψηλό ποσοστό. Τέτοιο μάλιστα ώστε εξαναγκάζουν την Ελλάδα να ζητήσει την αρωγή και την τεχνογνωσία της Κομισιόν και μέσω του κατασταλτικού μηχανισμού της Frondex ενισχύεται η περιφρούρηση των συνόρων της. Ενώ οι πολιτικές διενέξεις για το αν πρόκειται για πρόσφυγες ή οικονομικούς μετανάστες ή λαθρομετανάστες οξύνει το ήδη τεταμένο στο εσωτερικό της κοινωνίας κλίμα. Συν τοις άλλοις, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, της αύξησης της ανεργίας και της εξάπλωσης της φτώχειας στα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα καθιστούν δυσχερή την αποσόβηση του κοινωνικού αποκλεισμού ειδικά σε ομάδες του πληθυσμού που διαφοροποιούνται από το ευρύτερο σύνολο και εξωθούνται στο περιθώριο.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Αράπογλου Β : Ευρωπαϊκές Γεωγραφίες, Τεχνολογία και Υλικός Πολιτισμός, επιμ. εκδ΄ ΕΑΠ, Πάτρα 2008
2. Λεοντίδου Λ. :Αγεωγράφητος Χώρα, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2010
3. Αράπογλου Β. :Σημειώσεις Παραδόσεων Αστικής Κοινωνιολογίας , οικονομική αναδιάρθρωση, κοινωνική πόλωση και διαχωρισμός των μεταναστών στην Αθήνα, 2007 Τμήμα Κοινωνιολογίας Πανεπιστήμιο Κρήτης Ρέθυμνο.
4. Knox P & Pinch S. : Κοινωνική Γεωγραφία των Πόλεων εκδ. Σαββάλας Αθήνα 2009.
Παρασκευή 2 Μαρτίου 2012
Τι Αποκαλύπτει Η Επίθεση του Α. Σαμαρά στην Αριστερά
Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
Η επίθεση του Αντώνη Σαμαρά προς την Αριστερά ως σύνολο - ωσάν να επρόκειτο για ένα κόμμα - σηματοδοτεί την απροκάλυπτη πρεμούρα του, καθώς είναι εμφανής πλέον η μετατόπιση ενός μέρους εκλογικού σώματος που μέχρι προημερών στήριζε τη Ν.Δ. προς τα αριστερά του πολιτικού χάρτη δείχνοντας μέσα από τις δημοσκοπήσεις έντονες διαθέσεις ... αποχαιρετισμού !
Ο Σαμαράς και η νεοφιλελεύθερη παρεούλα που τον πλαισιώνει αδυνατεί να καταλάβει πως ο λαός δεν έχει ούτε την υπομονή ούτε την ανοχή. Η συνταγή άλλωστε που προτείνει ως μέθοδος απεγκλωβισμού της χώρας από τη μέγγενη της ασφυκτικής λιτότητας και της παρατεταμένης ύφεσης είναι τουλάχιστον ομιχλώδης, ασαφής και επί της ουσίας επιδιώκει και αυτός - όπως και ο έτερος συμφοιτητής του - να εξαπατήσει τους καλοπροαίρετους και ταλαιπωρημένους κεντρώους ψηφοφόρους. Επίσης, είναι προκλητικά αναξιόπιστος καθώς από αντιμνημονιακός, αίφνης μεταλλάχθηκε σε υπερμνημονιακό. Και μόνο με το επιχείρημα του "κουρέματος" του χρέους κατά 53% που επικαλείται - όταν είναι γνωστό ότι η Ελλάδα δανείζεται επιπλέον 130 δισ ευρώ - αποκαλύπτει την ένδεια σε υπευθυνότητα και την αμηχανία του. Επομένως, αυτή η ανακολουθία του θα πρέπει να γνωρίζει πως θα του κοστίσει και μάλιστα ακριβά!
Είναι πάντως εξαιρετικά προσβλητικό να υποτιμά τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού ο πάλαι ποτέ αυτοαποακαλούμενος υπερβατικός και ανέκαθεν σοβαροφανής Αντώνης Σαμαράς. Τέλος αποδεικνύεται πολύ κατώτερος των περιστάσεων και μέγας δημαγωγός και λαϊκιστής όταν βαυκαλίζεται πως την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση φέρει η Αριστερά. Όπως και ο συμφοιτήτής του Γιώργος Παπανδρέου εμφανίζεται με την ίδια μιζέρια και με την ίδια δονκιχωτική έπαρση. Με την στοχοποίηση της Αριστεράς από τη μεριά της Δεξιάς γίνεται καθαρή πλέον η πρόθεση να στοχοποιηθούν τώρα και στο μέλλον ο αγώνας του λαϊκού εργατικού κίνηματος καθώς και των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων των οποίων το εισόδημα συνθλίβεται κατόπιν της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Ο αρχηγός της γαλάζιας παράταξης ακολουθώντας τα νάματα του μέντορά του Ευάγγελου Αβέρωφ ξεμπροστιάζει το αισχρό προσωπείο της μετεμφυλιακής Δεξιάς.
Είναι γελασμένος Όμως ο επικεφαλής της Ν.Δ. αν καταρχήν καταφέρει να κάμψει ή πολύ πρισσότερο αν ακυρώσει την αγωνιστικότητα του εργαζόμενου λαού κι αν με αυτόν τον πολιτικό λόγο μπορεί να αποτρέψει την κατακόρυφη πτώση της Ν.Δ. στις εκλογές όποτε κι αν αυτές αποφασίσει η άρχουσα τάξη να τις διεξάγει. Μόνο ένα συνοικέσιο με το απαξιωμένο ΠΑΣΟΚ και τη θλιβερή ακροδεξιά καρικατούρα του ΛΑ.Ο.Σ δύναται να ελπίζει για να ικανοποιήσει τη φιλοδοξία του και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που ποντάρουν πάνω του και που ίσως να τον θέλουν πρωθυπουργό της σημερινής αποικιοκρατούμενης Ελλάδας.
Ο εΛΛηνιός λαός έχει μόνο μια επιλογή για να αποτινάξει τόσο τον γερμανικό όσο και τον ευρωατλαντικό βρόγχο από πάνω του. Οφείλει να στηρίξει με αποφασιστικότητα και θάρρος το πατριωτικό και ασυμβίβαστο Κ.Κ.Ε. Άλλες επιλογές δεν υπάρχουν.
Η επίθεση του Αντώνη Σαμαρά προς την Αριστερά ως σύνολο - ωσάν να επρόκειτο για ένα κόμμα - σηματοδοτεί την απροκάλυπτη πρεμούρα του, καθώς είναι εμφανής πλέον η μετατόπιση ενός μέρους εκλογικού σώματος που μέχρι προημερών στήριζε τη Ν.Δ. προς τα αριστερά του πολιτικού χάρτη δείχνοντας μέσα από τις δημοσκοπήσεις έντονες διαθέσεις ... αποχαιρετισμού !
Ο Σαμαράς και η νεοφιλελεύθερη παρεούλα που τον πλαισιώνει αδυνατεί να καταλάβει πως ο λαός δεν έχει ούτε την υπομονή ούτε την ανοχή. Η συνταγή άλλωστε που προτείνει ως μέθοδος απεγκλωβισμού της χώρας από τη μέγγενη της ασφυκτικής λιτότητας και της παρατεταμένης ύφεσης είναι τουλάχιστον ομιχλώδης, ασαφής και επί της ουσίας επιδιώκει και αυτός - όπως και ο έτερος συμφοιτητής του - να εξαπατήσει τους καλοπροαίρετους και ταλαιπωρημένους κεντρώους ψηφοφόρους. Επίσης, είναι προκλητικά αναξιόπιστος καθώς από αντιμνημονιακός, αίφνης μεταλλάχθηκε σε υπερμνημονιακό. Και μόνο με το επιχείρημα του "κουρέματος" του χρέους κατά 53% που επικαλείται - όταν είναι γνωστό ότι η Ελλάδα δανείζεται επιπλέον 130 δισ ευρώ - αποκαλύπτει την ένδεια σε υπευθυνότητα και την αμηχανία του. Επομένως, αυτή η ανακολουθία του θα πρέπει να γνωρίζει πως θα του κοστίσει και μάλιστα ακριβά!
Είναι πάντως εξαιρετικά προσβλητικό να υποτιμά τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού ο πάλαι ποτέ αυτοαποακαλούμενος υπερβατικός και ανέκαθεν σοβαροφανής Αντώνης Σαμαράς. Τέλος αποδεικνύεται πολύ κατώτερος των περιστάσεων και μέγας δημαγωγός και λαϊκιστής όταν βαυκαλίζεται πως την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση φέρει η Αριστερά. Όπως και ο συμφοιτήτής του Γιώργος Παπανδρέου εμφανίζεται με την ίδια μιζέρια και με την ίδια δονκιχωτική έπαρση. Με την στοχοποίηση της Αριστεράς από τη μεριά της Δεξιάς γίνεται καθαρή πλέον η πρόθεση να στοχοποιηθούν τώρα και στο μέλλον ο αγώνας του λαϊκού εργατικού κίνηματος καθώς και των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων των οποίων το εισόδημα συνθλίβεται κατόπιν της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Ο αρχηγός της γαλάζιας παράταξης ακολουθώντας τα νάματα του μέντορά του Ευάγγελου Αβέρωφ ξεμπροστιάζει το αισχρό προσωπείο της μετεμφυλιακής Δεξιάς.
Είναι γελασμένος Όμως ο επικεφαλής της Ν.Δ. αν καταρχήν καταφέρει να κάμψει ή πολύ πρισσότερο αν ακυρώσει την αγωνιστικότητα του εργαζόμενου λαού κι αν με αυτόν τον πολιτικό λόγο μπορεί να αποτρέψει την κατακόρυφη πτώση της Ν.Δ. στις εκλογές όποτε κι αν αυτές αποφασίσει η άρχουσα τάξη να τις διεξάγει. Μόνο ένα συνοικέσιο με το απαξιωμένο ΠΑΣΟΚ και τη θλιβερή ακροδεξιά καρικατούρα του ΛΑ.Ο.Σ δύναται να ελπίζει για να ικανοποιήσει τη φιλοδοξία του και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που ποντάρουν πάνω του και που ίσως να τον θέλουν πρωθυπουργό της σημερινής αποικιοκρατούμενης Ελλάδας.
Ο εΛΛηνιός λαός έχει μόνο μια επιλογή για να αποτινάξει τόσο τον γερμανικό όσο και τον ευρωατλαντικό βρόγχο από πάνω του. Οφείλει να στηρίξει με αποφασιστικότητα και θάρρος το πατριωτικό και ασυμβίβαστο Κ.Κ.Ε. Άλλες επιλογές δεν υπάρχουν.
Πέμπτη 1 Μαρτίου 2012
Ο Αστικός Κοινοβουλευτικός Κόσμος σε Κατάρρευση !
Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
Είναι καιρός να το πούμε πια με όλη τη δύναμη της φωνής μας ότι τα αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα και ειδικά τα τρία ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. ΛΑ.Ο.Σ. καταστρατηγόντας το Σύνταγμα που τα δύο πρώτα το ψήφισαν το 1975, αφού ανέλαβαν τον σχηματισμό κυβέρνησης δίχως καμία λαϊκή νομιμοποίηση, σήμερα ακολουθώντας συγχρόνως την πορεία την εθνικής οικονομίας χρεοκοπούν.
Τα κόμματα αυτά Χρεοκοπούν όχι μόνο στην συνείδηση των πολιτών ως αναξιόπιστα και δημαγωγικά, αλλά και ως τα αποκλειστικά υπεύθυνα για την σημερινή κατάντια και το τέλμα στο οποίο βρίσκεται πλέον η κοινωνία. Οι βουλευτές των τριών κομμάτων που σχημάτισαν και στηρίζουν την κυβέρνηση του τραπεζοϋπάλληλου Λ. Παπαδήμου οδηγούν την χώρα στην υποδούλωση και το λαό στον εξανδραποδισμό. Κανένα από τα τρία αυτά κόμματα δεν μπορεί να μιλήσει και πολύ περισσότερο να εγγυηθεί το αύριο της πατρίδας για τον πολύ απλό λόγο διότι αυτά το υποθηκεύσανε.
Είμαστε ως λαός στο σημείο μηδέν ή εν πάση περιπτώσει κάπου εκεί κοντά. Αξιοθρήνητοι και γελοίοι υπουργοί ετοιμάζονται να αποσαρθρώσουν τα τελευταία εργασιακά δικαιώματα και να ωθήσουν τον κόσμο της βιοπάλης στην κατάσταση που ζούσαν οι άνθρωποι στα τέλη του 19ου αιώνα. Λίγο πριν την εξέγερση των εργατών του Σικάγου το 1886.
Η μοναδική λύση που διαθέτουν στο εξής οι εργαζόμενοι είναι να σταματήσουν να ακούν εκφοβιστικές απειλές και να πατήσουν στα πόδια τους. Να ορθώσουν τη συνείδησή τους και να δώσουν υπόσχεση για αγώνα στα παιδιά τους. Ο λαός ας μην τρέφει άλλες αυταπάτες. Το πολιτικό σύστημα της αστικής δημοκοπίας καταρρέει με πάταγο. Ο λόγος έγκειται στη γενικευμένη σήψη και στην ληστρική οικονομική πολιτική που αφενός συναποφάσισαν τα τρία αστικά κόμματα παρέα με τα όργανα του Διεθνούς Κεφαλαίου και της Αστικής ολιγαρχίας να επιβάλλουν στη ράχη του κι αφετέρου υπονομεύουν την Εθνική Ανεξαρτησία.
Είναι ώρα να δράσουμε για την συντριβή των ξοφλημένων ηγητόρων και την οσφυοκάμπτουσα διανόηση που τους ακολουθεί γονυπετής. Ο Ελληνικός Λαός καλείται από το βάρος της ένδοξης ιστορίας να αποτινάξει τον ζυγό του.
Είναι ώρα να συνειδητοποιήσει πως το ΚΚΕ είναι επιτακτικώς αναγκαίο ν΄ αναδειχθεί σε Μπροστάρης και Ηγετική πολιτική δύναμη ικανή για την μεγάλη, την πραγματική συστημική Ανατροπή. Δίνοντας ένα οριστικό τέρμα στους ιδιοτελείς τυχοδιωκτισμούς των αστών αφεντικών που ζητούν ανερυθρίαστα την λιμοκτονία των ανθρώπων της εργασίας.
Η πολιτική τάξη του υφιστάμενου συστήματος παρά το γεγονός πως παρακολουθεί την κατάρρευση σχεδόν ανήμπορη σίγουρα δεν έχει πει την τελευταία λέξη. Στην ανάγκη αν χρειαστεί θα δημιουργήσει face lift είτε στους υπαρχοντες κομματικούς σχηματισμούς είτε θα παροτρύνει να δημιουργηθούν καινούργιοι δήθεν νέοι. Ένα τέτοιο εγχείρημα αποτελεί το κόμμα του κ. Καμμένου που σήμερα μόλις ανακοινώθηκε. Πρόκειται για μια ακόμη σπασμωδική κι απονενοημένη προσπάθεια να περιχαρακωθούν τα λαϊκά στρώματα στην παγίδα που τους στήνει η άρχουσα τάξη.
Επίσης στη φαρέτρα των αστών ενυπάρχουν και κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας και της ανανεωτικής αριστεράς τα οποία αναμφίβολα θα επιχειρήσουν να μαντρώσουν τους ψηφοφόρους εκείνους που ακόμα δεν έχουν πειστεί ή ακόμα χειρότερα δεν έχουν κατανοήσει πως τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη είναι βαθιά ταξικά και ιδεολογικά.
Αν λοιπόν δεν αντιληφθούμε πως όσο θα ενισχύονται οι δυνάμεις του αστικού χώρου τόσο τα αποδυναμώνεται η δική μας θέση τότε μοιραία τα βάσανα και οι καημοί δεν θα πάψουν ποτέ. Είναι χρέος μας να καταλάβουμε επιτέλους πως όσο εθελοτυφλούμε και δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι η υποταγή και η υπακουή στις προσταγές και στους εκφοβισμούς μιας φασιστικής αντίληψης όπως αυτή εκδηλώνεται από τον υπουργό οικονομικών Ε.Βενιζέλο αναμφίβολα η ζωή μας θα καθίσταται όλο και ζοφερότερη.
Σήμερα φαίνεται να επιβεβαιώνεται ο μεγάλος ποιητής Κὠστας Βάρναλης όταν έγραφε "Δειλοί, Μοιραίοι κι Άβουλοι αντάμα προσμένουν ίσως κάποιο θάμα!" Ας μην επιτρέψουμε τουλάχιστον να δέσουμε το συλλογικό πεπρωμένο μας από την σωτηρία των Εξοφλημένων Πολιτικών μορφωμάτων της Τάξης των Λίγων και των Αφεντικών.
Είναι καιρός να το πούμε πια με όλη τη δύναμη της φωνής μας ότι τα αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα και ειδικά τα τρία ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. ΛΑ.Ο.Σ. καταστρατηγόντας το Σύνταγμα που τα δύο πρώτα το ψήφισαν το 1975, αφού ανέλαβαν τον σχηματισμό κυβέρνησης δίχως καμία λαϊκή νομιμοποίηση, σήμερα ακολουθώντας συγχρόνως την πορεία την εθνικής οικονομίας χρεοκοπούν.
Τα κόμματα αυτά Χρεοκοπούν όχι μόνο στην συνείδηση των πολιτών ως αναξιόπιστα και δημαγωγικά, αλλά και ως τα αποκλειστικά υπεύθυνα για την σημερινή κατάντια και το τέλμα στο οποίο βρίσκεται πλέον η κοινωνία. Οι βουλευτές των τριών κομμάτων που σχημάτισαν και στηρίζουν την κυβέρνηση του τραπεζοϋπάλληλου Λ. Παπαδήμου οδηγούν την χώρα στην υποδούλωση και το λαό στον εξανδραποδισμό. Κανένα από τα τρία αυτά κόμματα δεν μπορεί να μιλήσει και πολύ περισσότερο να εγγυηθεί το αύριο της πατρίδας για τον πολύ απλό λόγο διότι αυτά το υποθηκεύσανε.
Είμαστε ως λαός στο σημείο μηδέν ή εν πάση περιπτώσει κάπου εκεί κοντά. Αξιοθρήνητοι και γελοίοι υπουργοί ετοιμάζονται να αποσαρθρώσουν τα τελευταία εργασιακά δικαιώματα και να ωθήσουν τον κόσμο της βιοπάλης στην κατάσταση που ζούσαν οι άνθρωποι στα τέλη του 19ου αιώνα. Λίγο πριν την εξέγερση των εργατών του Σικάγου το 1886.
Η μοναδική λύση που διαθέτουν στο εξής οι εργαζόμενοι είναι να σταματήσουν να ακούν εκφοβιστικές απειλές και να πατήσουν στα πόδια τους. Να ορθώσουν τη συνείδησή τους και να δώσουν υπόσχεση για αγώνα στα παιδιά τους. Ο λαός ας μην τρέφει άλλες αυταπάτες. Το πολιτικό σύστημα της αστικής δημοκοπίας καταρρέει με πάταγο. Ο λόγος έγκειται στη γενικευμένη σήψη και στην ληστρική οικονομική πολιτική που αφενός συναποφάσισαν τα τρία αστικά κόμματα παρέα με τα όργανα του Διεθνούς Κεφαλαίου και της Αστικής ολιγαρχίας να επιβάλλουν στη ράχη του κι αφετέρου υπονομεύουν την Εθνική Ανεξαρτησία.
Είναι ώρα να δράσουμε για την συντριβή των ξοφλημένων ηγητόρων και την οσφυοκάμπτουσα διανόηση που τους ακολουθεί γονυπετής. Ο Ελληνικός Λαός καλείται από το βάρος της ένδοξης ιστορίας να αποτινάξει τον ζυγό του.
Είναι ώρα να συνειδητοποιήσει πως το ΚΚΕ είναι επιτακτικώς αναγκαίο ν΄ αναδειχθεί σε Μπροστάρης και Ηγετική πολιτική δύναμη ικανή για την μεγάλη, την πραγματική συστημική Ανατροπή. Δίνοντας ένα οριστικό τέρμα στους ιδιοτελείς τυχοδιωκτισμούς των αστών αφεντικών που ζητούν ανερυθρίαστα την λιμοκτονία των ανθρώπων της εργασίας.
Η πολιτική τάξη του υφιστάμενου συστήματος παρά το γεγονός πως παρακολουθεί την κατάρρευση σχεδόν ανήμπορη σίγουρα δεν έχει πει την τελευταία λέξη. Στην ανάγκη αν χρειαστεί θα δημιουργήσει face lift είτε στους υπαρχοντες κομματικούς σχηματισμούς είτε θα παροτρύνει να δημιουργηθούν καινούργιοι δήθεν νέοι. Ένα τέτοιο εγχείρημα αποτελεί το κόμμα του κ. Καμμένου που σήμερα μόλις ανακοινώθηκε. Πρόκειται για μια ακόμη σπασμωδική κι απονενοημένη προσπάθεια να περιχαρακωθούν τα λαϊκά στρώματα στην παγίδα που τους στήνει η άρχουσα τάξη.
Επίσης στη φαρέτρα των αστών ενυπάρχουν και κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας και της ανανεωτικής αριστεράς τα οποία αναμφίβολα θα επιχειρήσουν να μαντρώσουν τους ψηφοφόρους εκείνους που ακόμα δεν έχουν πειστεί ή ακόμα χειρότερα δεν έχουν κατανοήσει πως τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη είναι βαθιά ταξικά και ιδεολογικά.
Αν λοιπόν δεν αντιληφθούμε πως όσο θα ενισχύονται οι δυνάμεις του αστικού χώρου τόσο τα αποδυναμώνεται η δική μας θέση τότε μοιραία τα βάσανα και οι καημοί δεν θα πάψουν ποτέ. Είναι χρέος μας να καταλάβουμε επιτέλους πως όσο εθελοτυφλούμε και δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι η υποταγή και η υπακουή στις προσταγές και στους εκφοβισμούς μιας φασιστικής αντίληψης όπως αυτή εκδηλώνεται από τον υπουργό οικονομικών Ε.Βενιζέλο αναμφίβολα η ζωή μας θα καθίσταται όλο και ζοφερότερη.
Σήμερα φαίνεται να επιβεβαιώνεται ο μεγάλος ποιητής Κὠστας Βάρναλης όταν έγραφε "Δειλοί, Μοιραίοι κι Άβουλοι αντάμα προσμένουν ίσως κάποιο θάμα!" Ας μην επιτρέψουμε τουλάχιστον να δέσουμε το συλλογικό πεπρωμένο μας από την σωτηρία των Εξοφλημένων Πολιτικών μορφωμάτων της Τάξης των Λίγων και των Αφεντικών.
Το ηθικό κύρος των κομμουνιστών
Του Δημήτρη ΓΟΝΤΙΚΑ
Μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ
1. Το ΚΚΕ σε έξι χρόνια συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής και δράσης. Ακριβώς έναν αιώνα. Θα τιμηθεί ο μεγάλος αυτός σταθμός αντάξια. Πάνω από όλα με έργα, που θα οδηγούν στην πύκνωση της μεγάλης στρατιάς των μαχητών και μαχητριών που παλεύουν, για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για ένα ανώτερο κοινωνικό σύστημα, το σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό.
Θα προϋπαντήσουμε αυτήν την επέτειο μαχόμενοι, με υψηλή ετοιμότητα και θέληση να αντιμετωπίσουμε κάθε απρόοπτο, καθώς βαδίζουμε μέσα από μια βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση, σε συνθήκες όπου γνωρίζουμε σε όλο της το «μεγαλείο» τη δικτατορία των μονοπωλίων, εξουσία αποφασισμένη να υπερασπιστεί με κάθε μέσο ένα σύστημα σάπιο, βαθιά παρασιτικό, ένα σύστημα που πεθαίνει.
Θα φωτίσουμε με τη δύναμη των ιδεών και τα διδάγματα της ιστορίας, τους υψηλούς σκοπούς των κομμουνιστών, την αναγκαιότητά τους, τη ρεαλιστικότητά τους και τους δρόμους κατάκτησής τους.
Τιμώντας τη μεγαλειώδη αυτή πορεία των 100 χρόνων και ατενίζοντας με ιστορική αισιοδοξία το αύριο δεν μπορούμε να μην ξεχωρίσουμε και να μην εξάρουμε ένα μοναδικό και ιδιαίτερο γνώρισμα των κομμουνιστών και κομμουνιστριών, ανάμεσα στα τόσα πολλά, που χαρακτηρίζουν αυτή τη μεγάλη πορεία.
Εχουμε χρέος να αναδείξουμε και να τιμήσουμε την ακλόνητη, αμετακίνητη, αλύγιστη και αφοσιωμένη στάση χιλιάδων και χιλιάδων μελών του Κόμματος ως το τέλος, που δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω, που έφτασαν ως το τέλος της ζωής τους «ορθοστατώντας και ορθοβαδίζοντας». Που δεν υποχώρησαν μπροστά σε καμία δυσκολία του ταξικού αγώνα. Που δεν έχασαν τον προσανατολισμό τους, όταν γύρω τους κυριαρχούσε σκοτάδι. Που δε λύγισαν σε καμία δυσκολία και δεν ήταν λίγες. Που δεν άφησαν τις όποιες προσωπικές πικρίες να τους καταβάλουν και να θολώσουν τη σκέψη τους. Που διδάχτηκαν μέσα στη σκληρή ταξική πάλη να βάζουν, πάντα και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πάνω από όλα το Κόμμα. Να δίνουν και τη ζωή τους.
Να τιμήσουμε αυτή τη στάση που αναδείχνει μια ανώτερη ηθική, μοναδική και ανεπανάληπτη για όλους όσοι παλεύουν συνειδητά για την κοινωνική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλης της κοινωνίας από την καπιταλιστική σκλαβιά. Να δείξουμε, με τη δύναμη του παραδείγματος, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή να ανήκεις σε αυτό το Κόμμα, να συνεχίζεις σταθερά τη μεγάλη αυτή πορεία, αποφασισμένος να φτάσεις ως το τέλος.
Δεν είμαστε υπεράνθρωποι, ούτε μια περίεργη ή ξεπερασμένη αίρεση, όπως θέλουν να μας παρουσιάζουν οι αντίπαλοι. Είμαστε συνειδητά, εθελοντικά, στρατευμένοι και τα δίνουμε όλα, χωρίς υπολογισμούς, για ένα μεγάλο σκοπό. Την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η δύναμη και το ηθικό κύρος των κομμουνιστών απορρέει από τα ανώτερα ιδανικά τους, από την κοσμοθεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού, από την πίστη τους και την αφοσίωσή τους στην εργατική τάξη, το δίκιο και τη δύναμή της. Από τα ιδανικά και τις αρχές του Κομμουνιστικού Κόμματος που ηγείται του αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από την καπιταλιστική σκλαβιά.
Ο δρόμος των κομμουνιστών δεν είναι ανθόσπαρτος. Ακριβώς γι' αυτό αξίζει να δώσουμε ιδιαίτερη θέση στη στάση αρχών, στη συνέπεια λόγων και έργων, θεωρίας και πράξης που διακρίνουν και ξεχωρίζουν τους κομμουνιστές. Οπως αξίζει να φωτιστούν και οι κυριότεροι παράγοντες και οι αιτίες για όσους εγκατέλειψαν ή εγκαταλείπουν τον αγώνα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν άντεξαν, υποχώρησαν και αρκετοί πέρασαν απέναντι και πολέμησαν το Κόμμα ή το πολεμούν από αντίπαλες θέσεις ή από εχθρικές προς το Κόμμα ιδέες και αρχές και ιδιαίτερα όσοι διώχθηκαν από το Κόμμα ύστερα από συστηματική και σκόπιμη παραβίαση του Καταστατικού, των κανόνων και αρχών λειτουργίας.
2. Η αφοσίωση και η συνέπεια στους σκοπούς του Κόμματος δεν είναι κάτι που κατακτιέται εφάπαξ, μια κι έξω. Είναι ένας διαρκής αγώνας. Είναι πριν από όλα ένας διαρκής αγώνας με την αστική και μικροαστική ιδεολογία και πολιτική. Ο αγώνας αυτός είναι ο πιο σκληρός, ο πιο σύνθετος, καθώς είναι κυρίαρχη ιδεολογία, επιδρά μαζικά και μέσα από πολλά κανάλια, από όλο τον τρόπο ζωής που έχει ως κύρια γνωρίσματα ο θάνατός σου η ζωή μου, το άτομό μου, ο ατομισμός πάνω από όλα, ο εγωισμός. Είναι αγώνας σκληρός και άνισος με τις απάτες, τις αυταπάτες, τις ψευδαισθήσεις, τις ψεύτικες ελπίδες, τους πολιτικούς ελιγμούς, την ψυχολογική και φυσική βία και με τις οποίες η αστική τάξη καθηλώνει, κοροϊδεύει και παγιδεύει εκατομμύρια μάζες στα ταξικά της συμφέροντα. Είναι, ταυτόχρονα, και αγώνας προφύλαξης και υπεράσπισης του Κόμματος από τη διαβρωτική επίδρασή της στην ιδεολογία και την πολιτική του, στις αρχές και τις αξίες του, στη ζωή και τη δράση των μελών και στελεχών του.
Κάθε υποτίμηση αυτού του κινδύνου έχει συνέπειες που ίσως δε φαίνονται πάντα άμεσα, αλλά επιδρούν μακροπρόθεσμα. Το Κόμμα δεν έχει άλλο όπλο από την ιδεολογία του, τις αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του και τη διαρκή φροντίδα για πιο βαθιά και στέρεη σύνδεση με τη ζωή και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες. Γι' αυτό, η υψηλή θεωρητική κατάρτιση του Κόμματος, των μελών και στελεχών του και σε διαρκή πάλη με την αστική και μικροαστική ιδεολογία είναι βασικός όρος για σταθερή και απαρέγκλιτη πορεία.
3. Η αστική τάξη με την ιδεολογία και την πολιτική της δεν ενδιαφέρεται μόνο να επιδρά μαζικά στις εκμεταλλευόμενες μάζες, να τις αποπροσανατολίζει και να τις παγιδεύει στα συμφέροντά της. Συχνά, όπως στις μέρες μας, όπου έχει εμπλακεί σε μια βαθιά οικονομική κρίση, επιστρατεύει όλες τις δυνάμεις και συνδυάζει το καρότο με το βούρδουλα.
Ενδιαφέρεται, όμως, εξίσου έντονα να επιδράσει ακόμα και να εξουδετερώσει την επαναστατική ιδεολογία και το φορέα της, το ΚΚΕ. Ενα από τα ισχυρότερα όπλα της, με το οποίο πολεμάει την ιδεολογία και τις αρχές του Κόμματος, είναι ο οπορτουνισμός. Σύμφωνα με τη θεωρία μας, που είναι επαληθευμένη από την ιστορική πείρα του εργατικού κινήματος, ο οπορτουνισμός γεννιέται και ξαναγεννιέται μέσα στην ταξική πάλη και είναι φορέας των αστικών και μικροαστικών αντιλήψεων στο εργατικό κίνημα.
Είναι φορέας της αστικής και μικροαστικής ιδεολογίας, γιατί έχει ως κυρίαρχη θεωρητική και πολιτική γραμμή την άρνηση της επαναστατικής πάλης και ως κυρίαρχο σκοπό τη συνεργασία των τάξεων, την πολιτική μεταρρύθμισης του καπιταλισμού σε ένα δικαιότερο και ανθρωπιστικότερο σύστημα.
Σε συνθήκες σαν τις σημερινές, όπου ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μεγάλα αδιέξοδα και στις αξεπέραστες αντιφάσεις του, η αστική ιδεολογία, και κατ' επέκταση ο οπορτουνισμός, γίνεται ασύγκριτα πιο επιθετική, πιο πανούργα, πιο αδίστακτη. Καθώς η ταξική πάλη γίνεται πιο σκληρή και πιο σύνθετη, πιο ασταθή στοιχεία μέσα στο Κόμμα, όσοι προσέγγισαν συναισθηματικά το Κόμμα μας, τις ιδέες μας ή έχουν επιφανειακούς δεσμούς με τη ζωή και τις ανάγκες της εργατικής τάξης είναι ευάλωτοι στις πιέσεις και τις δυσκολίες.
4. Γι' αυτό το Κόμμα δεν αρκείται, και δεν πρέπει να αρκείται, από τα μέλη του να αποδέχονται το Πρόγραμμα και το Καταστατικό του Κόμματος. Το ίδιο το Κόμμα να λειτουργεί με βάση τις αρχές του, ώστε να ανυψώνει διαρκώς το ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, να ατσαλώνει τις δυνάμεις του και κατ' επέκταση όλη την τάξη για συνεπή, σταθερό, ανυποχώρητο ταξικό αγώνα. Να φροντίζει συνεχώς η ΚΕ και τα άλλα καθοδηγητικά όργανα να γίνεται ολοκληρωμένη, πλούσια συζήτηση στις ΚΟΒ, ώστε το κάθε μέλος να έχει τη δική του συμβολή με τη γνώση και την πείρα από τη δράση. Στη βάση αυτή να δυναμώσουν οι κομματικοί δεσμοί. Αντίστοιχα να επεκτείνεται και να έχει συνέχεια η επικοινωνία, ο διάλογος και η πρακτική οργάνωση της δράσης με τους οπαδούς, φίλους και συνεργαζόμενους με το Κόμμα.
Το Κόμμα μας αξιοποιεί την πλούσια πείρα του και συνεχίζει με απαρέγκλιτο τρόπο τη χαραγμένη πορεία του εξοπλισμένο με σύγχρονη στρατηγική που την εμπλουτίζει διαρκώς.
Σε αυτόν τον αγώνα αποκτά πρωταρχική σημασία η διαρκής προσπάθεια για τη συνεχή βελτίωση της εσωκομματικής ζωής, με βάση τις αρχές συγκρότησης, λειτουργίας και καθοδήγησης.
Στην Ιστορία του Κόμματος γίναμε πολλές φορές μάρτυρες φαινομένων, όπου το ατομικό ήρθε πολλές φορές σε αντίθεση με το συλλογικό, με τη συλλογική σκέψη του Κόμματος.
Ο σεβασμός και η υποταγή στη συλλογική σκέψη απαιτεί μια ανώτερη συνειδητή στάση. Στο Κόμμα μας είναι κυρίαρχη αυτή η στάση. Δε μιλάμε εδώ για μηχανιστική αποδοχή της γνώμης των πολλών, της πλειοψηφίας. Μιλάμε για κάτι πιο βαθύ και πιο ουσιαστικό. Για μια διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό ως αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης λειτουργίας εσωκομματικής συζήτησης και δράσης. Ανόδου της ατομικής ευθύνης και συμβολής στην επεξεργασία της γραμμής, αλλά και στην υλοποίησή της. Μέσα εδώ συνυπάρχει το στοιχείο της συνεχούς κριτικής και αυτοκριτικής στάσης.
Σχέση που διαπερνάται από την αντίληψη ότι το συμφέρον του Κόμματος είναι πάνω από όλα. Πάνω από πρόσωπα, προσωπικές φιλίες, συγγένειες. Οπου οι προσωπικές πράξεις, συμπεριφορές έχουν ως βασικό κριτήριο το συμφέρον του Κόμματος και υποτάσσονται σε αυτό συνειδητά. Οπου η δράση κάθε μέλους από όποιο πόστο έχει ως βασικό κριτήριο να προωθούνται τα συμφέροντα του Κόμματος. Είναι εκείνη η συνειδητή στάση που αναγνωρίζει το δεσμό με το Κόμμα ιερό, απαραβίαστο, μοναδικό, αποτέλεσμα της συλλογικής δράσης.
Δεν είναι πάντα εύκολη και απλή όλη αυτή η διαδικασία. Σε αυτήν τη σχέση κρίνεται και δοκιμάζεται καθημερινά η προσωπική ευθύνη κάθε μέλους και στελέχους, αν η δράση του είναι ενταγμένη και υποταγμένη στις συλλογικές αποφάσεις, στις αρχές και τους κανόνες λειτουργίας. Κρίνεται ιδιαίτερα όταν παρουσιάζονται παραλείψεις, αδυναμίες ή όχι καλοί χειρισμοί. Εχει ευθύνη και υποχρέωση στη διόρθωσή τους μέσα στα όρια της κομματικής λειτουργίας, πάνω και πέρα από πρόσωπα, φιλίες, συναισθηματισμούς. Αυτό απαιτεί το συμφέρον του Κόμματος, το συλλογικό συμφέρον.
Μέσα σε αυτήν τη διαδικασία κρίνεται και δοκιμάζεται και κάτι ακόμα πιο βαθύ και πιο θεμελιακό. Ο βαθμός αφοσίωσης στην υπόθεση του Κόμματος στην πράξη. Η εναντίωση στις συλλογικές αποφάσεις, η αμφισβήτησή τους δεν είναι δείγμα ούτε υγείας, ούτε ευθύνης. Είναι εγωισμός στο τετράγωνο. Είναι προσωπικός υπολογισμός, πληγωμένος εγωισμός. Είναι πράξη και στάση που κρύβει επίδραση εχθρικών για το Κόμμα αντιλήψεων. Κι αν ακόμη κάποιος αδικηθεί, η κομματική διαδικασία δίνει λύσεις. Οποιος βάζει τον εαυτό του πάνω από το Κόμμα έχει κόψει κάθε δεσμό με το Κόμμα και αργά ή γρήγορα θα βρεθεί στο περιθώριο και σε δρόμους σκοτεινούς.
Η κομματικότητα, που συμπυκνώνει το σύνολο των αρετών ενός κομμουνιστή, κρίνεται καθημερινά και κρίνεται κυρίως στην υπεράσπιση του Κόμματος από κάθε αθλιότητα εχθρών και φίλων.
5. Το ηθικό κύρος των κομμουνιστών, που απορρέει από τις ιδέες τους, την ορθότητα των πολιτικών τους θέσεων, εφόσον επαληθεύονται από τη ζωή, τις αρχές τους, τη συνέπειά τους, την ανιδιοτελή προσφορά τους στον αγώνα για το δίκιο του λαού, την αδιάλλακτη, ασυμβίβαστη πάλη τους με τους εκμεταλλευτές του λαού, είναι ισχυρότατο όπλο στον αγώνα, ασκεί τεράστια επιρροή. Είναι η ζωντανή δύναμη του παραδείγματος.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι ποικιλώνυμοι εχθροί του Κόμματος συγκέντρωναν πάντα, και σήμερα κάνουν το ίδιο, τα κύρια πυρά τους για να πλήξουν το αγωνιστικό ήθος, το ηθικό κύρος του Κόμματος και των μελών του με όλα τα άθλια μέσα, με τις προβοκάτσιες, με το ψέμα, τη συκοφαντία και τη διαστρέβλωση των θέσεών του. Δεν μπορούν ανοιχτά και καθαρά να αντιμετωπίσουν τις ιδέες, την πολιτική του και καταφεύγουν σε αυτά τα μέσα, με στόχο να παρουσιάσουν το ΚΚΕ ως ένα κόμμα που δε διαφέρει σε τίποτα από τα αστικά και μικροαστικά κόμματα.
Ο,τι όμως κι αν κάνουν δε θα μπορέσουν να τραβήξουν το ΚΚΕ στον κόσμο τους, στη σαπίλα, στη σήψη.
Π
Μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ
1. Το ΚΚΕ σε έξι χρόνια συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής και δράσης. Ακριβώς έναν αιώνα. Θα τιμηθεί ο μεγάλος αυτός σταθμός αντάξια. Πάνω από όλα με έργα, που θα οδηγούν στην πύκνωση της μεγάλης στρατιάς των μαχητών και μαχητριών που παλεύουν, για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για ένα ανώτερο κοινωνικό σύστημα, το σοσιαλιστικό - κομμουνιστικό.
Θα προϋπαντήσουμε αυτήν την επέτειο μαχόμενοι, με υψηλή ετοιμότητα και θέληση να αντιμετωπίσουμε κάθε απρόοπτο, καθώς βαδίζουμε μέσα από μια βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση, σε συνθήκες όπου γνωρίζουμε σε όλο της το «μεγαλείο» τη δικτατορία των μονοπωλίων, εξουσία αποφασισμένη να υπερασπιστεί με κάθε μέσο ένα σύστημα σάπιο, βαθιά παρασιτικό, ένα σύστημα που πεθαίνει.
Θα φωτίσουμε με τη δύναμη των ιδεών και τα διδάγματα της ιστορίας, τους υψηλούς σκοπούς των κομμουνιστών, την αναγκαιότητά τους, τη ρεαλιστικότητά τους και τους δρόμους κατάκτησής τους.
Τιμώντας τη μεγαλειώδη αυτή πορεία των 100 χρόνων και ατενίζοντας με ιστορική αισιοδοξία το αύριο δεν μπορούμε να μην ξεχωρίσουμε και να μην εξάρουμε ένα μοναδικό και ιδιαίτερο γνώρισμα των κομμουνιστών και κομμουνιστριών, ανάμεσα στα τόσα πολλά, που χαρακτηρίζουν αυτή τη μεγάλη πορεία.
Εχουμε χρέος να αναδείξουμε και να τιμήσουμε την ακλόνητη, αμετακίνητη, αλύγιστη και αφοσιωμένη στάση χιλιάδων και χιλιάδων μελών του Κόμματος ως το τέλος, που δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω, που έφτασαν ως το τέλος της ζωής τους «ορθοστατώντας και ορθοβαδίζοντας». Που δεν υποχώρησαν μπροστά σε καμία δυσκολία του ταξικού αγώνα. Που δεν έχασαν τον προσανατολισμό τους, όταν γύρω τους κυριαρχούσε σκοτάδι. Που δε λύγισαν σε καμία δυσκολία και δεν ήταν λίγες. Που δεν άφησαν τις όποιες προσωπικές πικρίες να τους καταβάλουν και να θολώσουν τη σκέψη τους. Που διδάχτηκαν μέσα στη σκληρή ταξική πάλη να βάζουν, πάντα και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πάνω από όλα το Κόμμα. Να δίνουν και τη ζωή τους.
Να τιμήσουμε αυτή τη στάση που αναδείχνει μια ανώτερη ηθική, μοναδική και ανεπανάληπτη για όλους όσοι παλεύουν συνειδητά για την κοινωνική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλης της κοινωνίας από την καπιταλιστική σκλαβιά. Να δείξουμε, με τη δύναμη του παραδείγματος, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή να ανήκεις σε αυτό το Κόμμα, να συνεχίζεις σταθερά τη μεγάλη αυτή πορεία, αποφασισμένος να φτάσεις ως το τέλος.
Δεν είμαστε υπεράνθρωποι, ούτε μια περίεργη ή ξεπερασμένη αίρεση, όπως θέλουν να μας παρουσιάζουν οι αντίπαλοι. Είμαστε συνειδητά, εθελοντικά, στρατευμένοι και τα δίνουμε όλα, χωρίς υπολογισμούς, για ένα μεγάλο σκοπό. Την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η δύναμη και το ηθικό κύρος των κομμουνιστών απορρέει από τα ανώτερα ιδανικά τους, από την κοσμοθεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού, από την πίστη τους και την αφοσίωσή τους στην εργατική τάξη, το δίκιο και τη δύναμή της. Από τα ιδανικά και τις αρχές του Κομμουνιστικού Κόμματος που ηγείται του αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από την καπιταλιστική σκλαβιά.
Ο δρόμος των κομμουνιστών δεν είναι ανθόσπαρτος. Ακριβώς γι' αυτό αξίζει να δώσουμε ιδιαίτερη θέση στη στάση αρχών, στη συνέπεια λόγων και έργων, θεωρίας και πράξης που διακρίνουν και ξεχωρίζουν τους κομμουνιστές. Οπως αξίζει να φωτιστούν και οι κυριότεροι παράγοντες και οι αιτίες για όσους εγκατέλειψαν ή εγκαταλείπουν τον αγώνα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν άντεξαν, υποχώρησαν και αρκετοί πέρασαν απέναντι και πολέμησαν το Κόμμα ή το πολεμούν από αντίπαλες θέσεις ή από εχθρικές προς το Κόμμα ιδέες και αρχές και ιδιαίτερα όσοι διώχθηκαν από το Κόμμα ύστερα από συστηματική και σκόπιμη παραβίαση του Καταστατικού, των κανόνων και αρχών λειτουργίας.
2. Η αφοσίωση και η συνέπεια στους σκοπούς του Κόμματος δεν είναι κάτι που κατακτιέται εφάπαξ, μια κι έξω. Είναι ένας διαρκής αγώνας. Είναι πριν από όλα ένας διαρκής αγώνας με την αστική και μικροαστική ιδεολογία και πολιτική. Ο αγώνας αυτός είναι ο πιο σκληρός, ο πιο σύνθετος, καθώς είναι κυρίαρχη ιδεολογία, επιδρά μαζικά και μέσα από πολλά κανάλια, από όλο τον τρόπο ζωής που έχει ως κύρια γνωρίσματα ο θάνατός σου η ζωή μου, το άτομό μου, ο ατομισμός πάνω από όλα, ο εγωισμός. Είναι αγώνας σκληρός και άνισος με τις απάτες, τις αυταπάτες, τις ψευδαισθήσεις, τις ψεύτικες ελπίδες, τους πολιτικούς ελιγμούς, την ψυχολογική και φυσική βία και με τις οποίες η αστική τάξη καθηλώνει, κοροϊδεύει και παγιδεύει εκατομμύρια μάζες στα ταξικά της συμφέροντα. Είναι, ταυτόχρονα, και αγώνας προφύλαξης και υπεράσπισης του Κόμματος από τη διαβρωτική επίδρασή της στην ιδεολογία και την πολιτική του, στις αρχές και τις αξίες του, στη ζωή και τη δράση των μελών και στελεχών του.
Κάθε υποτίμηση αυτού του κινδύνου έχει συνέπειες που ίσως δε φαίνονται πάντα άμεσα, αλλά επιδρούν μακροπρόθεσμα. Το Κόμμα δεν έχει άλλο όπλο από την ιδεολογία του, τις αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του και τη διαρκή φροντίδα για πιο βαθιά και στέρεη σύνδεση με τη ζωή και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες. Γι' αυτό, η υψηλή θεωρητική κατάρτιση του Κόμματος, των μελών και στελεχών του και σε διαρκή πάλη με την αστική και μικροαστική ιδεολογία είναι βασικός όρος για σταθερή και απαρέγκλιτη πορεία.
3. Η αστική τάξη με την ιδεολογία και την πολιτική της δεν ενδιαφέρεται μόνο να επιδρά μαζικά στις εκμεταλλευόμενες μάζες, να τις αποπροσανατολίζει και να τις παγιδεύει στα συμφέροντά της. Συχνά, όπως στις μέρες μας, όπου έχει εμπλακεί σε μια βαθιά οικονομική κρίση, επιστρατεύει όλες τις δυνάμεις και συνδυάζει το καρότο με το βούρδουλα.
Ενδιαφέρεται, όμως, εξίσου έντονα να επιδράσει ακόμα και να εξουδετερώσει την επαναστατική ιδεολογία και το φορέα της, το ΚΚΕ. Ενα από τα ισχυρότερα όπλα της, με το οποίο πολεμάει την ιδεολογία και τις αρχές του Κόμματος, είναι ο οπορτουνισμός. Σύμφωνα με τη θεωρία μας, που είναι επαληθευμένη από την ιστορική πείρα του εργατικού κινήματος, ο οπορτουνισμός γεννιέται και ξαναγεννιέται μέσα στην ταξική πάλη και είναι φορέας των αστικών και μικροαστικών αντιλήψεων στο εργατικό κίνημα.
Είναι φορέας της αστικής και μικροαστικής ιδεολογίας, γιατί έχει ως κυρίαρχη θεωρητική και πολιτική γραμμή την άρνηση της επαναστατικής πάλης και ως κυρίαρχο σκοπό τη συνεργασία των τάξεων, την πολιτική μεταρρύθμισης του καπιταλισμού σε ένα δικαιότερο και ανθρωπιστικότερο σύστημα.
Σε συνθήκες σαν τις σημερινές, όπου ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μεγάλα αδιέξοδα και στις αξεπέραστες αντιφάσεις του, η αστική ιδεολογία, και κατ' επέκταση ο οπορτουνισμός, γίνεται ασύγκριτα πιο επιθετική, πιο πανούργα, πιο αδίστακτη. Καθώς η ταξική πάλη γίνεται πιο σκληρή και πιο σύνθετη, πιο ασταθή στοιχεία μέσα στο Κόμμα, όσοι προσέγγισαν συναισθηματικά το Κόμμα μας, τις ιδέες μας ή έχουν επιφανειακούς δεσμούς με τη ζωή και τις ανάγκες της εργατικής τάξης είναι ευάλωτοι στις πιέσεις και τις δυσκολίες.
4. Γι' αυτό το Κόμμα δεν αρκείται, και δεν πρέπει να αρκείται, από τα μέλη του να αποδέχονται το Πρόγραμμα και το Καταστατικό του Κόμματος. Το ίδιο το Κόμμα να λειτουργεί με βάση τις αρχές του, ώστε να ανυψώνει διαρκώς το ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, να ατσαλώνει τις δυνάμεις του και κατ' επέκταση όλη την τάξη για συνεπή, σταθερό, ανυποχώρητο ταξικό αγώνα. Να φροντίζει συνεχώς η ΚΕ και τα άλλα καθοδηγητικά όργανα να γίνεται ολοκληρωμένη, πλούσια συζήτηση στις ΚΟΒ, ώστε το κάθε μέλος να έχει τη δική του συμβολή με τη γνώση και την πείρα από τη δράση. Στη βάση αυτή να δυναμώσουν οι κομματικοί δεσμοί. Αντίστοιχα να επεκτείνεται και να έχει συνέχεια η επικοινωνία, ο διάλογος και η πρακτική οργάνωση της δράσης με τους οπαδούς, φίλους και συνεργαζόμενους με το Κόμμα.
Το Κόμμα μας αξιοποιεί την πλούσια πείρα του και συνεχίζει με απαρέγκλιτο τρόπο τη χαραγμένη πορεία του εξοπλισμένο με σύγχρονη στρατηγική που την εμπλουτίζει διαρκώς.
Σε αυτόν τον αγώνα αποκτά πρωταρχική σημασία η διαρκής προσπάθεια για τη συνεχή βελτίωση της εσωκομματικής ζωής, με βάση τις αρχές συγκρότησης, λειτουργίας και καθοδήγησης.
Στην Ιστορία του Κόμματος γίναμε πολλές φορές μάρτυρες φαινομένων, όπου το ατομικό ήρθε πολλές φορές σε αντίθεση με το συλλογικό, με τη συλλογική σκέψη του Κόμματος.
Ο σεβασμός και η υποταγή στη συλλογική σκέψη απαιτεί μια ανώτερη συνειδητή στάση. Στο Κόμμα μας είναι κυρίαρχη αυτή η στάση. Δε μιλάμε εδώ για μηχανιστική αποδοχή της γνώμης των πολλών, της πλειοψηφίας. Μιλάμε για κάτι πιο βαθύ και πιο ουσιαστικό. Για μια διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό ως αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης λειτουργίας εσωκομματικής συζήτησης και δράσης. Ανόδου της ατομικής ευθύνης και συμβολής στην επεξεργασία της γραμμής, αλλά και στην υλοποίησή της. Μέσα εδώ συνυπάρχει το στοιχείο της συνεχούς κριτικής και αυτοκριτικής στάσης.
Σχέση που διαπερνάται από την αντίληψη ότι το συμφέρον του Κόμματος είναι πάνω από όλα. Πάνω από πρόσωπα, προσωπικές φιλίες, συγγένειες. Οπου οι προσωπικές πράξεις, συμπεριφορές έχουν ως βασικό κριτήριο το συμφέρον του Κόμματος και υποτάσσονται σε αυτό συνειδητά. Οπου η δράση κάθε μέλους από όποιο πόστο έχει ως βασικό κριτήριο να προωθούνται τα συμφέροντα του Κόμματος. Είναι εκείνη η συνειδητή στάση που αναγνωρίζει το δεσμό με το Κόμμα ιερό, απαραβίαστο, μοναδικό, αποτέλεσμα της συλλογικής δράσης.
Δεν είναι πάντα εύκολη και απλή όλη αυτή η διαδικασία. Σε αυτήν τη σχέση κρίνεται και δοκιμάζεται καθημερινά η προσωπική ευθύνη κάθε μέλους και στελέχους, αν η δράση του είναι ενταγμένη και υποταγμένη στις συλλογικές αποφάσεις, στις αρχές και τους κανόνες λειτουργίας. Κρίνεται ιδιαίτερα όταν παρουσιάζονται παραλείψεις, αδυναμίες ή όχι καλοί χειρισμοί. Εχει ευθύνη και υποχρέωση στη διόρθωσή τους μέσα στα όρια της κομματικής λειτουργίας, πάνω και πέρα από πρόσωπα, φιλίες, συναισθηματισμούς. Αυτό απαιτεί το συμφέρον του Κόμματος, το συλλογικό συμφέρον.
Μέσα σε αυτήν τη διαδικασία κρίνεται και δοκιμάζεται και κάτι ακόμα πιο βαθύ και πιο θεμελιακό. Ο βαθμός αφοσίωσης στην υπόθεση του Κόμματος στην πράξη. Η εναντίωση στις συλλογικές αποφάσεις, η αμφισβήτησή τους δεν είναι δείγμα ούτε υγείας, ούτε ευθύνης. Είναι εγωισμός στο τετράγωνο. Είναι προσωπικός υπολογισμός, πληγωμένος εγωισμός. Είναι πράξη και στάση που κρύβει επίδραση εχθρικών για το Κόμμα αντιλήψεων. Κι αν ακόμη κάποιος αδικηθεί, η κομματική διαδικασία δίνει λύσεις. Οποιος βάζει τον εαυτό του πάνω από το Κόμμα έχει κόψει κάθε δεσμό με το Κόμμα και αργά ή γρήγορα θα βρεθεί στο περιθώριο και σε δρόμους σκοτεινούς.
Η κομματικότητα, που συμπυκνώνει το σύνολο των αρετών ενός κομμουνιστή, κρίνεται καθημερινά και κρίνεται κυρίως στην υπεράσπιση του Κόμματος από κάθε αθλιότητα εχθρών και φίλων.
5. Το ηθικό κύρος των κομμουνιστών, που απορρέει από τις ιδέες τους, την ορθότητα των πολιτικών τους θέσεων, εφόσον επαληθεύονται από τη ζωή, τις αρχές τους, τη συνέπειά τους, την ανιδιοτελή προσφορά τους στον αγώνα για το δίκιο του λαού, την αδιάλλακτη, ασυμβίβαστη πάλη τους με τους εκμεταλλευτές του λαού, είναι ισχυρότατο όπλο στον αγώνα, ασκεί τεράστια επιρροή. Είναι η ζωντανή δύναμη του παραδείγματος.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι ποικιλώνυμοι εχθροί του Κόμματος συγκέντρωναν πάντα, και σήμερα κάνουν το ίδιο, τα κύρια πυρά τους για να πλήξουν το αγωνιστικό ήθος, το ηθικό κύρος του Κόμματος και των μελών του με όλα τα άθλια μέσα, με τις προβοκάτσιες, με το ψέμα, τη συκοφαντία και τη διαστρέβλωση των θέσεών του. Δεν μπορούν ανοιχτά και καθαρά να αντιμετωπίσουν τις ιδέες, την πολιτική του και καταφεύγουν σε αυτά τα μέσα, με στόχο να παρουσιάσουν το ΚΚΕ ως ένα κόμμα που δε διαφέρει σε τίποτα από τα αστικά και μικροαστικά κόμματα.
Ο,τι όμως κι αν κάνουν δε θα μπορέσουν να τραβήξουν το ΚΚΕ στον κόσμο τους, στη σαπίλα, στη σήψη.
Π
Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2012
Εθελουσία Έξοδος ή Προτεκτοράτο !
Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
Μετά από όσα ζήσαμε τα τελευταία δύο χρόνια σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να μας τρομάζει η ιδέα ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα η Ελλάδα από χώρα κατ΄ ευφημισμόν και μόνο ανεξάρτητη και κυρίαρχη να καταλήξει σύντομα κράτος υπό επιτροπεία και ασφυκτικά ελεγχόμενη από τις ηγεμονικές δυνάμεις της Ευρωζώνης. Είναι ορατό και συνεπώς αντιληπτό πως όλο αυτό το διάστημα σύσσωμο το αστικό πολιτικό σύστημα μιλούσε για την μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλουν οι εταίροι μας προκειμένου να μας διασώσουν από την οικονομική καταστροφή.
Σήμερα πια κανείς από τους εταίρους που συγκροτούν την κυβέρνηση Παπαδήμου δεν τολμά να αμφισβητήσει τις εντολές και τις απαιτήσεις τόσο της κοινοπραξίας (Δ.Ν.Τ. Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και Κομισιόν) όσο και της πολιτικής και οικονομικής ηγεσίας της Γερμανίας. Αντιθέτως, ακόμη και ο περιλάλητος και απροκάλυπτος δημαγωγός με έντονες κι ακραιφνείς ροπές προς τον λαϊκισμό και το ψέμα Γιώργος Καρατζαφέρης παρά τα όσα διατράνωνε αυτός και η κομματική και κοινοβουλευτική του οπερέτα τα έχουν κάνει όλα «γαργάρα»! Και αυτό συμβαίνει γιατί αίφνης ενέσκηψε πάλι κομμουνιστικός κίνδυνος ! Έτοιμος να σαρώσει τις τόσο αδιάβλητες και αξιόπιστες δομές του πολιτικού συστήματος που έστησαν φιλελεύθεροι και σοσιαλιστές όλα αυτά τα μεταπολιτευτικά χρόνια.
Είμαστε όμως υποχρεωμένοι να αφήσουμε στην άκρη τους λεονταρισμούς της κυβερνητικής ακροδεξιάς. Είναι καιρός επιτέλους να παραδεχτούμε ως λαός και κοινωνικό σώμα ότι εμείς δεν θέλαμε ούτε φιλελεύθερο καπιταλιστικό οικονομικό μοντέλο ούτε βεβαίως σοσιαλιστικό. Εμείς επιδιώξαμε όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης - και τελικά αυτό στήσαμε – να αποκτήσουμε ένα κράτος πελατειακό, ένα κράτος που το κάθε κυβερνητικό κόμμα θα το λυμαίνεται, θα το ληστεύει και τα λάφυρα θα τα προσπορίζει στους ημετέρους εκλεκτούς του πρασινογάλαζου συρφετού.
Σίγουρα ο Θ. Πάγκαλος όταν έλεγε ότι όλοι μαζί συμμετείχαμε στο «πάρτι» μπορεί να ήταν άδικος και ισοπεδωτικός. Παρ΄ όλα αυτά ήξερε πολύ καλά εκείνος σε ποιους αναφέρονταν. Συντεχνίες άμεσα χειραγωγημένες από την ΠΑΣΚΕ αλώνιζαν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα καλλιεργώντας νοοτροπία κι αντίληψη ενός παρασιτικού κομματικού κράτους, όπου η διαφάνεια και η ευπρέπεια παραχωρούσαν τη θέση στην εξαχρείωση και στο βόρβορο. Δυστυχώς το απόστημα αυτό δεν κατάφερε να το σταματήσει πόσο μάλλον να το ιάσει ούτε οι κυβερνήσεις του Κ. Καραμανλή. Έτσι οι απάτες και οι βρώμικες συνδιαλλαγές εξακολούθησαν να βρίσκουν γόνιμο έδαφος εξάπλωσης. Με αυτόν τον τρόπο φτάσαμε στο σημείο της ολοκληρωτικής απαξίωσης και του διεθνούς διασυρμού. Φταίμε όλοι ; Ασφαλώς, γιατί ποτέ δεν ζητήσαμε από τους πολιτικούς ταγούς να οργανώσουμε και να οικοδομήσουμε ένα κράτος που θα σέβεται και θα διακονεί τον πολίτη. Βολευτήκαμε με τα ρουσφέτια και τις παντί τρόπω εκδουλεύσεις δίχως να θωρακίσουμε την κοινωνία με τις ήδη διασφαλισμένες από το Σύνταγμα αρχές και δεσμεύσεις. Ποτέ δεν καθαιρέσαμε από το βάθρο της εξουσίας όσους υπέπεσαν στο ατόπημα της υποκρισίας, της εξαπάτησης και της απάτης. Συρθήκαμε από τους εγκαθέτους των κομματικών γραφείων, ενώ ταυτιζόμασταν με εκδοτικά και δημοσιογραφικά συμφέροντα χωρίς να διαθέτουμε δικό μας κριτήριο αξιολόγησης.
Έτσι απωλέσαμε την ευκαιρία να οικοδομήσουμε ένα κράτος δημοκρατικό, φιλελεύθερο και οικονομικά υγιές με πολιτισμό και παιδεία. Στο οποίο κράτος ύψιστο καθήκον του Έλληνος πολίτου θα έπρεπε να ήταν ο απόλυτος κι αδιαπραγμάτευτος σεβασμός στον συνάνθρωπο και η αμέριστη αλληλεγγύη σε αυτόν.
Παντού σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής δράσης παρατηρούμε το μεγάλο κι απροκάλυπτο έλλειμμα κοινωνικής αγωγής και συμπεριφοράς. Ο Έλληνας θαρρεί πως ζει μόνος του. Τίποτα δεν τον νοιάζει εκτός απ΄ ό,τι άπτεται το ίδιον όφελος. Εξακολουθεί να ζει σε ένα καθεστώς σχετικής νομιμοφάνειας ενώ στην πραγματικότητα η ανομία διαχέεται διαταξικά. Ένας ιδιότυπος αν και καθαρός και το κυριότερο πανθομολογούμενος κοινωνικός δαρβινισμός εξελίσσεται σε αποτελεσματική αντίληψη ατομικής επιβίωσης. Ο ισχυρότερος «εξοντώνει» τον αδύναμο.
Ο σύγχρονος Έλληνας είναι συνειδησιακά ανάπηρος. Αδυνατεί να ορίσει τον εαυτό του ως πολιτικό υποκείμενο. Ζει σ΄ ένα περιβάλλον στο οποίο αισθάνεται συνεχώς απειλούμενος, ότι μειονεκτεί κι έτσι με χαμηλό αίσθημα αυτοεκτίμησης παραπαίει κι εγκλωβίζεται. Παρά τα 38 ολάκερα χρόνια μεταπολίτευσης τα οποία διάγουμε, εντούτοις πια βρισκόμαστε ενώπιον τεράστιων διλημμάτων η προσπέλαση των οποίων προϋποθέτουν υψηλό αίσθημα ευθύνης και κοινωνικής ωριμότητας. Δυστυχώς στερούμαστε κι ευθύνης και ωριμότητας καθώς το έλλειμμα παιδείας αποκαλύπτεται αποστομώνοντας μας.
Σήμερα παρακολουθούμε αποσβολωμένοι την κατάπτωση μας, αρνούμενοι να δεχτούμε την αλγεινή πραγματικότητα όπως και τις επιλογές μας. Διότι εδώ φτάσαμε εξαιτίας των λαθεμένων και σε πολλές περιπτώσεις ολέθριων επιλογών κι αποφάσεων μας. Τώρα πια δεν έχουμε πολλαπλές επιλογές. Καλούμαστε να απαντήσουμε στο ερώτημα αν θα συνεχίσουμε ως χώρα εντός της Ευρώπης το οποίο σημαίνει μετατροπή της χώρας σε απόλυτο προτεκτοράτο της Γερμανίας με τον Χορστ Ραϊχενμπαχ σε ρόλο επιτρόπου ή σε έξοδο εθελουσία από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, ακολουθώντας κατά γράμμα μια λύση σαφώς τολμηρή με ξεκάθαρο όμως προσανατολισμό όπως αυτός προσδιορίζεται από το ΚΚΕ. Αν δεν επιθυμούμε τη στροφή αυτή τότε η υποταγή στις ντιρεκτίβες της Μεργκελ και της τριμερούς κοινοπραξίας, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο –Κομισιόν και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι μονόδρομος πλέον.
Κανένας από τους δύο δρόμους δεν είναι εύκολος και δεν αποτελεί ντροπή. Χρειάζεται απλά να αποφασίσουμε αυτή τη φορά με γνώμονα το συμφέρον της κοινωνικής μας τάξης και της πατρίδας.
Οφείλουμε όμως να γνωρίζουμε πως όλα αυτά τα χρόνια οι ποικιλόχρωμες ελίτ –έχοντας τη συγκατάθεση των μικροαστών και των φουκαράδων –απτόητα καπηλεύονταν τον εθνικά παραγόμενο πλούτο ενώ εκείνοι ζούσαν με ανοιχτούς λογαριασμούς στις τράπεζες. Λοιπόν, ας κατανοήσουμε έστω και την ύστατη ώρα που περνάμε το σαφές διακύβευμα. Η Ελλάδα χρειάζεται νέα ρότα αν θέλουμε να ζήσει ανεξάρτητη και κυρίαρχη επί του εδάφους και του πλούτου της. Αυτή μπορεί να την προσφέρει στην προκείμενη φάση μόνο μια θαρραλέα στροφή –με απόλυτα ρεαλιστικούς όρους - προς τη στρατηγική που θέτει το ΚΚΕ. Τα υπόλοιπα ας γνωρίζουμε πως μας καθιστούν πιόνια στην σκακιέρα της διεθνούς τραπεζοκρατίας.
•
Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2012
Σε τάξη Αγώνα
Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
Δεν χωρά αμφιβολία πως οι καιροί που διάγουμε είναι εξαιρετικά δυσοίωνοι για το Έθνος και την Πατρίδα. Παρά τις σκοπίμως διατυπώμενες καθησυχαστικές δηλώσεις πολιτικών αξιωματούχων εκτιμώ πως η δυσάρεστη κατάσταση που αντιμετωπίζουμε γρήγορα θα δώσει τη θέση της σε ένα αδυσώπητο μπαράζ εκρηκτικών γεγονότων που θα σημαδέψουν ανεξίτηλα το μέλλον της κοινωνίας.
Η αλλοτρίωση των Ελλήνων είναι προφανής. Η υποδούλωση ακόμη εκδηλώνεται με συνέχεια και καταφανής συνέπεια και μάλιστα ποικιλοτρόπως. Ο Παραγωργικός ιστός αποδεκατισμένος, η επιβίωση των εργαζομένων αδιαλείπτως συρρικώνεται, η ανεργία εκτινάσσεται και το έλλειμμα των ασφαλιστικών οργανισμών κόβει κάθε ικμάδα για μια αξιοπρεπή διαβίωση των συνταξιούχων. Η Ελλάδα σήμερα πια ρακένδυτη από πλούτο δανείζεται με όρους επαχθείς για να επιβιώσει. Κάποιοι όμως απτόητοι συνεχίζουν να ρημάζουν τον τόπο και να πλουτίζουν εις βάρος της ανοχής και της αδυναμίας των πολλών.
Η Καπιταλιστική ΚεντροΔεξιά όπως και η Κεντροαριστερά αφού λεηλάτησαν το δημόσιο χρήμα κι βεβήλωσαν αξίες διαχρονικής εμβέλειας που καθόριζαν το πεπρωμένο των Ελλήνων, τώρα βαυκαλίζονται τη σωτηρία !!!! Και μάλιστα με τις εντολές της Τροϊκα (Δ.Ν.Τ. - ΕΚΤ και Ε.Ε. ) Θλίβεσαι να βλέπεις τη χώρα σου που κάποτε για αυτήν έχυσαν τον αίμα τους αγωνιστές της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης σήμερα να γίνεται περίγελος και βορά αποικιοκρατικών επιταγών και δη γερμανικών.
Η Πατρίδα του Ρήγα Φεραίου, των Φιλικών Εταίρων, των Αγωνιστών του '21, του ηρωικού έπους του ΄40 του Ε.Α.Μ - ΕΛΑΣ, του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας του Μίκη Θεοδωράκη, του Αλέκου Παναγούλη, και όλων εκείνων των Ελλήνων και των Ελληνίδων σε πείσμα των τυχάρπαστων αεριτζήδων σαν τον Λαυρεντιάδη επιμένουν και κοπιάζουν νυχθημερών για να πετύχουν αφενός μια εντιμη αυτοβελτίωση αφετέρου να μεταλαμπαδεύσουν στα παιδιά τους τις αξίες εκείνες που κομίζει ο ανθρώπινος πολιτισμός. Δηλαδή τη σημασία να ζούμε ειρηνικά με αξιοπρέπεια, ελευθερία και δικαιοσύνη. Όλοι και όσοι εμφορούνται από τις άρχές του άνόθευτου Σοσιαλισμού όπως αυτός εδραιώθηκε επιστημονικά στην μαρξιστική σκέψη και χαλυβδώθηκε στη λενινιστική πρακτική έχουν χρέος σήμερα να σταθούν ως ενωτική και αδιάσπαστη αλυσίδα στις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
Μοναδική καταφυγή λοιπόν η αντίσταση. Για να είναι όμως αυτή επιτυχής απαιτείται ΓΝΩΣΗ και ΜΕΛΕΤΗ προ πάντων της ιστορίας. Ο εφησυχασμός προκαλεί αδράνεια. Αποτέλεσμα αυτής της μακροχρόνιας παθητικής στάσης είναι αυτή η επέλαση του εχθρού. Ενός εχθρού που εφορμά ύπουλα και στρατηγικά αποσκοπώντας στην καταρράκωση της εθνικής κι ανθρώπινης συνείδησης. Στη διάσπαση της κοινωνικής συνοχής. Στην κατάργηση του κράτους πρόνοιας. Στην εξαθλίωση του λαού.
Είμαστε σε ακήρυχτο πόλεμο με έναν εχθρό ορατό. Είναι ο νέος γερμανικός άξονας που διαμορφώνεται εντός της Ε.Ε και ο οποίος υποβοηθείται από την ανέλεκτη κι ανεξέλεγκτη δράση των Αγορών. Αυτός ο εχθρος που δρα σε παγκόσμια κλίμακα διαθέτει ασφαλώς γεωπολιτικά και στρατηγικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου νέου ιμπεριαλισμού (βλ. "Ο Νέος Ιμπεριαλισμός του David Harvey, εκδ. Καστανιώτη) και στοχεύει στον εξανδραποδισμό του λαού και στην υποταγή του. Επίσης, στον σφετερισμό των πλουτοπαραγωγικών πηγών και στη λαφυραγώγηση των δημοσίων εκτάσεων γης και επιχειρήσεων του κράτους.
Και το ερώτημα που γεννάται είναι πως αντιμετωπίζεται ένας τέτοιος εχθρός ; Μόνο με αγώνα ακατάβλητο και αδιάλειπτο και σαφώς συσπειρωμένοι στο Κ.Κ.Ε. Οι αντιμνημονιακές φωνές ναι μεν περιγράφουν το πρόβλημα μα δεν τολμούν να θέσουν τέρμα στη γενεσιουργό αιτία που αναπαράγει τη βάναυση εκμετάλλευση. Και αυτή η αιτία δεν είναι άλλη απο τον Καπιταλισμό. Καθώς μόνο εντός των κόλπων του βρίσκουν γόνιμο έδαφος και αναδεικνύονται οι αδυσώπητοι ανταγωνισμοί τόσο σε εθνικό -ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Δεν χωρά αμφιβολία πως οι καιροί που διάγουμε είναι εξαιρετικά δυσοίωνοι για το Έθνος και την Πατρίδα. Παρά τις σκοπίμως διατυπώμενες καθησυχαστικές δηλώσεις πολιτικών αξιωματούχων εκτιμώ πως η δυσάρεστη κατάσταση που αντιμετωπίζουμε γρήγορα θα δώσει τη θέση της σε ένα αδυσώπητο μπαράζ εκρηκτικών γεγονότων που θα σημαδέψουν ανεξίτηλα το μέλλον της κοινωνίας.
Η αλλοτρίωση των Ελλήνων είναι προφανής. Η υποδούλωση ακόμη εκδηλώνεται με συνέχεια και καταφανής συνέπεια και μάλιστα ποικιλοτρόπως. Ο Παραγωργικός ιστός αποδεκατισμένος, η επιβίωση των εργαζομένων αδιαλείπτως συρρικώνεται, η ανεργία εκτινάσσεται και το έλλειμμα των ασφαλιστικών οργανισμών κόβει κάθε ικμάδα για μια αξιοπρεπή διαβίωση των συνταξιούχων. Η Ελλάδα σήμερα πια ρακένδυτη από πλούτο δανείζεται με όρους επαχθείς για να επιβιώσει. Κάποιοι όμως απτόητοι συνεχίζουν να ρημάζουν τον τόπο και να πλουτίζουν εις βάρος της ανοχής και της αδυναμίας των πολλών.
Η Καπιταλιστική ΚεντροΔεξιά όπως και η Κεντροαριστερά αφού λεηλάτησαν το δημόσιο χρήμα κι βεβήλωσαν αξίες διαχρονικής εμβέλειας που καθόριζαν το πεπρωμένο των Ελλήνων, τώρα βαυκαλίζονται τη σωτηρία !!!! Και μάλιστα με τις εντολές της Τροϊκα (Δ.Ν.Τ. - ΕΚΤ και Ε.Ε. ) Θλίβεσαι να βλέπεις τη χώρα σου που κάποτε για αυτήν έχυσαν τον αίμα τους αγωνιστές της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης σήμερα να γίνεται περίγελος και βορά αποικιοκρατικών επιταγών και δη γερμανικών.
Η Πατρίδα του Ρήγα Φεραίου, των Φιλικών Εταίρων, των Αγωνιστών του '21, του ηρωικού έπους του ΄40 του Ε.Α.Μ - ΕΛΑΣ, του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας του Μίκη Θεοδωράκη, του Αλέκου Παναγούλη, και όλων εκείνων των Ελλήνων και των Ελληνίδων σε πείσμα των τυχάρπαστων αεριτζήδων σαν τον Λαυρεντιάδη επιμένουν και κοπιάζουν νυχθημερών για να πετύχουν αφενός μια εντιμη αυτοβελτίωση αφετέρου να μεταλαμπαδεύσουν στα παιδιά τους τις αξίες εκείνες που κομίζει ο ανθρώπινος πολιτισμός. Δηλαδή τη σημασία να ζούμε ειρηνικά με αξιοπρέπεια, ελευθερία και δικαιοσύνη. Όλοι και όσοι εμφορούνται από τις άρχές του άνόθευτου Σοσιαλισμού όπως αυτός εδραιώθηκε επιστημονικά στην μαρξιστική σκέψη και χαλυβδώθηκε στη λενινιστική πρακτική έχουν χρέος σήμερα να σταθούν ως ενωτική και αδιάσπαστη αλυσίδα στις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
Μοναδική καταφυγή λοιπόν η αντίσταση. Για να είναι όμως αυτή επιτυχής απαιτείται ΓΝΩΣΗ και ΜΕΛΕΤΗ προ πάντων της ιστορίας. Ο εφησυχασμός προκαλεί αδράνεια. Αποτέλεσμα αυτής της μακροχρόνιας παθητικής στάσης είναι αυτή η επέλαση του εχθρού. Ενός εχθρού που εφορμά ύπουλα και στρατηγικά αποσκοπώντας στην καταρράκωση της εθνικής κι ανθρώπινης συνείδησης. Στη διάσπαση της κοινωνικής συνοχής. Στην κατάργηση του κράτους πρόνοιας. Στην εξαθλίωση του λαού.
Είμαστε σε ακήρυχτο πόλεμο με έναν εχθρό ορατό. Είναι ο νέος γερμανικός άξονας που διαμορφώνεται εντός της Ε.Ε και ο οποίος υποβοηθείται από την ανέλεκτη κι ανεξέλεγκτη δράση των Αγορών. Αυτός ο εχθρος που δρα σε παγκόσμια κλίμακα διαθέτει ασφαλώς γεωπολιτικά και στρατηγικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου νέου ιμπεριαλισμού (βλ. "Ο Νέος Ιμπεριαλισμός του David Harvey, εκδ. Καστανιώτη) και στοχεύει στον εξανδραποδισμό του λαού και στην υποταγή του. Επίσης, στον σφετερισμό των πλουτοπαραγωγικών πηγών και στη λαφυραγώγηση των δημοσίων εκτάσεων γης και επιχειρήσεων του κράτους.
Και το ερώτημα που γεννάται είναι πως αντιμετωπίζεται ένας τέτοιος εχθρός ; Μόνο με αγώνα ακατάβλητο και αδιάλειπτο και σαφώς συσπειρωμένοι στο Κ.Κ.Ε. Οι αντιμνημονιακές φωνές ναι μεν περιγράφουν το πρόβλημα μα δεν τολμούν να θέσουν τέρμα στη γενεσιουργό αιτία που αναπαράγει τη βάναυση εκμετάλλευση. Και αυτή η αιτία δεν είναι άλλη απο τον Καπιταλισμό. Καθώς μόνο εντός των κόλπων του βρίσκουν γόνιμο έδαφος και αναδεικνύονται οι αδυσώπητοι ανταγωνισμοί τόσο σε εθνικό -ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011
Η Ελλάδα σε Διάλυση ή σε Δυναμική Προοπτική ;
Γράφει ο Φιλικός Εταίρος
Στη χώρα που γεννήθηκε το μέτρο ως αντίληψη ισορροπημένης ζωής παρατηρούμε στις μέρες μας να το έχουμε απωλέσει. Και είναι πανθομολογούμενη αυτή η διαπίστωση καθώς η εικόνα που αντικρίζει ο καθένας μας στην Ελλάδα είναι το καθεστώς της γενικευμένης ανομίας να απλώνεται παντού, σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου. Και μάλιστα να διαπερνά όλες τις κοινωνικές διαστρωματώσεις του πληθυσμού. Η ασυλία που απολαμβάνουν συνταγματικά οι εκπρόσωποι του κοινοβουλίου είναι η κύρια και πρωταρχική αιτία που παρωθεί ένα μέρος απ΄ αυτούς σε έκνομες πράξεις ως προϊόν οικονομικών διαπλοκών και συναλλαγών με ημεδαπή κι αλλότρια επιχειρηματικά συμφέροντα.
Βυσσοδομεί ο δημόσιος βίος από την ανεξέλεγκτη δράση των διεφθαρμένων πολιτικών που ρέπουν συστηματικά, δίχως να επωμιστούν την παραμικρή τιμωρία, προς το ποινικό αδίκημα της δωροληψίας, της υποχθόνιας χρηματοδότησης, της φοροδιαφυγής μέσα από το άνοιγμα off - shore εταιριών και τη κατ΄ εξακολουθήσιν διασπάθιση δημοσίου χρήματος, αναθέτοντας δίχως την προκήρυξη δημοσίων διαγωνισμών για την κατασκευή έργων υποδομής που χρηματοδοτούνται από το κράτος στους χορηγούς τους -εργολάβους.
Θλίψη και συνάμα οργή διέπει την ελληνική κοινωνία που καθημερινά ακούει μεν ακόμη και τον πρωθυπουργό της χώρας να ομιλεί για την αναγκαιότητα επιτέλους να οδηγηθεί κάποιος στη φυλακή μα μέχρι σήμερα όλα αυτά αποτελούν ευσεβείς πόθοι μιας νοσηρής κοινωνίας. Και είναι ασφαλώς άρρωστη η ελληνική κοινωνία αφού οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος την εγκλωβίζουν και τη θρυμματίζουν και την ίδια. Όλοι μας αισθανόμαστε ανήμποροι και κυρίως ανεπαρκείς να αντιδράσουμε. Ο λόγος βρίσκεται στην ολιγωρία και επιπλέον στην εξάντλησή μας στην πρόσκαιρη βιωτή. Ένας ανομολόγητος εσωτερικός ωχαδερφισμός διακατέχει την αδράνεια μας. Είμαστε παροπλισμένοι καθώς έχουμε επωμιστεί με τη θέληση μας μια κατάπτωση πνευματική και προπάντων ήθους κι αισθητικής. Είναι το φυσικό άλλωστε επακόλουθο μιας συνειδητοποιημένης αλλοτρίωσης και υποδούλωσης στα φθαρτά και φθοροποιά υλιστικά καταναλωτικά προϊόντα της καπιταλιστικής «ανάπτυξης».
Είναι προφανές πως το τρανό και αποκαλυπτικό έλλειμμα παιδείας που μας περιβάλλει διαφαίνεται καθώς το μέγιστο πρόταγμα για τον καθένα μας ανάγεται το αυτοκίνητο, το σπίτι και το κινητό τηλέφωνο και όχι η καλλιέργεια της συνείδησης ώστε να οικοδομηθεί εντός της ένας ακέραιος χαρακτήρας μέσα στις γραμμές του Ελληνισμού και της Ορθόδοξης Χριστιανικής πνευματικότητας. Αναρωτιέμαι πως να υπάρξει ένας ανιδιοτελής πατριωτισμός. Αφού ακόμη κι αυτός ο πατριωτισμός ο τόσο πράγματι απαραίτητος είναι κάλπικος, καθώς διαμορφώνεται από κόμματα και μηχανισμούς που επιχειρούν την ιδεοληψία.
Έτσι παρατηρούμε από την μια πλευρά τον κοσμοπολιτισμό και από την άλλη τον εθνικισμό να υφέρπουν και οι δύο όψεις στην έπαρση, στο κυνισμό, στη σύγχυση δια της ακατάσχετης δημοκοπίας και του ακραιφνούς λαϊκισμού τον οποίο καλλιεργεί ιδιοτελώς η καθεστηκυία τάξη των αστικών πολιτικών μας ηγεσιών, σπρώχνοντας την κοινωνία στον φανατισμό και στη φενάκη.
Είμαι βέβαιος πως οι επιλογές που έχουμε ως λαός κι έθνος να διαλέξουμε για να κυβερνηθούμε δημοκρατικά χωρίς να χάσουμε τα ειδοποιά κριτήρια που διαφοροποιούν και ορίζουν τον Ελληνικό πολιτισμό μπορούμε να τα αναζητήσουμε χωρίς βερμπαλισμούς και δονκιχωτισμούς μόνο εντός του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
Είναι πλέον διάχυτη και σφοδρή η λαϊκή απαίτηση πως Πρέπει να τελειώνουμε με τη σαπίλα και τα κομματικά στεγανά του θλιβερού δικομματισμού που τόσα χρόνια εξέθρεψαν τη νοσηρότητα και την αποτελμάτωση στο κοινωνικό σώμα.
Τη λύση θα τη βρούμε μόνο μέσα από τις ανεξίτηλα χαραγμένες στην εθνική μας συνείδηση αξίες και αρχές που διέπουν ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία. Όχι όμως ως ιδεολογήματα και μάλιστα ξεφτισμένα αλλά ως αφετηρίες και αξιακές αναφορές που κομίζουν και ανακαινίζουν ένα νέο τρόπο ζωής στον οποίο η αδικία, η ανομία, η ασυδοσία και τα παράγωγά της η ανελευθερία και ο φασισμός θα δώσουν τη θέση τους στην εδραίωση των ευαγγελικών προταγμάτων όπως και στα κελεύσματα της αγάπης, της αλληλεγγύης, της ανοχής και της συνεργατικότητας. Μόνο τότε θα καταφέρουμε να θεμελιώσουμε τις βάσεις για μια δημοκρατικά συγκροτημένη κοινωνία που θα γεφυροποιεί τις διαφορές και θα αποκλείει συνθήκες και κοινωνικά στρώματα που σήμερα όλο και μαζικότερα συνωθούνται στη φτώχεια και στην εξαθλίωση.
Στη χώρα που γεννήθηκε το μέτρο ως αντίληψη ισορροπημένης ζωής παρατηρούμε στις μέρες μας να το έχουμε απωλέσει. Και είναι πανθομολογούμενη αυτή η διαπίστωση καθώς η εικόνα που αντικρίζει ο καθένας μας στην Ελλάδα είναι το καθεστώς της γενικευμένης ανομίας να απλώνεται παντού, σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου. Και μάλιστα να διαπερνά όλες τις κοινωνικές διαστρωματώσεις του πληθυσμού. Η ασυλία που απολαμβάνουν συνταγματικά οι εκπρόσωποι του κοινοβουλίου είναι η κύρια και πρωταρχική αιτία που παρωθεί ένα μέρος απ΄ αυτούς σε έκνομες πράξεις ως προϊόν οικονομικών διαπλοκών και συναλλαγών με ημεδαπή κι αλλότρια επιχειρηματικά συμφέροντα.
Βυσσοδομεί ο δημόσιος βίος από την ανεξέλεγκτη δράση των διεφθαρμένων πολιτικών που ρέπουν συστηματικά, δίχως να επωμιστούν την παραμικρή τιμωρία, προς το ποινικό αδίκημα της δωροληψίας, της υποχθόνιας χρηματοδότησης, της φοροδιαφυγής μέσα από το άνοιγμα off - shore εταιριών και τη κατ΄ εξακολουθήσιν διασπάθιση δημοσίου χρήματος, αναθέτοντας δίχως την προκήρυξη δημοσίων διαγωνισμών για την κατασκευή έργων υποδομής που χρηματοδοτούνται από το κράτος στους χορηγούς τους -εργολάβους.
Θλίψη και συνάμα οργή διέπει την ελληνική κοινωνία που καθημερινά ακούει μεν ακόμη και τον πρωθυπουργό της χώρας να ομιλεί για την αναγκαιότητα επιτέλους να οδηγηθεί κάποιος στη φυλακή μα μέχρι σήμερα όλα αυτά αποτελούν ευσεβείς πόθοι μιας νοσηρής κοινωνίας. Και είναι ασφαλώς άρρωστη η ελληνική κοινωνία αφού οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος την εγκλωβίζουν και τη θρυμματίζουν και την ίδια. Όλοι μας αισθανόμαστε ανήμποροι και κυρίως ανεπαρκείς να αντιδράσουμε. Ο λόγος βρίσκεται στην ολιγωρία και επιπλέον στην εξάντλησή μας στην πρόσκαιρη βιωτή. Ένας ανομολόγητος εσωτερικός ωχαδερφισμός διακατέχει την αδράνεια μας. Είμαστε παροπλισμένοι καθώς έχουμε επωμιστεί με τη θέληση μας μια κατάπτωση πνευματική και προπάντων ήθους κι αισθητικής. Είναι το φυσικό άλλωστε επακόλουθο μιας συνειδητοποιημένης αλλοτρίωσης και υποδούλωσης στα φθαρτά και φθοροποιά υλιστικά καταναλωτικά προϊόντα της καπιταλιστικής «ανάπτυξης».
Είναι προφανές πως το τρανό και αποκαλυπτικό έλλειμμα παιδείας που μας περιβάλλει διαφαίνεται καθώς το μέγιστο πρόταγμα για τον καθένα μας ανάγεται το αυτοκίνητο, το σπίτι και το κινητό τηλέφωνο και όχι η καλλιέργεια της συνείδησης ώστε να οικοδομηθεί εντός της ένας ακέραιος χαρακτήρας μέσα στις γραμμές του Ελληνισμού και της Ορθόδοξης Χριστιανικής πνευματικότητας. Αναρωτιέμαι πως να υπάρξει ένας ανιδιοτελής πατριωτισμός. Αφού ακόμη κι αυτός ο πατριωτισμός ο τόσο πράγματι απαραίτητος είναι κάλπικος, καθώς διαμορφώνεται από κόμματα και μηχανισμούς που επιχειρούν την ιδεοληψία.
Έτσι παρατηρούμε από την μια πλευρά τον κοσμοπολιτισμό και από την άλλη τον εθνικισμό να υφέρπουν και οι δύο όψεις στην έπαρση, στο κυνισμό, στη σύγχυση δια της ακατάσχετης δημοκοπίας και του ακραιφνούς λαϊκισμού τον οποίο καλλιεργεί ιδιοτελώς η καθεστηκυία τάξη των αστικών πολιτικών μας ηγεσιών, σπρώχνοντας την κοινωνία στον φανατισμό και στη φενάκη.
Είμαι βέβαιος πως οι επιλογές που έχουμε ως λαός κι έθνος να διαλέξουμε για να κυβερνηθούμε δημοκρατικά χωρίς να χάσουμε τα ειδοποιά κριτήρια που διαφοροποιούν και ορίζουν τον Ελληνικό πολιτισμό μπορούμε να τα αναζητήσουμε χωρίς βερμπαλισμούς και δονκιχωτισμούς μόνο εντός του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
Είναι πλέον διάχυτη και σφοδρή η λαϊκή απαίτηση πως Πρέπει να τελειώνουμε με τη σαπίλα και τα κομματικά στεγανά του θλιβερού δικομματισμού που τόσα χρόνια εξέθρεψαν τη νοσηρότητα και την αποτελμάτωση στο κοινωνικό σώμα.
Τη λύση θα τη βρούμε μόνο μέσα από τις ανεξίτηλα χαραγμένες στην εθνική μας συνείδηση αξίες και αρχές που διέπουν ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία. Όχι όμως ως ιδεολογήματα και μάλιστα ξεφτισμένα αλλά ως αφετηρίες και αξιακές αναφορές που κομίζουν και ανακαινίζουν ένα νέο τρόπο ζωής στον οποίο η αδικία, η ανομία, η ασυδοσία και τα παράγωγά της η ανελευθερία και ο φασισμός θα δώσουν τη θέση τους στην εδραίωση των ευαγγελικών προταγμάτων όπως και στα κελεύσματα της αγάπης, της αλληλεγγύης, της ανοχής και της συνεργατικότητας. Μόνο τότε θα καταφέρουμε να θεμελιώσουμε τις βάσεις για μια δημοκρατικά συγκροτημένη κοινωνία που θα γεφυροποιεί τις διαφορές και θα αποκλείει συνθήκες και κοινωνικά στρώματα που σήμερα όλο και μαζικότερα συνωθούνται στη φτώχεια και στην εξαθλίωση.
Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010
Ήγγικεν η ώρα του λαϊκού ξεσηκωμού
Γράφει ο Φιλικός Εταίρος
Κάποτε τούτος ο λαός που σήμερα εμφανίζεται υπνωτισμένος και κατά προέκταση υποταγμένος προκαλώντας τη θυμηδία και την ειρωνεία των αστών κονδυλοφόρων θα αφυπνιστεί και θα σημάνει σάλπισμα αντίστασης στον ορυμαγδό που ξέσπασε κατόπιν της απόφασης της ελληνικής κυβέρνησης να υπαχθεί η χώρα σε καθεστώς επιτήρησης ήτοι κατοχής και μάλιστα όχι από μια χώρα αλλά από μια κοινοπραξία οργανισμών όπου σαν στόχο έχουν το δανεισμό κυρίαρχων κρατών με όρους δυσβάσταχτους για τον πληθυσμό। Οι Έλληνίδες και οι Έλληνες στο εξής θα στερηθούν την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ τους। Η απόφαση τους δια των επάλληλων εκλογικών διαδικασιών ν΄ αναδεικνύουν στο θώκο της εξουσίας κόμματα αφερέγγυα και ανυπόληπτα τα οποία επί τρεις τουλάχιτον συναπτές δεκαετίες εμπαίζουν κι εξαπατούν τις προσδοκίες μα κυρίως τη νοημοσύνη και τις συνειδήσεις μας αναμίβολα συνέβαλε στο να καταλήξουμε εδώ που είμαστε σήμερα।
Χρόνια τώρα ο ελληνικός λαός έδειχνε να μην συνέρχεται από τη δικομματική παράκρουση। Χειραγωγημένος ασφυκτικά από τα φαύλα αθηνοκεντρικά Μ।Μ।Ε τον αποστέωσαν και τον οδήγησαν στο σημερινό του κατάντημα। Ποιο; Να αδυνατεί να αντιληφθεί πως όσο περισσότερο αποδέχεται έστω και με βαριά καρδιά τα ληστρικά οικονομικά μέτρα που ανακοινώνει ακατάπαυστα η κυβέρνηση εκτελώντας πειθήνια τις εντολές των καπιταλιστών κηδεμόνων μας το μέλλον του θα διαγράφεται και θα καθίσταται όλο και ζοφερότερο। Οφείλει επιτέλους ο λαός αυτής της χώρας να υψώσει ανάστημα αντίστασης μπροστά σε αυτό το σαρωτικό κύμα εξανδραποδισμού που πραγματοποιείται। Αναβολές δεν επιτρέπονται και σίγουρα επαπειλούν νέες συμφορές για την πατρίδα και το λαό της। Ο καθένας από εμάς οφείλει να συνειδητοποιήσει πως τα μέτρα σήμερα ισοπεδώνουν ευρύτερες κοινωνικές ομάδες και τάξεις πολιτών। Επιχειρείται να διαρραγεί άπαξ και διαπαντός ο κοινωνικός ιστός και η συνοχή αυτού, προκειμένου να τεθούν επιτάπητος τα μεγαλόπνοα σχέδια της παγκόσμιας πλουτοκρατίας।
Η ΑΠΟΧΗ αποτελεί ως ΕΠΙΛΟΓΗ, ψήφος καταδίκης της χώρας και του λαού στην απόγνωση, στη δουλεία και στο έρεβος। Το υποτυπώδες κράτος προνοίας που λειτουργούσε ως μια κατάκτηση της γενιάς της μεταπολίτευσης πλέον κατεδαφίζεται από το βάρος των χρεών, της διαφθοράς και της πολιτικής ανευθυνότητας κι ανεντιμότητας των διακυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της Ν।Δ। Πολύ σύντομα τα φτωχά λαϊκά στρώματα θα αδυνατούν να εξασφαλίσουν αξιοπρεπές μεροκάματο, θα στερηθούν τη δημόσια υγειονομική περίθαλψη -αυτήν την καταρρακωμένη και διεφθαρμένη που ίσχυε, θα στερηθούν τη δημόσια παιδεία -ναι αυτήν που αντί να προάγει την ευγενή άμιλλα και την αξιοσύνη μεταξύ μαθητών και δασκάλων κατάντησε να εξελιχθεί σε εκκολαπτήριο επιχειρηματικών συμφερόντων και συντεχνιακών λογικών।
Απαιτείται η έγερση των συνειδήσεων της Εργατικής Τάξης, της Διανόησης, της Νεολαίας και του καλλιτεχνικού κόσμου। όλοι στους δρόμους εκεί που ανέκαθεν δικαιώνονταν οι αγώνες κι όχι απροσχημάτιστα, ανοργάνωτα, επιπόλαια αλλά συντεταγμένα, υψώνοντας τη σημαία της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της ταξικής πάλης. Ο Μεγάλος Έλληνας Μίκης Θεοδωράκης άναψε τη "Σπίθα" του εμείς ακόμη θα λουφάζουμε ; Η Ιστορία θα σταθεί απέναντι στο καθένα ξεχωριστά, δίκαιη και αμείλικτη. Είναι ώρα ν΄ αναλάβουμε την Ευθύνη της διάσωσης της εθνικής μας αξιοιπρέπειας και της συνέχειας.
Κάποτε τούτος ο λαός που σήμερα εμφανίζεται υπνωτισμένος και κατά προέκταση υποταγμένος προκαλώντας τη θυμηδία και την ειρωνεία των αστών κονδυλοφόρων θα αφυπνιστεί και θα σημάνει σάλπισμα αντίστασης στον ορυμαγδό που ξέσπασε κατόπιν της απόφασης της ελληνικής κυβέρνησης να υπαχθεί η χώρα σε καθεστώς επιτήρησης ήτοι κατοχής και μάλιστα όχι από μια χώρα αλλά από μια κοινοπραξία οργανισμών όπου σαν στόχο έχουν το δανεισμό κυρίαρχων κρατών με όρους δυσβάσταχτους για τον πληθυσμό। Οι Έλληνίδες και οι Έλληνες στο εξής θα στερηθούν την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ τους। Η απόφαση τους δια των επάλληλων εκλογικών διαδικασιών ν΄ αναδεικνύουν στο θώκο της εξουσίας κόμματα αφερέγγυα και ανυπόληπτα τα οποία επί τρεις τουλάχιτον συναπτές δεκαετίες εμπαίζουν κι εξαπατούν τις προσδοκίες μα κυρίως τη νοημοσύνη και τις συνειδήσεις μας αναμίβολα συνέβαλε στο να καταλήξουμε εδώ που είμαστε σήμερα।
Χρόνια τώρα ο ελληνικός λαός έδειχνε να μην συνέρχεται από τη δικομματική παράκρουση। Χειραγωγημένος ασφυκτικά από τα φαύλα αθηνοκεντρικά Μ।Μ।Ε τον αποστέωσαν και τον οδήγησαν στο σημερινό του κατάντημα। Ποιο; Να αδυνατεί να αντιληφθεί πως όσο περισσότερο αποδέχεται έστω και με βαριά καρδιά τα ληστρικά οικονομικά μέτρα που ανακοινώνει ακατάπαυστα η κυβέρνηση εκτελώντας πειθήνια τις εντολές των καπιταλιστών κηδεμόνων μας το μέλλον του θα διαγράφεται και θα καθίσταται όλο και ζοφερότερο। Οφείλει επιτέλους ο λαός αυτής της χώρας να υψώσει ανάστημα αντίστασης μπροστά σε αυτό το σαρωτικό κύμα εξανδραποδισμού που πραγματοποιείται। Αναβολές δεν επιτρέπονται και σίγουρα επαπειλούν νέες συμφορές για την πατρίδα και το λαό της। Ο καθένας από εμάς οφείλει να συνειδητοποιήσει πως τα μέτρα σήμερα ισοπεδώνουν ευρύτερες κοινωνικές ομάδες και τάξεις πολιτών। Επιχειρείται να διαρραγεί άπαξ και διαπαντός ο κοινωνικός ιστός και η συνοχή αυτού, προκειμένου να τεθούν επιτάπητος τα μεγαλόπνοα σχέδια της παγκόσμιας πλουτοκρατίας।
Η ΑΠΟΧΗ αποτελεί ως ΕΠΙΛΟΓΗ, ψήφος καταδίκης της χώρας και του λαού στην απόγνωση, στη δουλεία και στο έρεβος। Το υποτυπώδες κράτος προνοίας που λειτουργούσε ως μια κατάκτηση της γενιάς της μεταπολίτευσης πλέον κατεδαφίζεται από το βάρος των χρεών, της διαφθοράς και της πολιτικής ανευθυνότητας κι ανεντιμότητας των διακυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της Ν।Δ। Πολύ σύντομα τα φτωχά λαϊκά στρώματα θα αδυνατούν να εξασφαλίσουν αξιοπρεπές μεροκάματο, θα στερηθούν τη δημόσια υγειονομική περίθαλψη -αυτήν την καταρρακωμένη και διεφθαρμένη που ίσχυε, θα στερηθούν τη δημόσια παιδεία -ναι αυτήν που αντί να προάγει την ευγενή άμιλλα και την αξιοσύνη μεταξύ μαθητών και δασκάλων κατάντησε να εξελιχθεί σε εκκολαπτήριο επιχειρηματικών συμφερόντων και συντεχνιακών λογικών।
Απαιτείται η έγερση των συνειδήσεων της Εργατικής Τάξης, της Διανόησης, της Νεολαίας και του καλλιτεχνικού κόσμου। όλοι στους δρόμους εκεί που ανέκαθεν δικαιώνονταν οι αγώνες κι όχι απροσχημάτιστα, ανοργάνωτα, επιπόλαια αλλά συντεταγμένα, υψώνοντας τη σημαία της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της ταξικής πάλης. Ο Μεγάλος Έλληνας Μίκης Θεοδωράκης άναψε τη "Σπίθα" του εμείς ακόμη θα λουφάζουμε ; Η Ιστορία θα σταθεί απέναντι στο καθένα ξεχωριστά, δίκαιη και αμείλικτη. Είναι ώρα ν΄ αναλάβουμε την Ευθύνη της διάσωσης της εθνικής μας αξιοιπρέπειας και της συνέχειας.
Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010
Απόπειρα Νοήματος !
Είναι μακριά για να δω καθαρά πέρα στον ανοιχτό γαλάζιο ορίζοντα,
την ελπίδα που έρχεται και ποτέ σ΄ αυτή δεν φτάνω!
Μα και κοντά όταν κοιτώ ο ζόφος σκεπάζει γύρω μου τον κόσμο.
Τρομάζω, φοβάμαι, χάνομαι !
Ο δρόμος δύσβατος πορεύομαι δίχως οδηγό.
Άνθρωπος της μοίρας σαν σύγχρονος Κόρτο Μαλτέζε γεμάτος δίψα για την κατάκτηση του άπιαστου, της Αλήθειας. Παρά την ενηλικίωση μου ακόμα ζω με τα παιδικά όνειρα, όπως αυτά γαλουχήθηκαν στις περιπέτειες του Ούγκο Πραττ μέσα από τον ήρωα του τον Κόρτο Μαλτέζε. Αξίες όπως γενναιότητα – Τιμή - Δικαιοσύνη και Ελευθερία ενέπνευσαν την φαντασία και μετά τη συνείδησή μου.
Έτσι Συνεχίζω τη διαδρομή περιστοιχισμένος από συμπληγάδες που με κουράζουν, μ΄ εξασθενούν μα πάντα σφυρηλατούν και χαλυβδώνουν την βούληση μου.
Σαν συγκαιρινός Αργοναύτης συνεχίζω το ταξίδι.
Είναι στιγμές που Διστάζω μα στο τέλος τολμώ, απαιτώ να συνεχίσω. Η πίστη μου κλονίζεται μα στέκει εκεί υπομονετικά και φωλιασμένη στα βάθη των κυττάρων της συνειδησιακής μου πληρότητας.
Κόκκος άστερόσκονης προερχόμενης από τη Μήτρα του Γαλαξία, ταξιδεύοντας στο άπειρο χωροχρόνο κι εμπεριέχοντας γνώση αρχέτυπη και ανεπίγνωστες μνήμες.
Η Ενσάρκωση, ένα ακόμα στάδιο, μια επιπρόσθετη δοκιμασία, ένας σταθμός στις ράγες της Συμπαντικής κίνησης.
ΦΙΛΙΚΟΣ ΕΤΑΙΡΟΣ
την ελπίδα που έρχεται και ποτέ σ΄ αυτή δεν φτάνω!
Μα και κοντά όταν κοιτώ ο ζόφος σκεπάζει γύρω μου τον κόσμο.
Τρομάζω, φοβάμαι, χάνομαι !
Ο δρόμος δύσβατος πορεύομαι δίχως οδηγό.
Άνθρωπος της μοίρας σαν σύγχρονος Κόρτο Μαλτέζε γεμάτος δίψα για την κατάκτηση του άπιαστου, της Αλήθειας. Παρά την ενηλικίωση μου ακόμα ζω με τα παιδικά όνειρα, όπως αυτά γαλουχήθηκαν στις περιπέτειες του Ούγκο Πραττ μέσα από τον ήρωα του τον Κόρτο Μαλτέζε. Αξίες όπως γενναιότητα – Τιμή - Δικαιοσύνη και Ελευθερία ενέπνευσαν την φαντασία και μετά τη συνείδησή μου.
Έτσι Συνεχίζω τη διαδρομή περιστοιχισμένος από συμπληγάδες που με κουράζουν, μ΄ εξασθενούν μα πάντα σφυρηλατούν και χαλυβδώνουν την βούληση μου.
Σαν συγκαιρινός Αργοναύτης συνεχίζω το ταξίδι.
Είναι στιγμές που Διστάζω μα στο τέλος τολμώ, απαιτώ να συνεχίσω. Η πίστη μου κλονίζεται μα στέκει εκεί υπομονετικά και φωλιασμένη στα βάθη των κυττάρων της συνειδησιακής μου πληρότητας.
Κόκκος άστερόσκονης προερχόμενης από τη Μήτρα του Γαλαξία, ταξιδεύοντας στο άπειρο χωροχρόνο κι εμπεριέχοντας γνώση αρχέτυπη και ανεπίγνωστες μνήμες.
Η Ενσάρκωση, ένα ακόμα στάδιο, μια επιπρόσθετη δοκιμασία, ένας σταθμός στις ράγες της Συμπαντικής κίνησης.
ΦΙΛΙΚΟΣ ΕΤΑΙΡΟΣ
Γιατί η Ελλάδα Δεν Σκοπεύει να Διεκδικήσει Πολεμικές Αποζημιώσεις από τη Γερμανία
Γράφει ο Φιλικός Εταίρος
Είναι προφανές πως η Ελλάδα δεν σκοπεύει να διεκδικήσει ποτέ αποζημίωση για τους 500.000 Έλληνες νεκρούς, θύματα της γερμανικής κατοχικής κτηνωδίας, όπως συγχρόνως και αποζημιώσεις για υφαρπαγή και καταλήστευση ατομικών περιουσιών και κρατικών πόρων μαζί με τη σύναψη δανείων του ελληνικού κράτους που έγιναν υπό το βάρος δυσβάσταχτων όρων προκειμένου να εξυπηρετηθούν αποκλειστικά τα συμφέροντα του γερμανικού καθεστώτος της εποχής. Ο λόγος έγκειται στην πασίδηλη αδυναμία των Ελλήνων πολιτικών ταγών να υψώσουν επιτέλους το ηθικό ανάστημα και το εθνικό φρόνημα προτάσσοντας επιτακτικά το ζήτημα των αποζημειώσεων ως άμεση διεκδικήση κατόπιν κιόλας της πρόσφατης κι εντελώς αδικαιολόγητης απαξιωτικής στάσης προς τη χώρα μας της γερμανίδας καγκελαριου Αγκέλας Μέργκελ΄.
Η αλήθεια είναι πως όταν ακόμα το ζήτημα ήτο καυτό η Ελλάς και διά αυτής η αστική καλπονοθευτική δημοκρατία δεν έκανε καμία απολύτως συντονισμένη ενέργεια. Τούτο οφείλεται στο γεγονός πως η κεντρο-δεξιά πολιτική ηγεσία της χώρας όπως και η κατ΄ ευφιμισμόν κεντρο-αριστερή εκινούμενες από την ίδια ραγιάδικη και υποτελή αντίληψη δεν κατάφερε ποτέ να αγωνιστεί σθεναρά. Αντιθέτως, μόλις η Ελλάδα μέσω των μετακατοχικών όπως και μετεμφυλιακών κυβερνήσεων αποτίναξε από πάνω της τους γερμανούς κατακτητές θέλησε να υποκύψει στους αγγλο-αμερικανούς. Οι οποίοι ασφαλώς και μας έσωσαν - τι καλοί κι αγαθοί άνθρωποι θεέ μου ! - από τον επαπειλούμενο κομμουνιστικό κίνδυνο. Τέτοια και τόσο μεγάλη προσφορά εις την ανεξαρτησίαν του Έθνους !
Βεβαίως το έθνος δεν απέκτησε ποτέ του την ανεξαρτησία αντιθέτως παρέμεινε από τότε και μέχρι σήμερα υποταγμένο απόλυτα +στα κελεύσματα του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. ήτοι των άγγλων, των γερμανών, των γάλλων και των αμερικανών ασφαλώς συμμαχων κι εταίρων μας.
Μη μου πείς που δεν αισθάνεσαι συνέλληνα το μεγαλείο της εθνικής υπερηφάνιας και της γενναιότητας των πολιτικών μας φωστήρων που απέτρεψαν τον κίνδυνο από τη χώρα να καταντήσουν οι γυναίκες Ελληνίδες φτηνές και ξισπασμένες ιερόδουλες στα σκλαβοπάζαρα της εσπερίας. Διότι ευτυχώς σήμερα η εκπόρνευση των γυναικών μας παίρνει πιο life style χαρακτηριστικά καθώς δεν πεζοδρομιάζουν στη Λεωφ. Συγγρού αλλά κλείνουν ραντεβού εχέμυθα σε πολυτελή ξενοδοχεία. Τι φοβερό και ηθικό κυρίως σύστημα προάγει για την ανθρωπότητα ο καπιταλισμός!
Αλλά έτσι αισθανόμαστε εθνικά υπερήφανοι που η Ελλάδα μας, η πατρίδα μας, κατάφεραν οι φίλοι μας οι αμερικάνοι κι ευρωπαίοι να εξουδετερώσουν με βόμβες ναπάλμ τα "κομμούνια" αδέλφια μας στο Γράμμο και στο Βίτσι. Έτσι φτάσαμε στο σήμερα κι αφού απ΄ αυτή τη χώρα έχουν περάσει εθνικόφρονες, δεξιοί, χουντικοί, κεντρωοι, σοσιαλιστές, εκσυγχρονιστές, φιλελεύθεροι κι αφού γέμισαν τα ταμεία του κράτους με πακτωλό ζεστού χρήματος από σχέδια μαρσαλ, θαλασσοδάνεια, πακέτα ντελόρ και ΚΠΣ για να καταλήξει όλος αυτός ο ορυμαγδός κεφαλαίων στις τσέπες ημετέρων κεφαλαιοκρατών και σπιούνων πολιτικάντηδων της τιποτένειας και κάλπικής εθνικοφροσύνης όπως και της χαμερπούσας ευρωλιγούρικης αριστεράς, σήμερα πια βρισκόμαστε ένα βήμα πριν τον Καιάδα.
Μην ανησυχείς φίλε μου δεν θα πέσουμε μέσα. Κι αυτό ακόμη απαιτεί γενναιότητα που βεβαίως και δεν τη διαθέτουμε. Προτιμούμε ως άλλωστε εδώ και 150 χρόνια να συνεχίσουμε να ζούμε δουλικά και όχι με αξιοπρέπεια. Άλλωστε το πόσο αργυρώνητοι και υποτελείς ήσαν οι πολιτικοί μας ηγήτορες όλες τούτες τις δεκαετίες φαίνεται και σήμερα ακόμη. Μέσα σε διάστημα 4 μηνών ο Ελλην πρωθυπουργός παρέδωσε τη χώρα του βορά στα αρπακτικά της διεθνούς χρηματιστικής παρασιτικής αγοράς. Κι αφού προηγήθηκε η εσπευμένη απόδραση - λιποταξία- από το τιμόνι της χώρας του θλιβερού και πολιτικά - εθνικά αναξιοπρεπούς προκατόχου του Κ. Καραμανλή.
Είναι προφανές πως η Ελλάδα δεν σκοπεύει να διεκδικήσει ποτέ αποζημίωση για τους 500.000 Έλληνες νεκρούς, θύματα της γερμανικής κατοχικής κτηνωδίας, όπως συγχρόνως και αποζημιώσεις για υφαρπαγή και καταλήστευση ατομικών περιουσιών και κρατικών πόρων μαζί με τη σύναψη δανείων του ελληνικού κράτους που έγιναν υπό το βάρος δυσβάσταχτων όρων προκειμένου να εξυπηρετηθούν αποκλειστικά τα συμφέροντα του γερμανικού καθεστώτος της εποχής. Ο λόγος έγκειται στην πασίδηλη αδυναμία των Ελλήνων πολιτικών ταγών να υψώσουν επιτέλους το ηθικό ανάστημα και το εθνικό φρόνημα προτάσσοντας επιτακτικά το ζήτημα των αποζημειώσεων ως άμεση διεκδικήση κατόπιν κιόλας της πρόσφατης κι εντελώς αδικαιολόγητης απαξιωτικής στάσης προς τη χώρα μας της γερμανίδας καγκελαριου Αγκέλας Μέργκελ΄.
Η αλήθεια είναι πως όταν ακόμα το ζήτημα ήτο καυτό η Ελλάς και διά αυτής η αστική καλπονοθευτική δημοκρατία δεν έκανε καμία απολύτως συντονισμένη ενέργεια. Τούτο οφείλεται στο γεγονός πως η κεντρο-δεξιά πολιτική ηγεσία της χώρας όπως και η κατ΄ ευφιμισμόν κεντρο-αριστερή εκινούμενες από την ίδια ραγιάδικη και υποτελή αντίληψη δεν κατάφερε ποτέ να αγωνιστεί σθεναρά. Αντιθέτως, μόλις η Ελλάδα μέσω των μετακατοχικών όπως και μετεμφυλιακών κυβερνήσεων αποτίναξε από πάνω της τους γερμανούς κατακτητές θέλησε να υποκύψει στους αγγλο-αμερικανούς. Οι οποίοι ασφαλώς και μας έσωσαν - τι καλοί κι αγαθοί άνθρωποι θεέ μου ! - από τον επαπειλούμενο κομμουνιστικό κίνδυνο. Τέτοια και τόσο μεγάλη προσφορά εις την ανεξαρτησίαν του Έθνους !
Βεβαίως το έθνος δεν απέκτησε ποτέ του την ανεξαρτησία αντιθέτως παρέμεινε από τότε και μέχρι σήμερα υποταγμένο απόλυτα +στα κελεύσματα του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. ήτοι των άγγλων, των γερμανών, των γάλλων και των αμερικανών ασφαλώς συμμαχων κι εταίρων μας.
Μη μου πείς που δεν αισθάνεσαι συνέλληνα το μεγαλείο της εθνικής υπερηφάνιας και της γενναιότητας των πολιτικών μας φωστήρων που απέτρεψαν τον κίνδυνο από τη χώρα να καταντήσουν οι γυναίκες Ελληνίδες φτηνές και ξισπασμένες ιερόδουλες στα σκλαβοπάζαρα της εσπερίας. Διότι ευτυχώς σήμερα η εκπόρνευση των γυναικών μας παίρνει πιο life style χαρακτηριστικά καθώς δεν πεζοδρομιάζουν στη Λεωφ. Συγγρού αλλά κλείνουν ραντεβού εχέμυθα σε πολυτελή ξενοδοχεία. Τι φοβερό και ηθικό κυρίως σύστημα προάγει για την ανθρωπότητα ο καπιταλισμός!
Αλλά έτσι αισθανόμαστε εθνικά υπερήφανοι που η Ελλάδα μας, η πατρίδα μας, κατάφεραν οι φίλοι μας οι αμερικάνοι κι ευρωπαίοι να εξουδετερώσουν με βόμβες ναπάλμ τα "κομμούνια" αδέλφια μας στο Γράμμο και στο Βίτσι. Έτσι φτάσαμε στο σήμερα κι αφού απ΄ αυτή τη χώρα έχουν περάσει εθνικόφρονες, δεξιοί, χουντικοί, κεντρωοι, σοσιαλιστές, εκσυγχρονιστές, φιλελεύθεροι κι αφού γέμισαν τα ταμεία του κράτους με πακτωλό ζεστού χρήματος από σχέδια μαρσαλ, θαλασσοδάνεια, πακέτα ντελόρ και ΚΠΣ για να καταλήξει όλος αυτός ο ορυμαγδός κεφαλαίων στις τσέπες ημετέρων κεφαλαιοκρατών και σπιούνων πολιτικάντηδων της τιποτένειας και κάλπικής εθνικοφροσύνης όπως και της χαμερπούσας ευρωλιγούρικης αριστεράς, σήμερα πια βρισκόμαστε ένα βήμα πριν τον Καιάδα.
Μην ανησυχείς φίλε μου δεν θα πέσουμε μέσα. Κι αυτό ακόμη απαιτεί γενναιότητα που βεβαίως και δεν τη διαθέτουμε. Προτιμούμε ως άλλωστε εδώ και 150 χρόνια να συνεχίσουμε να ζούμε δουλικά και όχι με αξιοπρέπεια. Άλλωστε το πόσο αργυρώνητοι και υποτελείς ήσαν οι πολιτικοί μας ηγήτορες όλες τούτες τις δεκαετίες φαίνεται και σήμερα ακόμη. Μέσα σε διάστημα 4 μηνών ο Ελλην πρωθυπουργός παρέδωσε τη χώρα του βορά στα αρπακτικά της διεθνούς χρηματιστικής παρασιτικής αγοράς. Κι αφού προηγήθηκε η εσπευμένη απόδραση - λιποταξία- από το τιμόνι της χώρας του θλιβερού και πολιτικά - εθνικά αναξιοπρεπούς προκατόχου του Κ. Καραμανλή.
Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2010
Εργαζόμενοι και Συνταξιούχοι μετρούν την ανοχή τους!
Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
Είναι προφανές πως η χώρα εισέρχεται σε καθεστώς κηδεμονίας από την τριμερή επιτροπή, (Ευρωπαϊκή Επιτροπή – Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) εξέλιξη παντελώς αρνητική και μέχρι προ ημερών απευκταία. Παρ΄ όλες τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού και κυβερνητικών στελεχών ότι η Ελλάδα θα παλέψει μοναχή της και δεν ενυπάρχει περίπτωση να ζητήσουμε τη συνδρομή του Δ.Ν.Τ. και επίσης να επιβαρύνουμε με την οικονομική πολιτική τα λαϊκά και αδύναμα κοινωνικά στρώματα του πληθυσμού, εντούτοις σήμερα πια τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και ασφαλώς δεν επιδέχονται καμία απολύτως παρερμηνεία.
Την αντιμετώπιση της άθλιας οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η πατρίδα μας καλείται να την πληρώσει ως ο κυρίαρχα υπεύθυνος γι΄ αυτήν, ο μισθωτός υπάλληλος, ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας και σαφώς η ευγενής τάξη των χαμηλοσυνταξιούχων, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων καθημερινά βασανίζεται για το πώς θα ανταπεξέλθει στην ανερμάτιστη ακρίβεια σε κύρια και βασικά αγαθά και η οποία επί της ουσίας εξωθεί τους απομάχους της εργασίας στην απόγνωση και στην απελπισία, καθώς η αγοραστική τους δύναμη εξανεμίζεται. Και σαν να μην επαρκούσε η ραγδαία αναπροσαρμογή των τιμών στα καύσιμα προκύπτει και η «φορολογική μεταρρύθμιση» που ανακοίνωσε προχθές ο υπουργός οικονομικών με την πολιτική των αποδείξεων να σπρώχνει τους εξαθλιωμένους πολίτες σε ακόμα μεγαλύτερη κατάντια.
Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία, η κυβέρνηση ακολουθεί μια ακραιφνώς αντιλαϊκή, βαθύτατα ταξική πολιτική υποστηρίζοντας τα συμφέροντα των «χορηγών» καπιταλιστών εγχωρίων και υπερεθνικών. Συνεπώς κι αυτή όπως κι όλες οι προηγούμενες στοχοποιούν για την εγχώρια οικονομική αποτελμάτωση κι εξαχρείωση, τους άνεργους, τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους ήτοι τους συνήθεις αδύναμους κρίκους της κοινωνίας.
Προκαλεί τουλάχιστον θλίψη και συνάμα οργή αυτή η συμπεριφορά. Βεβαίως, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνώριζαν από πριν και συγκεκριμένα προτού καν κερδίσει τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ ποια εισοδηματική πολιτική θα εφάρμοζε καθώς θα έρχονταν στην εξουσία. Σήμερα την αισθανόμαστε καλά να έρχεται και να πέφτει επάνω μας σαν χιονοστιβάδα. Είναι αλήθεια όμως πως ανάμεσα στις δύο επιλογές Ν.Δ. με Καραμανλή και ΠΑΣΟΚ με Παπανδρέου ο λαός κινήθηκε με μετριοπάθεια και σύνεση. Έτσι επέλεξε. Τώρα απ΄ ό,τι φαίνεται όλη η τακτική του κυβερνώντος σήμερα κόμματος ήταν τέτοια προκειμένου να κερδίσει με σημαντική διαφορά τον αντίπαλο και παράλληλα να αποκτήσει ισχυρή πλειοψηφία προκειμένου να μπορεί να επιβληθεί στην κοινωνία. Άλλωστε όλο αυτό το διάστημα των τεσσάρων μηνών πορεύτηκε στη λογική του Λάου – λάου. Δηλαδή στη βήμα – βήμα αποκάλυψης των προθέσεων και των προτάσεων ανακάμψεως των καταβαραθρωμένων οικονομικών δεικτών. Πάντως, οφείλει να γνωρίζει το κυβερνητικό επιτελείο και ο επικεφαλής της πως η εργατική τάξη μετρά πλέον τις αντοχές και την ανοχή της !
Είναι προφανές πως η χώρα εισέρχεται σε καθεστώς κηδεμονίας από την τριμερή επιτροπή, (Ευρωπαϊκή Επιτροπή – Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) εξέλιξη παντελώς αρνητική και μέχρι προ ημερών απευκταία. Παρ΄ όλες τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού και κυβερνητικών στελεχών ότι η Ελλάδα θα παλέψει μοναχή της και δεν ενυπάρχει περίπτωση να ζητήσουμε τη συνδρομή του Δ.Ν.Τ. και επίσης να επιβαρύνουμε με την οικονομική πολιτική τα λαϊκά και αδύναμα κοινωνικά στρώματα του πληθυσμού, εντούτοις σήμερα πια τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και ασφαλώς δεν επιδέχονται καμία απολύτως παρερμηνεία.
Την αντιμετώπιση της άθλιας οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η πατρίδα μας καλείται να την πληρώσει ως ο κυρίαρχα υπεύθυνος γι΄ αυτήν, ο μισθωτός υπάλληλος, ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας και σαφώς η ευγενής τάξη των χαμηλοσυνταξιούχων, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων καθημερινά βασανίζεται για το πώς θα ανταπεξέλθει στην ανερμάτιστη ακρίβεια σε κύρια και βασικά αγαθά και η οποία επί της ουσίας εξωθεί τους απομάχους της εργασίας στην απόγνωση και στην απελπισία, καθώς η αγοραστική τους δύναμη εξανεμίζεται. Και σαν να μην επαρκούσε η ραγδαία αναπροσαρμογή των τιμών στα καύσιμα προκύπτει και η «φορολογική μεταρρύθμιση» που ανακοίνωσε προχθές ο υπουργός οικονομικών με την πολιτική των αποδείξεων να σπρώχνει τους εξαθλιωμένους πολίτες σε ακόμα μεγαλύτερη κατάντια.
Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία, η κυβέρνηση ακολουθεί μια ακραιφνώς αντιλαϊκή, βαθύτατα ταξική πολιτική υποστηρίζοντας τα συμφέροντα των «χορηγών» καπιταλιστών εγχωρίων και υπερεθνικών. Συνεπώς κι αυτή όπως κι όλες οι προηγούμενες στοχοποιούν για την εγχώρια οικονομική αποτελμάτωση κι εξαχρείωση, τους άνεργους, τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους ήτοι τους συνήθεις αδύναμους κρίκους της κοινωνίας.
Προκαλεί τουλάχιστον θλίψη και συνάμα οργή αυτή η συμπεριφορά. Βεβαίως, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνώριζαν από πριν και συγκεκριμένα προτού καν κερδίσει τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ ποια εισοδηματική πολιτική θα εφάρμοζε καθώς θα έρχονταν στην εξουσία. Σήμερα την αισθανόμαστε καλά να έρχεται και να πέφτει επάνω μας σαν χιονοστιβάδα. Είναι αλήθεια όμως πως ανάμεσα στις δύο επιλογές Ν.Δ. με Καραμανλή και ΠΑΣΟΚ με Παπανδρέου ο λαός κινήθηκε με μετριοπάθεια και σύνεση. Έτσι επέλεξε. Τώρα απ΄ ό,τι φαίνεται όλη η τακτική του κυβερνώντος σήμερα κόμματος ήταν τέτοια προκειμένου να κερδίσει με σημαντική διαφορά τον αντίπαλο και παράλληλα να αποκτήσει ισχυρή πλειοψηφία προκειμένου να μπορεί να επιβληθεί στην κοινωνία. Άλλωστε όλο αυτό το διάστημα των τεσσάρων μηνών πορεύτηκε στη λογική του Λάου – λάου. Δηλαδή στη βήμα – βήμα αποκάλυψης των προθέσεων και των προτάσεων ανακάμψεως των καταβαραθρωμένων οικονομικών δεικτών. Πάντως, οφείλει να γνωρίζει το κυβερνητικό επιτελείο και ο επικεφαλής της πως η εργατική τάξη μετρά πλέον τις αντοχές και την ανοχή της !
Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010
Δραματικές στιγμές διάγει Η Ελλάδα
Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
Η κρίσιμη έκτακτη σύνοδος κορυφής των 27 κρατών μελών της Ε.Ε. σηματοδοτεί και τυπικά την υποστήριξη του γαλλογερμανικού άξονα στην Ελλάδα. Το ζητούμενο βεβαίως που ανακύπτει είναι με τι όρους παρέχεται αυτή η στήριξη. Μόλις χθες η χρεοκοπημένη χώρα μας ανακοίνωσε νέα αγορά πολεμικών φρεγατών από τη Γαλλία και μαχητικών αεροσκαφών τύπου «eurofighter» από τη Γερμανία. Συνεπώς οφείλουμε να γνωρίζουμε εκτός από την ασφυκτική επιτήρηση και την ανά μήνα παρακολούθηση και αξιολόγηση της πορείας αύξησης των εσόδων και ταυτοχρόνως συρρίκνωσης των δημοσίων δαπανών, πως μπορούμε να περιμένουμε και νέο πακέτο μέτρων. Συνάγεται, λοιπόν, το ασφαλές συμπέρασμα ότι στο εξής η χώρα τελεί και τυπικά υπό καθεστώς επιτροπείας.
Βεβαίως, σε όσους κόπτονται τόσο πολύ για την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας να τους πούμε ότι αυτή τελείωσε ουσιαστικά αφενός με την ένταξη μας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. και αφετέρου με την επίσης είσοδο μας στις χώρες που απαρτίζουν την Ο.Ν.Ε. Επομένως, κάπως αργοπορημένα ξύπνησαν και σήμερα διατρανώνουν περισπούδαστα για απώλεια κυριαρχίας. Επίσης, δεν είναι καθόλου λίγοι εκείνοι οι συμπολίτες μας που μόλις ξέσπασε ο «πόλεμος» δηλώσεων αρχηγών κρατών της Ε.Ε. που έλεγαν πως η Ελλάδα μόνη της πρέπει να βγει από την κρίση και δεν υπάρχει δυνατότητα στήριξης της, τότε κατάλαβαν ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο της Ε.Ε. Η αλήθεια είναι πως πράγματι αυτές τις δύσκολες ώρες περιμένεις έστω ένα δράμι βοήθειας από φίλους – συμμάχους κι εταίρους, έλα όμως που όταν εμφανίζεσαι συστηματικά αναξιόπιστος κι ανεύθυνος στους λογαριασμούς και στις δεσμεύσεις σου κανένας πια δεν σε εμπιστεύεται. Συνεπώς γιατί να σε σώσει ;
Έτσι φτάσαμε στην κατάντια να ζητούμε δια πολλοστή φορά ελεημοσύνη και πληρώνοντας αυτή αδρότατα!!!
Δυσκολεύομαι όντως να κατανοήσω πως όταν μια χώρα στηρίζει την οικονομική της επιβίωση στον ατελέσφορο είναι αλήθεια δανεισμό και την ίδια ώρα ο παραγωγικός της ιστός εξακολουθεί να παρουσιάζεται ατροφικός κι αδύναμος να σηκώσει το βάρος της ευημερίας των πολιτών και το αποτέλεσμα, αναμφίβολα εκδηλώνεται τραγικό, κάποιοι στεναχωριούνται που χάνουμε ως χώρα την ανεξαρτησία μας, όση τέλος πάντων είχε απομείνει, και οδηγούμαστε βαθμιαία στην υποταγή ως χώρα στας απαιτήσεις και προσταγάς των «μεγάλων αφεντικών». Οι Έλληνες όμως του 20ου και του 21ου Αιώνα επέλεγαν όλα αυτά τα χρόνια την νοοτροπία «σφάξεμαι αγά μου να αγιάσω!» κάπως έτσι άλλωστε θα το έλεγαν οι αρματολοί προγονοί του Έθνους στα 1821!
Είναι τουλάχιστόν προσβολή σήμερα να μιλούμε για εθνική αξιοπρέπεια και περηφάνια. Μπορούμε όμως έστω τούτη την ύστατη στιγμή εκπεσμού να σοβαρευτούμε και να δουλέψουμε ενωμένοι κι αποφασισμένοι οι επόμενες γενιές να ζήσουν περισσότερο ελεύθερες και ανεξάρτητες από εμάς. Στο χέρι μας είναι να πετύχουμε.
Η κρίσιμη έκτακτη σύνοδος κορυφής των 27 κρατών μελών της Ε.Ε. σηματοδοτεί και τυπικά την υποστήριξη του γαλλογερμανικού άξονα στην Ελλάδα. Το ζητούμενο βεβαίως που ανακύπτει είναι με τι όρους παρέχεται αυτή η στήριξη. Μόλις χθες η χρεοκοπημένη χώρα μας ανακοίνωσε νέα αγορά πολεμικών φρεγατών από τη Γαλλία και μαχητικών αεροσκαφών τύπου «eurofighter» από τη Γερμανία. Συνεπώς οφείλουμε να γνωρίζουμε εκτός από την ασφυκτική επιτήρηση και την ανά μήνα παρακολούθηση και αξιολόγηση της πορείας αύξησης των εσόδων και ταυτοχρόνως συρρίκνωσης των δημοσίων δαπανών, πως μπορούμε να περιμένουμε και νέο πακέτο μέτρων. Συνάγεται, λοιπόν, το ασφαλές συμπέρασμα ότι στο εξής η χώρα τελεί και τυπικά υπό καθεστώς επιτροπείας.
Βεβαίως, σε όσους κόπτονται τόσο πολύ για την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας να τους πούμε ότι αυτή τελείωσε ουσιαστικά αφενός με την ένταξη μας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. και αφετέρου με την επίσης είσοδο μας στις χώρες που απαρτίζουν την Ο.Ν.Ε. Επομένως, κάπως αργοπορημένα ξύπνησαν και σήμερα διατρανώνουν περισπούδαστα για απώλεια κυριαρχίας. Επίσης, δεν είναι καθόλου λίγοι εκείνοι οι συμπολίτες μας που μόλις ξέσπασε ο «πόλεμος» δηλώσεων αρχηγών κρατών της Ε.Ε. που έλεγαν πως η Ελλάδα μόνη της πρέπει να βγει από την κρίση και δεν υπάρχει δυνατότητα στήριξης της, τότε κατάλαβαν ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο της Ε.Ε. Η αλήθεια είναι πως πράγματι αυτές τις δύσκολες ώρες περιμένεις έστω ένα δράμι βοήθειας από φίλους – συμμάχους κι εταίρους, έλα όμως που όταν εμφανίζεσαι συστηματικά αναξιόπιστος κι ανεύθυνος στους λογαριασμούς και στις δεσμεύσεις σου κανένας πια δεν σε εμπιστεύεται. Συνεπώς γιατί να σε σώσει ;
Έτσι φτάσαμε στην κατάντια να ζητούμε δια πολλοστή φορά ελεημοσύνη και πληρώνοντας αυτή αδρότατα!!!
Δυσκολεύομαι όντως να κατανοήσω πως όταν μια χώρα στηρίζει την οικονομική της επιβίωση στον ατελέσφορο είναι αλήθεια δανεισμό και την ίδια ώρα ο παραγωγικός της ιστός εξακολουθεί να παρουσιάζεται ατροφικός κι αδύναμος να σηκώσει το βάρος της ευημερίας των πολιτών και το αποτέλεσμα, αναμφίβολα εκδηλώνεται τραγικό, κάποιοι στεναχωριούνται που χάνουμε ως χώρα την ανεξαρτησία μας, όση τέλος πάντων είχε απομείνει, και οδηγούμαστε βαθμιαία στην υποταγή ως χώρα στας απαιτήσεις και προσταγάς των «μεγάλων αφεντικών». Οι Έλληνες όμως του 20ου και του 21ου Αιώνα επέλεγαν όλα αυτά τα χρόνια την νοοτροπία «σφάξεμαι αγά μου να αγιάσω!» κάπως έτσι άλλωστε θα το έλεγαν οι αρματολοί προγονοί του Έθνους στα 1821!
Είναι τουλάχιστόν προσβολή σήμερα να μιλούμε για εθνική αξιοπρέπεια και περηφάνια. Μπορούμε όμως έστω τούτη την ύστατη στιγμή εκπεσμού να σοβαρευτούμε και να δουλέψουμε ενωμένοι κι αποφασισμένοι οι επόμενες γενιές να ζήσουν περισσότερο ελεύθερες και ανεξάρτητες από εμάς. Στο χέρι μας είναι να πετύχουμε.
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
Απόπειρα Νοήματος μέσα από το ταξίδι του Ανθρώπου
Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
------------------------------------------------------------------
Ο σύγχρονος άνθρωπος παλεύει νυχθημερόν να αντιμετωπίσει ένα σωρό από προβλήματα και προκλήσεις που συνδέονται είτε με το βιοπορισμό του, είτε με την καριέρα και την ανάδειξη του στα ψηλά κοινωνικά στρώματα είτε με την εκφυλιστική τάση και ροπή του να καλύψει τις όποιες ανεπάρκειες του μέσα από την εφήμερη ευζωία και την απόκτηση οιασδήποτε υλικής απόλαυσης και απολαβής. Στα απονενοημένα βήματά του συνθλίβεται στη μέγγενη του άγχους, της πίεσης και της αλλοτρίωσης. Ένας κουρνιαχτός και ορυμαγδός ψυχοπαθολογικών καταστάσεων παρωθούν τον άνδρα και τη γυναίκα του 21ου αιώνα στο τέλμα, όπου ο δρόμος της απώλειας της συνείδησης, της ευαισθησίας και της αυτογνωσίας γίνεται τόσο προφανής κι όμως παρ΄ όλα αυτά δεν γίνεται σχεδόν ποτέ έγκαιρα ορατός και αντιληπτός.
Ο λόγος έγκειται στην αδυναμία του ανθρώπου να γνωρίσει και να αξιολογήσει τις πραγματικές του ανάγκες, να τις διαφοροποιήσει από τις ανερμάτιστες επιθυμίες του και στο τέλος να τις τιθασεύσει. Απέναντί σ΄ αυτόν τον τύπο ανθρώπου ενυπάρχει έστω κι ως είδος προς εξαφάνιση Ο σημερινός καλλιεργημένος άνθρωπος. Σίγουρα ανήκει στην μειονοτική τάξη των μοναχικών οδοιπόρων, είναι εκείνος που θέτει προτεραιότητες και τις διαβαθμίζει σύμφωνα μ΄ ένα πολύ ιδιαίτερο ποιοτικό του κριτήριο, την παιδεία του. Όχι την κατάρτιση σ΄ ένα τμήμα επιστημονικής ή τεχνικής γνώσης αλλά τη σφυρηλάτηση της προσωπικότητας του με αξίες και ιδανικά που διαμορφώνουν και κομίζουν μια πράγματι ελεύθερη ανεξάρτητη ευγενική ανθρώπινη παρουσία.
Μολονότι λοιπόν, ενυπάρχει στις μέρες μας αφθονία στην πρόσβαση σε βιβλία, εγχειρίδια και σε κάθε μορφή γνώση εντούτοις, ο άνθρωπος παγιδεύεται στα δίχτυα της αυταπάτης του. Σπαταλά τον πολύτιμο και ανεπιστρεπτί κινούμενο χρόνο του κατά τρόπο αλόγιστο και παντελώς ανώφελο. Στερείται σαφήνειας αυτοκαθορισμού όπως και προσανατολισμού. Ελάχιστα ή έστω πολύ λίγο νοιάζεται για την γνώση του εαυτού του. Φοβάται να αγγίξει τις μύχιες άκρες τις ψυχής του. Διστάζει να προχωρήσει με αυταπάρνηση σε νέους πνευματικούς δρόμους, ως ασκητής της ασφάλτου, που προάγουν την ελευθερία της συνείδησης. Παλεύει για τα φθαρτά και τα τρωτά. Αρνείται, καθώς πορεύεται τυφλός, να δει το φοβερό και ουσιαστικό νόημα της υπάρξεως του. Αλλοτριώνεται και χάνεται στο λαβύρινθο των επίγειων αντικατοπτρισμών κι έτσι εκτροχιάζεται. Εκμηδενίζεται. Οδοιπόρος στερούμενος εθνικής ταυτότητας, συνεπώς συλλογικού πεπρωμένου, προσωπικής στάσης κι ετερότητας, υποτιμά αγνοώντας κι απαξιώνοντας τη στιγμή του στο Θανάτου του.
Αποστειρωμένος από ιστορική και ιδεολογική θεώρηση της ζωής αντιλαμβάνεται με όρους πληκτικά υλιστικούς το μεγαλειώδες νόημα που κρίβεται εντός της κυτταρικής του δομής. Άθυρμα του αγοραίου modus vivendi (τρόπου ζωής ) συντρίβεται στη λαιμητόμο της κάλπικής ευδαιμονίας.
Εξακολουθεί κι επιλέγει να δίνει στο «εγώ» του και στην ανθρώπινη οντότητα χαρακτηριστικά πρωτογενώς ζωώδη, αιχμάλωτος των ορμέμφυτων ενστίκτων του, έρποντας ως σαλίγκαρος συνωστίζεται, σπρώχνεται στην εξουσία για δημόσια αναγνώριση και κατάκτηση πλούτου που ανάγεται σε επιταγή κοινωνικής καταξίωσης. Κάποτε όμως επέρχεται η απογοήτευση, έτσι αφυδατωμένος από δύναμη και ικμάδα ζωής καταρρακώνεται, συνθλίβεται, αποσυντίθεται. Μοιάζει με προσωπικότητα που ρέπει κι εγγίζει τη ματαιότητα κατόπιν συχνών κι επάλληλων αποτυχιών και απαισιόδοξων εκτιμήσεων για το μέλλον και τη ζωή. Αποκαμωμένος από ταυτότητα συλλογικού προσδιορισμού παραπαίει και προσδίδει στην υλιστική ευδαιμονία χαρακτηριστικά υπαρξιακής αυτεπιβεβαίωσης. Διστάζει να δοκιμάσει, να επιδιώξει απόπειρα ανασυγκρότησης, ιδεολογικής αναζήτησης και φιλοσοφικού στοχασμού μέσω του οποίου θα επιτευχθεί η αναγέννηση ή καλύτερα ή ανεύρεση του απολσθέντος νοήματος της ενσαρκωμένης γήινης υποστάσεως του.
Αναντίρρητα η ζωή συχνά αποκαλύπτει πτυχές του μεγάλου μυστικού που εμφωλεύει στα σπλάχνα της. Η κάθε ανθρώπινη ύπαρξη αφουγκράζεται με το δικό της τρόπο τα μηνύματα που στέλνει η ζωή μέσα από την θεωρητική και εμπειρική γνώση. Η Γνώση όμως είναι Ιερή για τον απλούστατο λόγο εκπηγάζει και σηματοδοτείται μέσα από τον εναγώνιο βίο. Η νουθεσία της Θείας Πρόνοιας – τουλάχιστον έτσι όπως την κατέγραψαν φωτισμένα μυαλά που η ιστορία τους χάνεται στην αχλύ του χρόνου - προς τους Αδελφούς Ανθρώπους είναι σαφής : Μην σπαταλιέστε, μην αναλώνεστε στη ματαιότητα της ματαιόδοξης εφημερίας και μην επιτρέπετε στον εαυτό σας να παρασύρεται από το ισχυρό και καταιγιστικό ρεύμα των παθών. Ο Άνθρωπος ωθείται προς τα πάθη όταν αισθάνεται αδύναμος να αντικρίσει το Είναι του. Ο Λόγος χάνεται και μαζί του χάνεται το Πνεύμα και το Κέντρο της ισορροπίας. Η ειμαρμένη καθίσταται Πραγματική, ζωντανή και υπαρκτή συνιστώσα που επικαθορίζει και εν πολλοίς επισφραγίζει την πορεία του Ανθρώπου.
Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο ! Παρ΄ όλα αυτά, η Ειμαρμένη αναπροσαρμόζεται, αλλάζει, αναδιαμορφώνεται σύμφωνα με τις επιλογές και τη δράση της ελευθέρας βουλήσεως καθώς ο Άνθρωπος παίρνει το ρίσκο και σηκώνει το βάρος των σκέψεων εκείνων που εξελίσσονται σε αποφάσεις και τελικά υλοποιούνται και εκτελούνται σε ψηλαφητές πραγματικότητες. Το Μυστικό της ζωής φυλάσσεται στον καθένα καλά μέσα στο σφηνόλιθο της ψυχής του. Στην αναγκαιότητα και στην επιμονή του Ανθρώπου εναπόκεινται η σύλληψη και η κατανόηση σε βάθος του Μυστικού της ζωής και του υπαρκτικού του σκοπού. Κοντολογίς, η ζωή του Ανθρώπου αποτελεί έναν ακατάβλητο και συχνά ατελέσφορο αγώνα καθώς το τέλος της επίγειας παρουσίας δεν συνάδει με το πέρας της Συνείδησης και της Ψυχής. Ο ένθεος προσανατολισμός είναι εκείνος που αναγεννά την ελπίδα και κάποτε θα φέρει τη χαραυγή.
Ο Άνθρωπος έρχεται προικισμένος με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος για να βαπτιστεί στη δοκιμασία της ενσάρκωσης για τη λάξευση του Λίθου ήτοι της ψυχής του και της συνέχισης της Οικο-Δόμησης του Ναού του. Γιατί όπως γράφει και ο επιστήμονας της αδάμαστης ελεύθερης σκέψης Χρίστος Γούδης η πορεία του ανθρώπου πρέπει να τελειώνει σε Ναό. Μην εγκαταλείπετε την Οικο-Δομή για να μην νοτίσουν τα θεμέλια και να μην σκεβρώσει ο σκελετός. Συνεχίστε με Δύναμη και Καθαρό Νού για την Αποπεράτωση της ΟικοΔομής ακούγεται σαν φωνή παρότρυνσης μέσα μου, ως άνθρωπος της μοίρας, την αφουγκράζομαι και προχωρώ !
------------------------------------------------------------------
Ο σύγχρονος άνθρωπος παλεύει νυχθημερόν να αντιμετωπίσει ένα σωρό από προβλήματα και προκλήσεις που συνδέονται είτε με το βιοπορισμό του, είτε με την καριέρα και την ανάδειξη του στα ψηλά κοινωνικά στρώματα είτε με την εκφυλιστική τάση και ροπή του να καλύψει τις όποιες ανεπάρκειες του μέσα από την εφήμερη ευζωία και την απόκτηση οιασδήποτε υλικής απόλαυσης και απολαβής. Στα απονενοημένα βήματά του συνθλίβεται στη μέγγενη του άγχους, της πίεσης και της αλλοτρίωσης. Ένας κουρνιαχτός και ορυμαγδός ψυχοπαθολογικών καταστάσεων παρωθούν τον άνδρα και τη γυναίκα του 21ου αιώνα στο τέλμα, όπου ο δρόμος της απώλειας της συνείδησης, της ευαισθησίας και της αυτογνωσίας γίνεται τόσο προφανής κι όμως παρ΄ όλα αυτά δεν γίνεται σχεδόν ποτέ έγκαιρα ορατός και αντιληπτός.
Ο λόγος έγκειται στην αδυναμία του ανθρώπου να γνωρίσει και να αξιολογήσει τις πραγματικές του ανάγκες, να τις διαφοροποιήσει από τις ανερμάτιστες επιθυμίες του και στο τέλος να τις τιθασεύσει. Απέναντί σ΄ αυτόν τον τύπο ανθρώπου ενυπάρχει έστω κι ως είδος προς εξαφάνιση Ο σημερινός καλλιεργημένος άνθρωπος. Σίγουρα ανήκει στην μειονοτική τάξη των μοναχικών οδοιπόρων, είναι εκείνος που θέτει προτεραιότητες και τις διαβαθμίζει σύμφωνα μ΄ ένα πολύ ιδιαίτερο ποιοτικό του κριτήριο, την παιδεία του. Όχι την κατάρτιση σ΄ ένα τμήμα επιστημονικής ή τεχνικής γνώσης αλλά τη σφυρηλάτηση της προσωπικότητας του με αξίες και ιδανικά που διαμορφώνουν και κομίζουν μια πράγματι ελεύθερη ανεξάρτητη ευγενική ανθρώπινη παρουσία.
Μολονότι λοιπόν, ενυπάρχει στις μέρες μας αφθονία στην πρόσβαση σε βιβλία, εγχειρίδια και σε κάθε μορφή γνώση εντούτοις, ο άνθρωπος παγιδεύεται στα δίχτυα της αυταπάτης του. Σπαταλά τον πολύτιμο και ανεπιστρεπτί κινούμενο χρόνο του κατά τρόπο αλόγιστο και παντελώς ανώφελο. Στερείται σαφήνειας αυτοκαθορισμού όπως και προσανατολισμού. Ελάχιστα ή έστω πολύ λίγο νοιάζεται για την γνώση του εαυτού του. Φοβάται να αγγίξει τις μύχιες άκρες τις ψυχής του. Διστάζει να προχωρήσει με αυταπάρνηση σε νέους πνευματικούς δρόμους, ως ασκητής της ασφάλτου, που προάγουν την ελευθερία της συνείδησης. Παλεύει για τα φθαρτά και τα τρωτά. Αρνείται, καθώς πορεύεται τυφλός, να δει το φοβερό και ουσιαστικό νόημα της υπάρξεως του. Αλλοτριώνεται και χάνεται στο λαβύρινθο των επίγειων αντικατοπτρισμών κι έτσι εκτροχιάζεται. Εκμηδενίζεται. Οδοιπόρος στερούμενος εθνικής ταυτότητας, συνεπώς συλλογικού πεπρωμένου, προσωπικής στάσης κι ετερότητας, υποτιμά αγνοώντας κι απαξιώνοντας τη στιγμή του στο Θανάτου του.
Αποστειρωμένος από ιστορική και ιδεολογική θεώρηση της ζωής αντιλαμβάνεται με όρους πληκτικά υλιστικούς το μεγαλειώδες νόημα που κρίβεται εντός της κυτταρικής του δομής. Άθυρμα του αγοραίου modus vivendi (τρόπου ζωής ) συντρίβεται στη λαιμητόμο της κάλπικής ευδαιμονίας.
Εξακολουθεί κι επιλέγει να δίνει στο «εγώ» του και στην ανθρώπινη οντότητα χαρακτηριστικά πρωτογενώς ζωώδη, αιχμάλωτος των ορμέμφυτων ενστίκτων του, έρποντας ως σαλίγκαρος συνωστίζεται, σπρώχνεται στην εξουσία για δημόσια αναγνώριση και κατάκτηση πλούτου που ανάγεται σε επιταγή κοινωνικής καταξίωσης. Κάποτε όμως επέρχεται η απογοήτευση, έτσι αφυδατωμένος από δύναμη και ικμάδα ζωής καταρρακώνεται, συνθλίβεται, αποσυντίθεται. Μοιάζει με προσωπικότητα που ρέπει κι εγγίζει τη ματαιότητα κατόπιν συχνών κι επάλληλων αποτυχιών και απαισιόδοξων εκτιμήσεων για το μέλλον και τη ζωή. Αποκαμωμένος από ταυτότητα συλλογικού προσδιορισμού παραπαίει και προσδίδει στην υλιστική ευδαιμονία χαρακτηριστικά υπαρξιακής αυτεπιβεβαίωσης. Διστάζει να δοκιμάσει, να επιδιώξει απόπειρα ανασυγκρότησης, ιδεολογικής αναζήτησης και φιλοσοφικού στοχασμού μέσω του οποίου θα επιτευχθεί η αναγέννηση ή καλύτερα ή ανεύρεση του απολσθέντος νοήματος της ενσαρκωμένης γήινης υποστάσεως του.
Αναντίρρητα η ζωή συχνά αποκαλύπτει πτυχές του μεγάλου μυστικού που εμφωλεύει στα σπλάχνα της. Η κάθε ανθρώπινη ύπαρξη αφουγκράζεται με το δικό της τρόπο τα μηνύματα που στέλνει η ζωή μέσα από την θεωρητική και εμπειρική γνώση. Η Γνώση όμως είναι Ιερή για τον απλούστατο λόγο εκπηγάζει και σηματοδοτείται μέσα από τον εναγώνιο βίο. Η νουθεσία της Θείας Πρόνοιας – τουλάχιστον έτσι όπως την κατέγραψαν φωτισμένα μυαλά που η ιστορία τους χάνεται στην αχλύ του χρόνου - προς τους Αδελφούς Ανθρώπους είναι σαφής : Μην σπαταλιέστε, μην αναλώνεστε στη ματαιότητα της ματαιόδοξης εφημερίας και μην επιτρέπετε στον εαυτό σας να παρασύρεται από το ισχυρό και καταιγιστικό ρεύμα των παθών. Ο Άνθρωπος ωθείται προς τα πάθη όταν αισθάνεται αδύναμος να αντικρίσει το Είναι του. Ο Λόγος χάνεται και μαζί του χάνεται το Πνεύμα και το Κέντρο της ισορροπίας. Η ειμαρμένη καθίσταται Πραγματική, ζωντανή και υπαρκτή συνιστώσα που επικαθορίζει και εν πολλοίς επισφραγίζει την πορεία του Ανθρώπου.
Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο ! Παρ΄ όλα αυτά, η Ειμαρμένη αναπροσαρμόζεται, αλλάζει, αναδιαμορφώνεται σύμφωνα με τις επιλογές και τη δράση της ελευθέρας βουλήσεως καθώς ο Άνθρωπος παίρνει το ρίσκο και σηκώνει το βάρος των σκέψεων εκείνων που εξελίσσονται σε αποφάσεις και τελικά υλοποιούνται και εκτελούνται σε ψηλαφητές πραγματικότητες. Το Μυστικό της ζωής φυλάσσεται στον καθένα καλά μέσα στο σφηνόλιθο της ψυχής του. Στην αναγκαιότητα και στην επιμονή του Ανθρώπου εναπόκεινται η σύλληψη και η κατανόηση σε βάθος του Μυστικού της ζωής και του υπαρκτικού του σκοπού. Κοντολογίς, η ζωή του Ανθρώπου αποτελεί έναν ακατάβλητο και συχνά ατελέσφορο αγώνα καθώς το τέλος της επίγειας παρουσίας δεν συνάδει με το πέρας της Συνείδησης και της Ψυχής. Ο ένθεος προσανατολισμός είναι εκείνος που αναγεννά την ελπίδα και κάποτε θα φέρει τη χαραυγή.
Ο Άνθρωπος έρχεται προικισμένος με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος για να βαπτιστεί στη δοκιμασία της ενσάρκωσης για τη λάξευση του Λίθου ήτοι της ψυχής του και της συνέχισης της Οικο-Δόμησης του Ναού του. Γιατί όπως γράφει και ο επιστήμονας της αδάμαστης ελεύθερης σκέψης Χρίστος Γούδης η πορεία του ανθρώπου πρέπει να τελειώνει σε Ναό. Μην εγκαταλείπετε την Οικο-Δομή για να μην νοτίσουν τα θεμέλια και να μην σκεβρώσει ο σκελετός. Συνεχίστε με Δύναμη και Καθαρό Νού για την Αποπεράτωση της ΟικοΔομής ακούγεται σαν φωνή παρότρυνσης μέσα μου, ως άνθρωπος της μοίρας, την αφουγκράζομαι και προχωρώ !
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
Η Ελλάδα σε κατάσταση ασφυξίας !
Γράφει ο Βασίλης Στεφ. Λάππας
Στις προγραμματικές τοποθετήσεις τους οι υπουργοί της κυβέρνησης και ο Πρωθυπουργός κ Γιώργος Παπανδρέου κατέβαλλαν φιλότιμες προσπάθειες να πείσουν τον ελληνικό λαό πως με την ανάληψη των καθηκόντων τα πράγματα έστω και σταδιακά θα άλλαζαν προς το καλύτερο. Κανείς δεν μιλούσε τότε ακόμη για το εκρηκτικό μάγμα που σωρευόταν στα θεμέλια του οικονομικού και ασφαλιστικού συστήματος της χώρας και απειλούσαν συθέμελα να προκαλέσουν την κατάρρευση του. Απεναντίας, οι καθησυχαστικές δηλώσεις επηρέασαν την κοινωνία που μάλλον εδραίωσε την πεποίθηση πως πάλι έστω και στο παρά τρίχα θα αποτρέπονταν το εφιαλτικό μα πιθανό ενδεχόμενο της χρεοκοπίας.
Ωστόσο, μόλις τα κυβερνητικά στελέχη διαπίστωσαν την τραγική κατάσταση που εμφάνιζαν τα επιμέρους ταμεία τόσο των ασφαλιστικών οργανισμών όσο και του ίδιου του κράτους στο οποίο παρατηρούνταν δραματική στέρηση εσόδων, τα μαντάτα που άφηναν να κοινοποιηθούν δια της οδού των μέσων ενημέρωσης ήταν ακροθιγώς δυσάρεστα. Με συνέπεια να προκύψει ένας απόλυτα δικαιολογημένος διαπαραταξιακός και κοινωνικός προβληματισμός για το αν θα καταφέρουμε ως χώρα να αποσοβήσουμε τα χειρότερα που ακόμη και σήμερα επαπειλούνται.
Η δυναμική κινητοποίηση του αγροτικού κόσμου που με τα γεωργικά του μηχανήματα έφραξε για μια ακόμα φορά τους εθνικούς οδικούς άξονες δυσχεραίνοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο την κυκλοφορία ανθρώπων και οχημάτων κατά προέκταση και την τροφοδοσία της αγοράς σε μια συγκυρία καθόλου εύκολη για την κυβέρνηση όπου διεθνώς παρουσιάζεται σχεδόν αδύναμη να ανταπεξέλθει στις σφοδρές πιέσεις αξιωματούχων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας πρωτοστατούντος του Προέδρου της Ζαν Κλοντ Τρισέ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσώπων της παγκόσμιας αγοράς χρεογράφων (ομολόγων, μετοχών κλπ.), των Οίκων αξιολόγησης πιστοληπτική ικανότητας όπως και των πανίσχυρων πολυεθνικών Μ.Μ.Ε που διαμορφώνουν τις τάσεις στον επίπλαστο και μετέωρο καπιταλιστικό περίγυρο, καθιστούν όλο αυτό το πλέγμα ασφυκτικών σχέσεων και επιδράσεων εξαιρετικά δυσμενές. Οι πιέσεις αυτές επικεντρώνονταν στην εντελώς διαφορετικής αντίληψης πολιτική του Πρωθυπουργού και της κυβερνήσεως, η οποία αντιτίθονταν σε οποιαδήποτε προτροπή για δραστική μείωση μισθών και συντάξεων.
Εύλογα συνεπώς συμπεραίνουμε. πως για την κυβέρνηση η δυνατότητα προώθησης και υλοποίησης των οικονομικών αιτημάτων των ανθρώπων που εργάζονται αναμφίβολα υπό δύσκολες έως αντίξοες συνθήκες στα χωράφια και στα βοσκοτόπια στις ισχύουσες οικονομικές συνθήκες είναι περιορισμένη. Το οικονομικό κλίμα επιδεινώνεται αφού τα κερδοσκοπικά παιχνίδια στα οποία επιδίδονται καθημερινά ισχυρά και υπερεθνικά τραστ χρηματοοικονομικής και πιστωτικής διαχείρισης εξωθούν την καθημαγμένη ελληνική οικονομία σε ακόμα μεγαλύτερη καχεξία και τον λαό της πατρίδας σε περισσότερη φτώχεια κι ανεργία.
Πράγματι έδειχνε κάπως ανακουφισμένος ο πρωθυπουργός και ο αρμόδιος επί των οικονομικών υπουργός κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου που καταφέρανε να βρουν τρόπο να δανειστούν στις διεθνείς αγορές ομολόγων 8 δις ευρώ προκειμένου να καλύψουν άμεσες τρέχουσες δαπάνες. Και μάλιστα ο δανεισμός αυτός προέκυψε με το ιδιαίτερα επαχθές επιτόκιο της τάξεως του 6,2% και θα πρέπει να γνωρίζουμε πως στη λήξη του πενταετούς διάρκειας ομολόγου το ελληνικό κράτος πρέπει να επιστρέψει στους δανειστές του επιπλέον 500 εκ. ευρώ. Τα οποία εμείς πάλι θα πληρώσουμε. Κατά συνέπεια αντιλαμβάνεσαι ευγενικέ μου αναγνώστη πως για να αντληθούν τα επιπρόσθετα αυτά χρήματα - που αντιστοιχεί σε μια έκτακτη ετήσια εθνική χρηματοδότηση των αγροτών – θα καταβληθούν από το υστέρημα μας.. Είναι πάντως λογικό πως στην παρούσα φάση και μέχρι να προκύψει δυναμικός ή έστω ν΄ ανασυγκροτηθεί ο παραγωγικός ιστός ο δανεισμός καθίσταται αναγκαστική διαφυγή από τη χρεοκοπία.
Επιπροσθέτως, αληθεύει ότι η Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κυρία Κατερίνα Μπατζελή προσπάθησε μέσα από την Εθνική Στρατηγική για τον Αγροτικό Τομέα παραγωγής που προ μιας εβδομάδος ανακοίνωσε να δώσει τους βασικούς άξονες για την οικοδόμηση ενός σύγχρονου κι αξιόπιστου θεσμικού πλαισίου που θα εξυγιάνει το σύστημα από τις όποιες παρασιτικές διαδικασίες και σχέσεις αναφύονται ανάμεσα στον παραγωγό και στην αγορά και το οποίο παράλληλα θα προστατεύει και θα κατοχυρώνει το – πενιχρό για τους περισσότερους σήμερα - αγροτικό εισόδημα. Δυστυχώς, όμως, παρά τις καλές προθέσεις της υπουργού η απελπιστική κατάσταση των φτωχών μικροκαλλιεργητών γης όπως και των κτηνοτρόφων δεν αφήνει περιθώρια για υπομονή από την μεριά τους.
Σίγουρα, την ευθύνη φέρουν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις που αντιμετώπισαν το αγροτικό ζήτημα με όρους απαξιωτικούς, δίνοντας «μπαξίσι» στους αγρότες ανεξάρτητα αν δούλεψαν και παρήγαγαν ή απλώς περιορίστηκαν στην είσπραξη της κοινοτικής επιδότησης με τη διαβεβαίωση ότι ανήκουν στο «Κόμμα»!!! Ακόμα θυμάμαι τον ανεκδιήγητο κ. Χατζηγάκη ως προκάτοχο υπουργό γεωργίας να μοιράζει παρανόμως 500 εκ ευρώ από κοινοτική χρηματοδότηση προκειμένου να εξυπηρετήσει κομματικά συμφέροντα, ενισχύοντας τη θλιβερή και παντελώς νοσηρή κι αδιέξοδη τακτική του πελατειακού κράτους. Είναι προφανές πως η σημερινή υπουργός απέχει παρασάγγας από την μυωπική λογική συστημικού εκφυλισμού του κ. Σωτ. Χατζηγάκη.
Οφείλουμε ωστόσο να επισημάνουμε και να λάβουμε υπόψη μας την χαμηλή ανταγωνιστικότητα που διέπει τα εγχώρια προϊόντα του πρωτογενούς τομέα παραγωγής τόσο στην ενδοχώρα όσο και στις διεθνείς αγορές, όπου ο συσχετισμός κόστους - ποιότητας και οφέλους καθίσταται για τις εξαγωγές μας βασικός αρνητικός παράγοντας. Έτσι άλλωστε δίνουμε στοχευμένη απάντηση γιατί το εισόδημα των αγροτών συρρικνώνεται ραγδαίως.
Επομένως, η ορθότητα των αντιλήψεων και του σχεδιασμού της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης μπορεί να καρποφορήσει μαζί και με τη διεξαγωγή ενός ανοιχτού διαλόγου ανάμεσα στην ηγεσία του υπουργείου και σε όργανα ικανής κι αξιόπιστης αντιπροσώπευσης των αγροτών, αποστασιοποιημένα πλήρως από κομματικούς εναγκαλισμούς και παρεμφερείς σκοπιμότητες με τη χρήση των οποίων κλονίζεται τόσο η ουσία του διαλόγου όσο και το αποτέλεσμα του. Μολονότι, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη στους αγρότες να καταθέσει επιτέλους μια σαφής άποψη για το αν επιθυμεί να παραμείνουν στην ενεργό δράση καλλιεργητές που διαθέτουν μικρούς κλήρους. Όπως επίσης και πως σκοπεύει να τους αντιμετωπίσει. Ενδεχόμενη αδράνεια και «στοίβαγμα» τους στο σαρωτικό άθροισμα ανεργίας που όλο και μεγεθύνεται αναμφίβολα θα μεγιστοποιήσει εκθετικά το ήδη οξυμμένο πρόβλημα της ανεργίας και θα επιφέρει ακόμα βαθύτερα ρήγματα και κοινωνικές συγκρούσεις.
Εκτιμώ πως η Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κυρία Κατερίνα Μπατζελή ως απόλυτος γνώστης της δυσχερής κατάστασης που αντιμετωπίζει η ύπαιθρος θα επιληφθεί του ζητήματος με υπευθυνότητα και πολιτική ωριμότητα. Άλλωστε τα περιθώρια στενεύουν και για την ίδια, αφού οι επίδοξοι «σύντροφοι» της καιροφυλαχτούν και στέλνουν ποικίλα μηνύματα, πλαγίως για την ώρα, στον Πρωθυπουργό εντείνοντας τις πιέσεις πάνω του για αντικατάσταση της καθώς επικαλούνται το έλλειμμα πολιτικής εμπειρίας της.
Εύχομαι την ώρα που διαβάζονται τούτες οι γραμμές η νέα βουλευτής και υπουργός που πράγματι κομίζει εκτός από επιστημονική επάρκεια κι εμπειρία κάτι ελπιδοφόρο για την πρόοδο της αγροτικής οικονομίας και το ήθος στην πολιτική ν’ αποτρέψει την πραγμάτωση των συνηθισμένων ραδιούργων επιδιώξεων των κηφήνων της πολιτικής σκηνής. Ασφαλώς η παραμονή στη θέση της θα κριθεί στην εκτόνωση της ασφυκτικής κατάστασης που ζει η χώρα με την απεμπλοκή των δρόμων από την κατάληψη των τρακτέρ δίχως να θιγεί ο αγώνας και το ηθικό των βιοπαλαιστών που οργώνουν την ελληνική γη.
Στις προγραμματικές τοποθετήσεις τους οι υπουργοί της κυβέρνησης και ο Πρωθυπουργός κ Γιώργος Παπανδρέου κατέβαλλαν φιλότιμες προσπάθειες να πείσουν τον ελληνικό λαό πως με την ανάληψη των καθηκόντων τα πράγματα έστω και σταδιακά θα άλλαζαν προς το καλύτερο. Κανείς δεν μιλούσε τότε ακόμη για το εκρηκτικό μάγμα που σωρευόταν στα θεμέλια του οικονομικού και ασφαλιστικού συστήματος της χώρας και απειλούσαν συθέμελα να προκαλέσουν την κατάρρευση του. Απεναντίας, οι καθησυχαστικές δηλώσεις επηρέασαν την κοινωνία που μάλλον εδραίωσε την πεποίθηση πως πάλι έστω και στο παρά τρίχα θα αποτρέπονταν το εφιαλτικό μα πιθανό ενδεχόμενο της χρεοκοπίας.
Ωστόσο, μόλις τα κυβερνητικά στελέχη διαπίστωσαν την τραγική κατάσταση που εμφάνιζαν τα επιμέρους ταμεία τόσο των ασφαλιστικών οργανισμών όσο και του ίδιου του κράτους στο οποίο παρατηρούνταν δραματική στέρηση εσόδων, τα μαντάτα που άφηναν να κοινοποιηθούν δια της οδού των μέσων ενημέρωσης ήταν ακροθιγώς δυσάρεστα. Με συνέπεια να προκύψει ένας απόλυτα δικαιολογημένος διαπαραταξιακός και κοινωνικός προβληματισμός για το αν θα καταφέρουμε ως χώρα να αποσοβήσουμε τα χειρότερα που ακόμη και σήμερα επαπειλούνται.
Η δυναμική κινητοποίηση του αγροτικού κόσμου που με τα γεωργικά του μηχανήματα έφραξε για μια ακόμα φορά τους εθνικούς οδικούς άξονες δυσχεραίνοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο την κυκλοφορία ανθρώπων και οχημάτων κατά προέκταση και την τροφοδοσία της αγοράς σε μια συγκυρία καθόλου εύκολη για την κυβέρνηση όπου διεθνώς παρουσιάζεται σχεδόν αδύναμη να ανταπεξέλθει στις σφοδρές πιέσεις αξιωματούχων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας πρωτοστατούντος του Προέδρου της Ζαν Κλοντ Τρισέ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσώπων της παγκόσμιας αγοράς χρεογράφων (ομολόγων, μετοχών κλπ.), των Οίκων αξιολόγησης πιστοληπτική ικανότητας όπως και των πανίσχυρων πολυεθνικών Μ.Μ.Ε που διαμορφώνουν τις τάσεις στον επίπλαστο και μετέωρο καπιταλιστικό περίγυρο, καθιστούν όλο αυτό το πλέγμα ασφυκτικών σχέσεων και επιδράσεων εξαιρετικά δυσμενές. Οι πιέσεις αυτές επικεντρώνονταν στην εντελώς διαφορετικής αντίληψης πολιτική του Πρωθυπουργού και της κυβερνήσεως, η οποία αντιτίθονταν σε οποιαδήποτε προτροπή για δραστική μείωση μισθών και συντάξεων.
Εύλογα συνεπώς συμπεραίνουμε. πως για την κυβέρνηση η δυνατότητα προώθησης και υλοποίησης των οικονομικών αιτημάτων των ανθρώπων που εργάζονται αναμφίβολα υπό δύσκολες έως αντίξοες συνθήκες στα χωράφια και στα βοσκοτόπια στις ισχύουσες οικονομικές συνθήκες είναι περιορισμένη. Το οικονομικό κλίμα επιδεινώνεται αφού τα κερδοσκοπικά παιχνίδια στα οποία επιδίδονται καθημερινά ισχυρά και υπερεθνικά τραστ χρηματοοικονομικής και πιστωτικής διαχείρισης εξωθούν την καθημαγμένη ελληνική οικονομία σε ακόμα μεγαλύτερη καχεξία και τον λαό της πατρίδας σε περισσότερη φτώχεια κι ανεργία.
Πράγματι έδειχνε κάπως ανακουφισμένος ο πρωθυπουργός και ο αρμόδιος επί των οικονομικών υπουργός κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου που καταφέρανε να βρουν τρόπο να δανειστούν στις διεθνείς αγορές ομολόγων 8 δις ευρώ προκειμένου να καλύψουν άμεσες τρέχουσες δαπάνες. Και μάλιστα ο δανεισμός αυτός προέκυψε με το ιδιαίτερα επαχθές επιτόκιο της τάξεως του 6,2% και θα πρέπει να γνωρίζουμε πως στη λήξη του πενταετούς διάρκειας ομολόγου το ελληνικό κράτος πρέπει να επιστρέψει στους δανειστές του επιπλέον 500 εκ. ευρώ. Τα οποία εμείς πάλι θα πληρώσουμε. Κατά συνέπεια αντιλαμβάνεσαι ευγενικέ μου αναγνώστη πως για να αντληθούν τα επιπρόσθετα αυτά χρήματα - που αντιστοιχεί σε μια έκτακτη ετήσια εθνική χρηματοδότηση των αγροτών – θα καταβληθούν από το υστέρημα μας.. Είναι πάντως λογικό πως στην παρούσα φάση και μέχρι να προκύψει δυναμικός ή έστω ν΄ ανασυγκροτηθεί ο παραγωγικός ιστός ο δανεισμός καθίσταται αναγκαστική διαφυγή από τη χρεοκοπία.
Επιπροσθέτως, αληθεύει ότι η Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κυρία Κατερίνα Μπατζελή προσπάθησε μέσα από την Εθνική Στρατηγική για τον Αγροτικό Τομέα παραγωγής που προ μιας εβδομάδος ανακοίνωσε να δώσει τους βασικούς άξονες για την οικοδόμηση ενός σύγχρονου κι αξιόπιστου θεσμικού πλαισίου που θα εξυγιάνει το σύστημα από τις όποιες παρασιτικές διαδικασίες και σχέσεις αναφύονται ανάμεσα στον παραγωγό και στην αγορά και το οποίο παράλληλα θα προστατεύει και θα κατοχυρώνει το – πενιχρό για τους περισσότερους σήμερα - αγροτικό εισόδημα. Δυστυχώς, όμως, παρά τις καλές προθέσεις της υπουργού η απελπιστική κατάσταση των φτωχών μικροκαλλιεργητών γης όπως και των κτηνοτρόφων δεν αφήνει περιθώρια για υπομονή από την μεριά τους.
Σίγουρα, την ευθύνη φέρουν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις που αντιμετώπισαν το αγροτικό ζήτημα με όρους απαξιωτικούς, δίνοντας «μπαξίσι» στους αγρότες ανεξάρτητα αν δούλεψαν και παρήγαγαν ή απλώς περιορίστηκαν στην είσπραξη της κοινοτικής επιδότησης με τη διαβεβαίωση ότι ανήκουν στο «Κόμμα»!!! Ακόμα θυμάμαι τον ανεκδιήγητο κ. Χατζηγάκη ως προκάτοχο υπουργό γεωργίας να μοιράζει παρανόμως 500 εκ ευρώ από κοινοτική χρηματοδότηση προκειμένου να εξυπηρετήσει κομματικά συμφέροντα, ενισχύοντας τη θλιβερή και παντελώς νοσηρή κι αδιέξοδη τακτική του πελατειακού κράτους. Είναι προφανές πως η σημερινή υπουργός απέχει παρασάγγας από την μυωπική λογική συστημικού εκφυλισμού του κ. Σωτ. Χατζηγάκη.
Οφείλουμε ωστόσο να επισημάνουμε και να λάβουμε υπόψη μας την χαμηλή ανταγωνιστικότητα που διέπει τα εγχώρια προϊόντα του πρωτογενούς τομέα παραγωγής τόσο στην ενδοχώρα όσο και στις διεθνείς αγορές, όπου ο συσχετισμός κόστους - ποιότητας και οφέλους καθίσταται για τις εξαγωγές μας βασικός αρνητικός παράγοντας. Έτσι άλλωστε δίνουμε στοχευμένη απάντηση γιατί το εισόδημα των αγροτών συρρικνώνεται ραγδαίως.
Επομένως, η ορθότητα των αντιλήψεων και του σχεδιασμού της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης μπορεί να καρποφορήσει μαζί και με τη διεξαγωγή ενός ανοιχτού διαλόγου ανάμεσα στην ηγεσία του υπουργείου και σε όργανα ικανής κι αξιόπιστης αντιπροσώπευσης των αγροτών, αποστασιοποιημένα πλήρως από κομματικούς εναγκαλισμούς και παρεμφερείς σκοπιμότητες με τη χρήση των οποίων κλονίζεται τόσο η ουσία του διαλόγου όσο και το αποτέλεσμα του. Μολονότι, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη στους αγρότες να καταθέσει επιτέλους μια σαφής άποψη για το αν επιθυμεί να παραμείνουν στην ενεργό δράση καλλιεργητές που διαθέτουν μικρούς κλήρους. Όπως επίσης και πως σκοπεύει να τους αντιμετωπίσει. Ενδεχόμενη αδράνεια και «στοίβαγμα» τους στο σαρωτικό άθροισμα ανεργίας που όλο και μεγεθύνεται αναμφίβολα θα μεγιστοποιήσει εκθετικά το ήδη οξυμμένο πρόβλημα της ανεργίας και θα επιφέρει ακόμα βαθύτερα ρήγματα και κοινωνικές συγκρούσεις.
Εκτιμώ πως η Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κυρία Κατερίνα Μπατζελή ως απόλυτος γνώστης της δυσχερής κατάστασης που αντιμετωπίζει η ύπαιθρος θα επιληφθεί του ζητήματος με υπευθυνότητα και πολιτική ωριμότητα. Άλλωστε τα περιθώρια στενεύουν και για την ίδια, αφού οι επίδοξοι «σύντροφοι» της καιροφυλαχτούν και στέλνουν ποικίλα μηνύματα, πλαγίως για την ώρα, στον Πρωθυπουργό εντείνοντας τις πιέσεις πάνω του για αντικατάσταση της καθώς επικαλούνται το έλλειμμα πολιτικής εμπειρίας της.
Εύχομαι την ώρα που διαβάζονται τούτες οι γραμμές η νέα βουλευτής και υπουργός που πράγματι κομίζει εκτός από επιστημονική επάρκεια κι εμπειρία κάτι ελπιδοφόρο για την πρόοδο της αγροτικής οικονομίας και το ήθος στην πολιτική ν’ αποτρέψει την πραγμάτωση των συνηθισμένων ραδιούργων επιδιώξεων των κηφήνων της πολιτικής σκηνής. Ασφαλώς η παραμονή στη θέση της θα κριθεί στην εκτόνωση της ασφυκτικής κατάστασης που ζει η χώρα με την απεμπλοκή των δρόμων από την κατάληψη των τρακτέρ δίχως να θιγεί ο αγώνας και το ηθικό των βιοπαλαιστών που οργώνουν την ελληνική γη.
Διακήρυξη της 3ης Σεπτεμβρίου είναι ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Παρουσιάστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1974
Η Ίδρυση του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, Ο Ανδρέας Παπανδρέου κρατώντας το έντυπο της διακήρυξης
Η Διακύρηξη της 3ης του Σεπτέμβρη
Η τραγωδία της Κύπρου καθώς και οι κίνδυνοι που έχουν προκύψει για το έθνος, τόσο από την αδίστακτη επεκτατική πολιτική του Πενταγώνου στα πλαίσια του ΝΑΤΟ όσο και από την προσπάθεια της αμερικανοκίνητης χούντας να μετατραπούν οι ένοπλες δυνάμεις μας αποκλειστικά σε όργανο αστυνόμευσης του Ελληνικού χώρου, κυριαρχούν στη σκέψη κάθε Έλληνα. Όμως η ενότητα του λαού στην απόφασή του να αντιμετωπίσει ανυποχώρητα τον εξωτερικό κίνδυνο δικαιώνει την απραξία της κυβέρνησης σε τρεις κρίσιμους τομείς: την τιμωρία των ενόχων της επταετίας, της σφαγής του Πολυτεχνείου και της Κυπριακής τραγωδίας, την κάθαρση του κρατικού μηχανισμού και την πλέρια αποκατάσταση των θυμάτων της κατοχής. Είναι βαθιά η ανησυχία του Ελληνικού λαού γιατί οι επαγγελίες της κυβέρνησης για την αποκατάσταση ομαλής πολιτικής ζωής θα αποτελέσουν λόγια κενά περιεχομένου αν δεν συνοδευτούν - το γρηγορότερο δυνατό από την τιμωρία, την κάθαρση και την αποκατάσταση. Λέγεται ότι δεν ήρθε η ώρα. Ότι τώρα παρέχει το εθνικό θέμα. Μα το επιχείρημα δεν ευσταθεί. Πως είναι δυνατό να παραμένουν σε θέσεις κρίσιμες για το έθνος εκείνοι που ευθύνονται για την εθνική συμφορά; Ακριβώς γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε αποφασιστική καμπή, ακριβώς γι' αυτό το λόγο, πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος στην τιμωρία, την κάθαρση και την αποκατάσταση. Για να προστατέψουμε το έθνος, για να ανοίξουμε τον δρόμο που οδηγεί στην αδέσμευτη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία.
Σ' αυτά τα πλαίσια πρέπει να ερμηνευτεί και η δικά μας απόφαση να προχωρήσουμε σήμερα σε μια πολιτική πράξη, στη διακήρυξη των βασικών αρχών και στόχων ενός νέου πολιτικού Κινήματος, του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Μόνο με την ενεργό πολιτική παρουσία των πολιτών, απ' άκρου εις άκρο της Ελλάδας, θα εξασφαλιστούν τόσο η εθνική μας ανεξαρτησία όσο και η λαϊκή κυριαρχία. Ήρθε η ώρα να περάσουμε από την παθητική αναμονή στην ενεργό λαϊκή παρουσία για τη διαμόρφωση του μέλλοντος της χώρας μας.
Η ρίζα της συμφοράς βρίσκεται στην εξάρτηση της Πατρίδας μας. Τα επτά μεσαιωνικά χρόνια που πέρασαν με τη στυγνή στρατιωτική δικτατορία και η τραγωδία της Κύπρου δεν αποτελούν παρά μια ιδιαίτερα σκληρή έκφραση της εξάρτησης της Ελλάδας από το ιμπεριαλιστικό κατεστημένο των Η.Π.Α. και ΝΑΤΟ. Μεταβλήθηκε η Ελλάδα σε προχωρημένο πυρηνικό φυλάκιο του Πενταγώνου για να εξυπηρετηθούν πιο αποτελεσματικά τα στρατιωτικά και οικονομικά συμφέροντα των μεγάλων μονοπωλίων. Διαβρώθηκε ο κρατικός μηχανισμός, οι ένοπλες δυνάμεις, τα κόμματα, ο συνδικαλισμός, η Πολιτική ηγεσία του τόπου έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η επιβολή ξενοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας, όταν αυτό κρίθηκε πως συνέφερε την Ουάσιγκτον. Επιβλήθηκε η στρατιωτική δικτατορία για να ανακοπεί η πορεία του λαού μας προς τη λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Προκλήθηκε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και ακολούθησε η βάναυση τουρκική εισβολή στην Κύπρο, για να διχοτομηθεί η μεγαλόνησος και να αποτελέσει τελικά ένα νέο στρατιωτικό ορμητήριο των Η.Π.Α. και του ΝΑΤΟ στην ανατολική Μεσόγειο.
Μεταβλήθηκε η πατρίδα μας σε ξέφραγο αμπέλι, για να διαβρωθεί η οικονομία μας από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις των Η.Π.Α. και της Δύσης με τη συνεργασία πάντα του ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου. Για να μαραθεί η ελληνική ύπαιθρος, για να μην αποδίδει ο ιδρώτας του αγρότη, για να συνεχιστεί η μετανάστευση, η προσφορά φτηνής εργασίας στην Πρωτεύουσα, μα και στην ξενιτιά, την Ευρώπη, την Αυστραλία, τον Καναδά.
Η πορεία προς την υποτέλεια, την υπονόμευση των εθνικών μας συμφερόντων, τη διάβρωση της λαϊκής κυριαρχίας, τον οικονομικό μαρασμό και την εκμετάλλευση του Έλληνα εργαζομένου πρέπει να ανακοπεί. Αντίθετα, πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος και αποφασιστικότητα στη θεμελίωση μιας νέας Ελλάδας.
Ανακοινώνουμε σήμερα την εκκίνηση ενός νέου πολιτικού κινήματος που πιστεύουμε ότι εκφράζει τους πόθους και τις ανάγκες του απλού Έλληνα, ενός Κινήματος που να ανήκει στον αγρότη, τον εργάτη, τον βιοτέχνη, τον μισθωτό, τον υπάλληλο, στην θαρραλέα και φωτισμένη νεολαία μας. Τους καλούμε να πυκνώσουν τις τάξεις τους. Να στελεχώσουν και να συμμετάσχουν στην κατεύθυνση ενός Κινήματος που θα προωθήσει ταυτόχρονα την εθνική μας ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική απελευθέρωση και τη δημοκρατία σ' όλες τις φάσεις της δημόσιας ζωής.
Βασικός κυρίαρχος στόχος του Κινήματος είναι η δημιουργία πολιτείας απαλλαγμένης από έλεγχο ή επιρροή της οικονομικής ολιγαρχίας, πολιτείας ταγμένης στην προστασία του έθνους και στην υπηρεσία του λαού. Η εθνική ανεξαρτησία είναι αναπόσπαστα δεμένη με τη λαϊκή κυριαρχία, με τη δημοκρατία σε κάθε φάση της ζωής του τόπου, με την ενεργό συμμετοχή του πολίτη σ' όλες τις αποφάσεις που τον αφορούν. Μα είναι ταυτόχρονα συνυφασμένη με την απαλλαγή της οικονομίας μας από τον έλεγχο του ξένου μονοπωλιακού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου που διαμορφώνει την οικονομική, την κοινωνική, την πολιτική και την πολιτιστική μας πορεία σύμφωνα με τα συμφέροντα όχι του λαού αλλά της οικονομικής ολιγαρχίας. Και βέβαια πρέπει η Ελλάδα να αποχωρήσει και από το στρατιωτικό και από το πολιτικό ΝΑΤΟ. Και βέβαια πρέπει να ακυρωθούν όλες οι διμερείς συμφωνίες που έχουν επιτρέψει στο Πεντάγωνο να μετατρέψει την Ελλάδα σε ορμητήριο για την προώθηση της επεκτατικής του πολιτικής. Μα πίσω από το ΝΑΤΟ, πίσω από τις αμερικανικές βάσεις είναι οι μονοπωλιακές, πολυεθνικές επιχειρήσεις και τα ντόπια υποκατάστατά τους. Γι' αυτό η κοινωνική απελευθέρωση, ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός, αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του Κινήματος μας. Για να απολαμβάνει ο αγρότης το προϊόν του ιδρώτα και της γης του, για να απολαμβάνει ο εργάτης, ο βιοτέχνης, ο μισθωτός, ο υπάλληλος, ο απλός Έλληνας το προϊόν του μόχθου του. Για να καταπολεμηθεί αποτελεσματικά η εντυπωσιακή εισοδηματική ανισότητα ανάμεσα σε γεωγραφικές περιφέρειες και κοινωνικά στρώματα που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη Ελλάδα. Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για να συμμετέχει ενεργά ο λαός στον προγραμματισμό της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής πορείας της χώρας. Για να εξασφαλιστεί η εργασία και η κατοικία σε όλους τους Έλληνες. Για να καταργηθούν τα προνόμια των ολίγων στην ιατρική, νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη. Για να προστατευθούν η μητέρα, το παιδί, τα γηρατειά. Για να κατοχυρωθεί η κοινωνική και οικονομική ισότητα των δύο φύλων. Για να ελευθερωθεί η σκέψη και να γίνει η παιδεία κτήμα όλων των Ελλήνων.
Η σημερινή διακήρυξη των αρχών του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος αποτελεί εκκίνηση για την ίδρυση, στελέχωση και θεμελίωση ενός Κινήματος που θέλουμε να αποτελέσει τον φορέα όλων των γνήσια προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας. Κάνουμε έκκληση αυτές οι δυνάμεις ενωμένες να προχωρήσουν στον αγώνα. Θεμελιακή αρχή του Κινήματος είναι η απόλυτα κατοχυρωμένη δημοκρατική διαδικασία - από τη βάση μέχρι την ηγεσία - με απόλυτη ισοτιμία όλων των μελών που θα το στελεχώσουν. Και το πρόγραμμα και το οργανωτικό σχήμα θα συναποφασιστούν στην πορεία με την ισότιμη συμμετοχή όλων των μελών του πρώτου συνεδρίου που γρήγορα θα συγκληθεί. Και αυτό στα πλαίσια μιας κατοχυρωμένης δημοκρατικής διαδικασίας.
Έχει ο λαός μας πικρή πείρα από τους κομματικούς σχηματισμούς του παρελθόντος που στηρίζονταν στην φεουδαρχική σχέση ανάμεσα σε ηγέτες και βουλευτές, ανάμεσα σε βουλευτές και κομματάρχες, ανάμεσα σε κομματάρχες και ψηφοφόρους. Από κομματικούς μηχανισμούς που είχαν αντικαταστήσει τις αρχές, το πρόγραμμα και τις δημοκρατικές διαδικασίες με το ρουσφέτι και το παρασκήνιο. Καθολικό είναι το αίτημα για πολιτικούς οργανισμούς αρχών που να τους διακρίνει η ελεύθερη δημοκρατική έκφραση της βάσης, για να δεσμεύεται η ηγεσία στις πολιτικές αποφάσεις και για να υπάρχει συνέπεια και συνέχεια.
Η σημερινή διακήρυξη μας είναι μια διακήρυξη που είμαστε βέβαιοι ότι αντικατοπτρίζει το πιστεύω, τους πόθους, τις απαιτήσεις, το όραμα του ελληνικού λαού. Έχει σκοπό να παρακινήσει συζήτηση και προβληματισμό σε εθνικό επίπεδο. Η σημερινή μας διακήρυξη αποτελεί την πυξίδα που θα καθοδηγεί την πορεία μας προς μια νέα, αναγεννημένη, ανθρώπινη, σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα, μια Ελλάδα που να ανήκει στους Έλληνες.
Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι πολιτικό Κίνημα που αγωνίζεται για τους ακόλουθους στόχους:
Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση, Δημοκρατική Διαδικασία
Ο αγώνας του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος για την εθνική μας αναγέννηση, για μια σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα, στηρίζεται στην αρχή πως η εθνική μας ανεξαρτησία αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της λαϊκής κυριαρχίας, πως η λαϊκή κυριαρχία αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της κοινωνικής απελευθέρωσης, πως η κοινωνική απελευθέρωση αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της πολιτικής δημοκρατίας.
Για το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα το στρατιωτικό καθεστώς της χούντας που επιβλήθηκε με το πραξικόπημα της 21 Απρίλη 1967, δεν ήταν παρά μια ιδιαίτερα στυγνή μορφή αποικιοποιήσης της Ελλάδας από το Πεντάγωνο και το ΝΑΤΟ με τη συνεργασία του εξαρτημένου δυτικοευρωπαϊκού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου. Σαν στόχο είχε την εξυπηρέτηση των στρατηγικών και οικονομικών επιδιώξεων του αμερικανικού κεφαλαίου στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Γι' αυτό ο αγώνας του λαού μας αποβλέπει πρώτιστα στην οριστική εξάλειψη των αιτίων που οδήγησαν στη στυγνή δικτατορία της επταετίας. Κι αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να δικαιωθεί αν δεν υπάρξει:
α) Τιμωρία των ενόχων και των βασανιστών της χουντικής επταετίας και των υπευθύνων της προδοσίας της Κύπρου.
β) Πλήρης αποκατάσταση των θυμάτων της δικτατορίας.
γ) Άμεση ακύρωση όλων των ανελεύθερων και καταπιεστικών έκτακτων μέτρων της χουντικής επταετίας καθώς και των παρόμοιων νομοθετημάτων των προδικτατορικών κυβερνήσεων.
δ) Εξασφάλιση της ελεύθερης επιστροφής των πολιτικών προσφύγων στην πατρίδα.
ε) Εξυγίανση όλου του κρατικού μηχανισμού. στ) Εξάλειψη του παρακράτους και του κομματικού κράτους.
ζ) Άμεση ένταξη των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας στην υπηρεσία του Έθνους και του Λαού και υποβολή τους σε αποτελεσματικό, πλήρη και συνεχή έλεγχο από την νόμιμα εκλεγμένη πολιτική ηγεσία.
Για την εξάλειψη του συστήματος που οδήγησε στην ιμπεριαλιστική κατοχή της πατρίδας μας και των συνθηκών που το δημιούργησαν, το διατηρούν και το προστατεύουν, για τη θεμελίωση μιας γνήσιας, αβασίλευτης, αναγεννημένης και σοσιαλιστικής Ελληνικής Δημοκρατίας, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα θέτει σαν προϋπόθεση την επίτευξη των ακόλουθων συγκεκριμένων στόχων:
Κάθε εξουσία πηγάζει από τον λαό, εκφράζει τον λαό και υπηρετεί τον λαό. Η κοινωνική, οικονομική και πολιτική δομή της δύναμης στη χώρα μας διαρθρώνεται με τρόπο που να αποκλείει την παραβίαση της λαϊκής θέλησης με οποιοδήποτε τρόπο.
Κατοχυρώνεται συνταγματικά το δικαίωμα άμυνας κάθε πολίτη σε κάθε προσπάθεια κατάλυσης της νόμιμης εξουσίας, κατάργησης του Συντάγματος και υποδούλωσης του λαού μας.
Για τα βασικά δικαιώματα του πολίτη ισχύει ο χάρτης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Η ελευθερία γνώμης και έκφρασης, η ελευθερία οργάνωσης για την επίτευξη συλλογικών σκοπών στα πλαίσια του Συντάγματος, το απαραβίαστο των δικαιωμάτων του ατόμου, όχι μόνο κατοχυρώνονται συνταγματικά αλλά και προστατεύονται αποτελεσματικά από τη Δικαιοσύνη που είναι ανεξάρτητη. Η Ελληνική ιθαγένεια δεν αφαιρείται. Εξασφαλίζεται η συνταγματικά κατοχυρωμένη κοινωνική και οικονομική ισότητα των δύο φύλων.
Εξασφαλίζεται με γνήσιες δημοκρατικές διαδικασίες η άμεση και ενεργός συμμετοχή όλων των πολιτών στην πολιτική ζωή του τόπου.
Κατοχυρώνεται συνταγματικά το δικαίωμα εργασίας για όλους τους πολίτες, άντρες και γυναίκες. Ο συνδικαλισμός αποδεσμεύεται από την εξάρτηση της οικονομικής ολιγαρχίας και από την κηδεμονία του κράτους, κατοχυρώνεται σαν ελεύθερο και αυτόνομο κίνημα και τίθεται στην υπηρεσία των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού. Διαχωρίζεται οριστικά η εκκλησία από το κράτος και κοινωνικοποιείται η μοναστηριακή περιουσία. Η Ελλάδα αποσυνδέεται από τους στρατιωτικούς, πολιτικούς και οικονομικούς συνασπισμούς, που υπονομεύουν την εθνική μας ανεξαρτησία και το κυρίαρχο δικαίωμα του Ελληνικού λαού να προγραμματίζει αυτός την κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτιστική πορεία της χώρας.
Η Ελλάδα ακολουθεί δυναμική ανεξάρτητη πολιτική με στόχους: την εγγύηση της εδαφικής ακεραιότητας, την κατοχύρωση της αδέσμευτης λαϊκής κυριαρχίας και την καλύτερη δυνατή πραγμάτωση των επιδιώξεων του ελληνικού λαού. Σαν χώρα που είναι ταυτόχρονα στην Ευρώπη, τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο, κάνει την παρουσία της αισθητή και στους τρεις αυτούς χώρους. Η αποπυρηνικοποίηση του μεσογειακού και βαλκανικού χώρου, η ουδετεροποίηση της Μεσογείου από τους στρατιωτικούς μηχανισμούς, η σύσφιγξη των οικονομικών και πολιτιστικών σχέσεων με τους λαούς όλης της Ευρώπης και της Μεσογείου, σαν προσφορά και στη διεθνή ειρήνη, η συναδέλφωση των λαών και η δομή όλων των χωρών σε μια πανανθρώπινη και πανελεύθερη Κοινότητα με ίση μεταχείριση και ίσα δικαιώματα όλων των ανθρώπων αποτελούν μόνιμες επιδιώξεις της.
Ακυρώνονται οι διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση από τα μονοπωλιακά συγκροτήματα της Δύσης και ιδιαίτερα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Επιδιώκεται η κοινωνική απελευθέρωση του εργαζόμενου Ελληνικού λαού που μακροπρόθεσμα ταυτίζεται με τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Αυτή η πορεία προϋποθέτει για το σήμερα ορατό μέλλον:
α. Την κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του, των βασικών μονάδων παραγωγής, καθώς και του μεγάλου εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου.
Ταυτόχρονα προωθείται συστηματικά η ένταξη των αγροτικών επιχειρήσεων σε συνεταιρισμούς νέας μορφής, με δραστηριότητα που θα επεκτείνεται στην προμήθεια πρώτων υλών και στην επεξεργασία, συσκευασία και διάθεση των προϊόντων τους. Οι οργανισμοί αυτοί θα καταργήσουν τον μεσάζοντα που εκμεταλλεύεται το προϊόν του ιδρώτα και της γης του αγρότη. Στη βιοτεχνία προωθείται επίσης η συνεταιριστική εκμετάλλευση.
β. Τον περιφερειακά αποκεντρωμένο κοινωνικό προγραμματισμό της οικονομίας που συνδυάζεται με τον έλεγχο των παραγωγικών μονάδων από τους εργαζόμενους (δηλαδή με την αυτοδιαχείριση) και από τους αρμόδιους κοινωνικούς φορείς. Αρμόδιος κοινωνικός φορέας είναι το κράτος, η περιφέρεια, ο δήμος ή η κοινότητα ανάλογα με το μέγεθος, τον τύπο και σημασία της παραγωγικής μονάδας.
γ. Τη διοικητική αποκέντρωση με ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης.
δ. Το συστηματικό και προοδευτικό κλείσιμο του ανοίγματος ανάμεσα στα κατώτερα και ανώτερα εισοδήματα κατά περιφέρεια και επάγγελμα.
ε. Μια οικιστική και πολεοδομική πολιτική που να εξασφαλίζει πολιτισμένη κατοικία σε κάθε Ελληνική οικογένεια.
στ. Μια καινούργια παιδεία για να καταργηθούν οι φραγμοί που εμποδίζουν το πλάτεμα της γνώσης και για να δημιουργηθούν ελεύθερα σκεπτόμενοι και κοινωνικά υπεύθυνοι πολίτες. Η παιδεία είναι ελεύθερη του κοινωνικού συνόλου. Η ιδιωτική εκπαίδευση καταργείται. Η δωρεάν και υποχρεωτική παιδεία εξασφαλίζεται ανεξαίρετα για όλους τους Έλληνες, θεσπίζεται εκπαιδευτική πολιτική που να εξασφαλίζει την πλατειά συμμετοχή όλων των λαϊκών στρωμάτων, καθώς και τη συμμετοχή των σπουδαστών στον προγραμματισμό της παιδείας και στη διοίκηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
ζ. Την κοινωνικοποίηση της υγείας που συνεπάγεται την δωρεάν ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, την προληπτική υγιεινή για όλους τους Έλληνες, την κατάργηση των ιδιωτικών κλινικών και όλων των προνομίων στην παροχή ιατρικών και νοσοκομειακών υπηρεσιών.
η. Ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για υγεία, ατυχήματα, γηρατειά και ανεργία που να επεκταθεί σε όλους τους Έλληνες.
θ. Την προστασία της μητέρας και του παιδιού.
Ι. Την προστασία του περιβάλλοντος, τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής σε συνδυασμό με την αξιοποίηση των εθνικών και λαϊκών παραδόσεων και τη συμμετοχή ολόκληρου του λαού στην πολιτιστική εξέλιξη.
Οι οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές επιδιώξεις των εργαζόμενου Ελληνικού λαού - εργατών, αγροτών, μισθωτών, υπαλλήλων, νεολαίας, μικροεπαγγελματιών και βιοτεχνών - η θεμελίωση μιας κοινωνίας χωρίς αλλοτρίωση και γραφειοκρατία, θα πραγματοποιηθούν με τη συνεχή λαϊκή επαγρύπνηση, έλεγχο και κινητοποίηση.
Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα καλεί τον Ελληνικό Λαό να οργανωθεί στις τάξεις του, σε οργανώσεις βάσεις, να συμμετάσχει άμεσα στην παραπέρα διαμόρφωση του προγράμματός του, στη λήψη όλων των αποφάσεων και στην ανάδειξη των στελεχών του σε όλα τα επίπεδα. Έτσι θα συνεχίσουμε με νέα ένταση και αποφασιστικότητα τον αγώνα για μια ανεξάρτητη, σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα.
3 Σεπτεμβρίου 1974
Η Διακύρηξη της 3ης του Σεπτέμβρη
Η τραγωδία της Κύπρου καθώς και οι κίνδυνοι που έχουν προκύψει για το έθνος, τόσο από την αδίστακτη επεκτατική πολιτική του Πενταγώνου στα πλαίσια του ΝΑΤΟ όσο και από την προσπάθεια της αμερικανοκίνητης χούντας να μετατραπούν οι ένοπλες δυνάμεις μας αποκλειστικά σε όργανο αστυνόμευσης του Ελληνικού χώρου, κυριαρχούν στη σκέψη κάθε Έλληνα. Όμως η ενότητα του λαού στην απόφασή του να αντιμετωπίσει ανυποχώρητα τον εξωτερικό κίνδυνο δικαιώνει την απραξία της κυβέρνησης σε τρεις κρίσιμους τομείς: την τιμωρία των ενόχων της επταετίας, της σφαγής του Πολυτεχνείου και της Κυπριακής τραγωδίας, την κάθαρση του κρατικού μηχανισμού και την πλέρια αποκατάσταση των θυμάτων της κατοχής. Είναι βαθιά η ανησυχία του Ελληνικού λαού γιατί οι επαγγελίες της κυβέρνησης για την αποκατάσταση ομαλής πολιτικής ζωής θα αποτελέσουν λόγια κενά περιεχομένου αν δεν συνοδευτούν - το γρηγορότερο δυνατό από την τιμωρία, την κάθαρση και την αποκατάσταση. Λέγεται ότι δεν ήρθε η ώρα. Ότι τώρα παρέχει το εθνικό θέμα. Μα το επιχείρημα δεν ευσταθεί. Πως είναι δυνατό να παραμένουν σε θέσεις κρίσιμες για το έθνος εκείνοι που ευθύνονται για την εθνική συμφορά; Ακριβώς γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε αποφασιστική καμπή, ακριβώς γι' αυτό το λόγο, πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος στην τιμωρία, την κάθαρση και την αποκατάσταση. Για να προστατέψουμε το έθνος, για να ανοίξουμε τον δρόμο που οδηγεί στην αδέσμευτη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία.
Σ' αυτά τα πλαίσια πρέπει να ερμηνευτεί και η δικά μας απόφαση να προχωρήσουμε σήμερα σε μια πολιτική πράξη, στη διακήρυξη των βασικών αρχών και στόχων ενός νέου πολιτικού Κινήματος, του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Μόνο με την ενεργό πολιτική παρουσία των πολιτών, απ' άκρου εις άκρο της Ελλάδας, θα εξασφαλιστούν τόσο η εθνική μας ανεξαρτησία όσο και η λαϊκή κυριαρχία. Ήρθε η ώρα να περάσουμε από την παθητική αναμονή στην ενεργό λαϊκή παρουσία για τη διαμόρφωση του μέλλοντος της χώρας μας.
Η ρίζα της συμφοράς βρίσκεται στην εξάρτηση της Πατρίδας μας. Τα επτά μεσαιωνικά χρόνια που πέρασαν με τη στυγνή στρατιωτική δικτατορία και η τραγωδία της Κύπρου δεν αποτελούν παρά μια ιδιαίτερα σκληρή έκφραση της εξάρτησης της Ελλάδας από το ιμπεριαλιστικό κατεστημένο των Η.Π.Α. και ΝΑΤΟ. Μεταβλήθηκε η Ελλάδα σε προχωρημένο πυρηνικό φυλάκιο του Πενταγώνου για να εξυπηρετηθούν πιο αποτελεσματικά τα στρατιωτικά και οικονομικά συμφέροντα των μεγάλων μονοπωλίων. Διαβρώθηκε ο κρατικός μηχανισμός, οι ένοπλες δυνάμεις, τα κόμματα, ο συνδικαλισμός, η Πολιτική ηγεσία του τόπου έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η επιβολή ξενοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας, όταν αυτό κρίθηκε πως συνέφερε την Ουάσιγκτον. Επιβλήθηκε η στρατιωτική δικτατορία για να ανακοπεί η πορεία του λαού μας προς τη λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Προκλήθηκε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και ακολούθησε η βάναυση τουρκική εισβολή στην Κύπρο, για να διχοτομηθεί η μεγαλόνησος και να αποτελέσει τελικά ένα νέο στρατιωτικό ορμητήριο των Η.Π.Α. και του ΝΑΤΟ στην ανατολική Μεσόγειο.
Μεταβλήθηκε η πατρίδα μας σε ξέφραγο αμπέλι, για να διαβρωθεί η οικονομία μας από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις των Η.Π.Α. και της Δύσης με τη συνεργασία πάντα του ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου. Για να μαραθεί η ελληνική ύπαιθρος, για να μην αποδίδει ο ιδρώτας του αγρότη, για να συνεχιστεί η μετανάστευση, η προσφορά φτηνής εργασίας στην Πρωτεύουσα, μα και στην ξενιτιά, την Ευρώπη, την Αυστραλία, τον Καναδά.
Η πορεία προς την υποτέλεια, την υπονόμευση των εθνικών μας συμφερόντων, τη διάβρωση της λαϊκής κυριαρχίας, τον οικονομικό μαρασμό και την εκμετάλλευση του Έλληνα εργαζομένου πρέπει να ανακοπεί. Αντίθετα, πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος και αποφασιστικότητα στη θεμελίωση μιας νέας Ελλάδας.
Ανακοινώνουμε σήμερα την εκκίνηση ενός νέου πολιτικού κινήματος που πιστεύουμε ότι εκφράζει τους πόθους και τις ανάγκες του απλού Έλληνα, ενός Κινήματος που να ανήκει στον αγρότη, τον εργάτη, τον βιοτέχνη, τον μισθωτό, τον υπάλληλο, στην θαρραλέα και φωτισμένη νεολαία μας. Τους καλούμε να πυκνώσουν τις τάξεις τους. Να στελεχώσουν και να συμμετάσχουν στην κατεύθυνση ενός Κινήματος που θα προωθήσει ταυτόχρονα την εθνική μας ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική απελευθέρωση και τη δημοκρατία σ' όλες τις φάσεις της δημόσιας ζωής.
Βασικός κυρίαρχος στόχος του Κινήματος είναι η δημιουργία πολιτείας απαλλαγμένης από έλεγχο ή επιρροή της οικονομικής ολιγαρχίας, πολιτείας ταγμένης στην προστασία του έθνους και στην υπηρεσία του λαού. Η εθνική ανεξαρτησία είναι αναπόσπαστα δεμένη με τη λαϊκή κυριαρχία, με τη δημοκρατία σε κάθε φάση της ζωής του τόπου, με την ενεργό συμμετοχή του πολίτη σ' όλες τις αποφάσεις που τον αφορούν. Μα είναι ταυτόχρονα συνυφασμένη με την απαλλαγή της οικονομίας μας από τον έλεγχο του ξένου μονοπωλιακού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου που διαμορφώνει την οικονομική, την κοινωνική, την πολιτική και την πολιτιστική μας πορεία σύμφωνα με τα συμφέροντα όχι του λαού αλλά της οικονομικής ολιγαρχίας. Και βέβαια πρέπει η Ελλάδα να αποχωρήσει και από το στρατιωτικό και από το πολιτικό ΝΑΤΟ. Και βέβαια πρέπει να ακυρωθούν όλες οι διμερείς συμφωνίες που έχουν επιτρέψει στο Πεντάγωνο να μετατρέψει την Ελλάδα σε ορμητήριο για την προώθηση της επεκτατικής του πολιτικής. Μα πίσω από το ΝΑΤΟ, πίσω από τις αμερικανικές βάσεις είναι οι μονοπωλιακές, πολυεθνικές επιχειρήσεις και τα ντόπια υποκατάστατά τους. Γι' αυτό η κοινωνική απελευθέρωση, ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός, αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του Κινήματος μας. Για να απολαμβάνει ο αγρότης το προϊόν του ιδρώτα και της γης του, για να απολαμβάνει ο εργάτης, ο βιοτέχνης, ο μισθωτός, ο υπάλληλος, ο απλός Έλληνας το προϊόν του μόχθου του. Για να καταπολεμηθεί αποτελεσματικά η εντυπωσιακή εισοδηματική ανισότητα ανάμεσα σε γεωγραφικές περιφέρειες και κοινωνικά στρώματα που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη Ελλάδα. Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για να συμμετέχει ενεργά ο λαός στον προγραμματισμό της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής πορείας της χώρας. Για να εξασφαλιστεί η εργασία και η κατοικία σε όλους τους Έλληνες. Για να καταργηθούν τα προνόμια των ολίγων στην ιατρική, νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη. Για να προστατευθούν η μητέρα, το παιδί, τα γηρατειά. Για να κατοχυρωθεί η κοινωνική και οικονομική ισότητα των δύο φύλων. Για να ελευθερωθεί η σκέψη και να γίνει η παιδεία κτήμα όλων των Ελλήνων.
Η σημερινή διακήρυξη των αρχών του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος αποτελεί εκκίνηση για την ίδρυση, στελέχωση και θεμελίωση ενός Κινήματος που θέλουμε να αποτελέσει τον φορέα όλων των γνήσια προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας. Κάνουμε έκκληση αυτές οι δυνάμεις ενωμένες να προχωρήσουν στον αγώνα. Θεμελιακή αρχή του Κινήματος είναι η απόλυτα κατοχυρωμένη δημοκρατική διαδικασία - από τη βάση μέχρι την ηγεσία - με απόλυτη ισοτιμία όλων των μελών που θα το στελεχώσουν. Και το πρόγραμμα και το οργανωτικό σχήμα θα συναποφασιστούν στην πορεία με την ισότιμη συμμετοχή όλων των μελών του πρώτου συνεδρίου που γρήγορα θα συγκληθεί. Και αυτό στα πλαίσια μιας κατοχυρωμένης δημοκρατικής διαδικασίας.
Έχει ο λαός μας πικρή πείρα από τους κομματικούς σχηματισμούς του παρελθόντος που στηρίζονταν στην φεουδαρχική σχέση ανάμεσα σε ηγέτες και βουλευτές, ανάμεσα σε βουλευτές και κομματάρχες, ανάμεσα σε κομματάρχες και ψηφοφόρους. Από κομματικούς μηχανισμούς που είχαν αντικαταστήσει τις αρχές, το πρόγραμμα και τις δημοκρατικές διαδικασίες με το ρουσφέτι και το παρασκήνιο. Καθολικό είναι το αίτημα για πολιτικούς οργανισμούς αρχών που να τους διακρίνει η ελεύθερη δημοκρατική έκφραση της βάσης, για να δεσμεύεται η ηγεσία στις πολιτικές αποφάσεις και για να υπάρχει συνέπεια και συνέχεια.
Η σημερινή διακήρυξη μας είναι μια διακήρυξη που είμαστε βέβαιοι ότι αντικατοπτρίζει το πιστεύω, τους πόθους, τις απαιτήσεις, το όραμα του ελληνικού λαού. Έχει σκοπό να παρακινήσει συζήτηση και προβληματισμό σε εθνικό επίπεδο. Η σημερινή μας διακήρυξη αποτελεί την πυξίδα που θα καθοδηγεί την πορεία μας προς μια νέα, αναγεννημένη, ανθρώπινη, σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα, μια Ελλάδα που να ανήκει στους Έλληνες.
Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι πολιτικό Κίνημα που αγωνίζεται για τους ακόλουθους στόχους:
Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση, Δημοκρατική Διαδικασία
Ο αγώνας του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος για την εθνική μας αναγέννηση, για μια σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα, στηρίζεται στην αρχή πως η εθνική μας ανεξαρτησία αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της λαϊκής κυριαρχίας, πως η λαϊκή κυριαρχία αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της κοινωνικής απελευθέρωσης, πως η κοινωνική απελευθέρωση αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της πολιτικής δημοκρατίας.
Για το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα το στρατιωτικό καθεστώς της χούντας που επιβλήθηκε με το πραξικόπημα της 21 Απρίλη 1967, δεν ήταν παρά μια ιδιαίτερα στυγνή μορφή αποικιοποιήσης της Ελλάδας από το Πεντάγωνο και το ΝΑΤΟ με τη συνεργασία του εξαρτημένου δυτικοευρωπαϊκού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου. Σαν στόχο είχε την εξυπηρέτηση των στρατηγικών και οικονομικών επιδιώξεων του αμερικανικού κεφαλαίου στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Γι' αυτό ο αγώνας του λαού μας αποβλέπει πρώτιστα στην οριστική εξάλειψη των αιτίων που οδήγησαν στη στυγνή δικτατορία της επταετίας. Κι αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να δικαιωθεί αν δεν υπάρξει:
α) Τιμωρία των ενόχων και των βασανιστών της χουντικής επταετίας και των υπευθύνων της προδοσίας της Κύπρου.
β) Πλήρης αποκατάσταση των θυμάτων της δικτατορίας.
γ) Άμεση ακύρωση όλων των ανελεύθερων και καταπιεστικών έκτακτων μέτρων της χουντικής επταετίας καθώς και των παρόμοιων νομοθετημάτων των προδικτατορικών κυβερνήσεων.
δ) Εξασφάλιση της ελεύθερης επιστροφής των πολιτικών προσφύγων στην πατρίδα.
ε) Εξυγίανση όλου του κρατικού μηχανισμού. στ) Εξάλειψη του παρακράτους και του κομματικού κράτους.
ζ) Άμεση ένταξη των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας στην υπηρεσία του Έθνους και του Λαού και υποβολή τους σε αποτελεσματικό, πλήρη και συνεχή έλεγχο από την νόμιμα εκλεγμένη πολιτική ηγεσία.
Για την εξάλειψη του συστήματος που οδήγησε στην ιμπεριαλιστική κατοχή της πατρίδας μας και των συνθηκών που το δημιούργησαν, το διατηρούν και το προστατεύουν, για τη θεμελίωση μιας γνήσιας, αβασίλευτης, αναγεννημένης και σοσιαλιστικής Ελληνικής Δημοκρατίας, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα θέτει σαν προϋπόθεση την επίτευξη των ακόλουθων συγκεκριμένων στόχων:
Κάθε εξουσία πηγάζει από τον λαό, εκφράζει τον λαό και υπηρετεί τον λαό. Η κοινωνική, οικονομική και πολιτική δομή της δύναμης στη χώρα μας διαρθρώνεται με τρόπο που να αποκλείει την παραβίαση της λαϊκής θέλησης με οποιοδήποτε τρόπο.
Κατοχυρώνεται συνταγματικά το δικαίωμα άμυνας κάθε πολίτη σε κάθε προσπάθεια κατάλυσης της νόμιμης εξουσίας, κατάργησης του Συντάγματος και υποδούλωσης του λαού μας.
Για τα βασικά δικαιώματα του πολίτη ισχύει ο χάρτης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Η ελευθερία γνώμης και έκφρασης, η ελευθερία οργάνωσης για την επίτευξη συλλογικών σκοπών στα πλαίσια του Συντάγματος, το απαραβίαστο των δικαιωμάτων του ατόμου, όχι μόνο κατοχυρώνονται συνταγματικά αλλά και προστατεύονται αποτελεσματικά από τη Δικαιοσύνη που είναι ανεξάρτητη. Η Ελληνική ιθαγένεια δεν αφαιρείται. Εξασφαλίζεται η συνταγματικά κατοχυρωμένη κοινωνική και οικονομική ισότητα των δύο φύλων.
Εξασφαλίζεται με γνήσιες δημοκρατικές διαδικασίες η άμεση και ενεργός συμμετοχή όλων των πολιτών στην πολιτική ζωή του τόπου.
Κατοχυρώνεται συνταγματικά το δικαίωμα εργασίας για όλους τους πολίτες, άντρες και γυναίκες. Ο συνδικαλισμός αποδεσμεύεται από την εξάρτηση της οικονομικής ολιγαρχίας και από την κηδεμονία του κράτους, κατοχυρώνεται σαν ελεύθερο και αυτόνομο κίνημα και τίθεται στην υπηρεσία των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού. Διαχωρίζεται οριστικά η εκκλησία από το κράτος και κοινωνικοποιείται η μοναστηριακή περιουσία. Η Ελλάδα αποσυνδέεται από τους στρατιωτικούς, πολιτικούς και οικονομικούς συνασπισμούς, που υπονομεύουν την εθνική μας ανεξαρτησία και το κυρίαρχο δικαίωμα του Ελληνικού λαού να προγραμματίζει αυτός την κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτιστική πορεία της χώρας.
Η Ελλάδα ακολουθεί δυναμική ανεξάρτητη πολιτική με στόχους: την εγγύηση της εδαφικής ακεραιότητας, την κατοχύρωση της αδέσμευτης λαϊκής κυριαρχίας και την καλύτερη δυνατή πραγμάτωση των επιδιώξεων του ελληνικού λαού. Σαν χώρα που είναι ταυτόχρονα στην Ευρώπη, τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο, κάνει την παρουσία της αισθητή και στους τρεις αυτούς χώρους. Η αποπυρηνικοποίηση του μεσογειακού και βαλκανικού χώρου, η ουδετεροποίηση της Μεσογείου από τους στρατιωτικούς μηχανισμούς, η σύσφιγξη των οικονομικών και πολιτιστικών σχέσεων με τους λαούς όλης της Ευρώπης και της Μεσογείου, σαν προσφορά και στη διεθνή ειρήνη, η συναδέλφωση των λαών και η δομή όλων των χωρών σε μια πανανθρώπινη και πανελεύθερη Κοινότητα με ίση μεταχείριση και ίσα δικαιώματα όλων των ανθρώπων αποτελούν μόνιμες επιδιώξεις της.
Ακυρώνονται οι διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση από τα μονοπωλιακά συγκροτήματα της Δύσης και ιδιαίτερα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Επιδιώκεται η κοινωνική απελευθέρωση του εργαζόμενου Ελληνικού λαού που μακροπρόθεσμα ταυτίζεται με τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Αυτή η πορεία προϋποθέτει για το σήμερα ορατό μέλλον:
α. Την κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του, των βασικών μονάδων παραγωγής, καθώς και του μεγάλου εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου.
Ταυτόχρονα προωθείται συστηματικά η ένταξη των αγροτικών επιχειρήσεων σε συνεταιρισμούς νέας μορφής, με δραστηριότητα που θα επεκτείνεται στην προμήθεια πρώτων υλών και στην επεξεργασία, συσκευασία και διάθεση των προϊόντων τους. Οι οργανισμοί αυτοί θα καταργήσουν τον μεσάζοντα που εκμεταλλεύεται το προϊόν του ιδρώτα και της γης του αγρότη. Στη βιοτεχνία προωθείται επίσης η συνεταιριστική εκμετάλλευση.
β. Τον περιφερειακά αποκεντρωμένο κοινωνικό προγραμματισμό της οικονομίας που συνδυάζεται με τον έλεγχο των παραγωγικών μονάδων από τους εργαζόμενους (δηλαδή με την αυτοδιαχείριση) και από τους αρμόδιους κοινωνικούς φορείς. Αρμόδιος κοινωνικός φορέας είναι το κράτος, η περιφέρεια, ο δήμος ή η κοινότητα ανάλογα με το μέγεθος, τον τύπο και σημασία της παραγωγικής μονάδας.
γ. Τη διοικητική αποκέντρωση με ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης.
δ. Το συστηματικό και προοδευτικό κλείσιμο του ανοίγματος ανάμεσα στα κατώτερα και ανώτερα εισοδήματα κατά περιφέρεια και επάγγελμα.
ε. Μια οικιστική και πολεοδομική πολιτική που να εξασφαλίζει πολιτισμένη κατοικία σε κάθε Ελληνική οικογένεια.
στ. Μια καινούργια παιδεία για να καταργηθούν οι φραγμοί που εμποδίζουν το πλάτεμα της γνώσης και για να δημιουργηθούν ελεύθερα σκεπτόμενοι και κοινωνικά υπεύθυνοι πολίτες. Η παιδεία είναι ελεύθερη του κοινωνικού συνόλου. Η ιδιωτική εκπαίδευση καταργείται. Η δωρεάν και υποχρεωτική παιδεία εξασφαλίζεται ανεξαίρετα για όλους τους Έλληνες, θεσπίζεται εκπαιδευτική πολιτική που να εξασφαλίζει την πλατειά συμμετοχή όλων των λαϊκών στρωμάτων, καθώς και τη συμμετοχή των σπουδαστών στον προγραμματισμό της παιδείας και στη διοίκηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
ζ. Την κοινωνικοποίηση της υγείας που συνεπάγεται την δωρεάν ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, την προληπτική υγιεινή για όλους τους Έλληνες, την κατάργηση των ιδιωτικών κλινικών και όλων των προνομίων στην παροχή ιατρικών και νοσοκομειακών υπηρεσιών.
η. Ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για υγεία, ατυχήματα, γηρατειά και ανεργία που να επεκταθεί σε όλους τους Έλληνες.
θ. Την προστασία της μητέρας και του παιδιού.
Ι. Την προστασία του περιβάλλοντος, τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής σε συνδυασμό με την αξιοποίηση των εθνικών και λαϊκών παραδόσεων και τη συμμετοχή ολόκληρου του λαού στην πολιτιστική εξέλιξη.
Οι οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές επιδιώξεις των εργαζόμενου Ελληνικού λαού - εργατών, αγροτών, μισθωτών, υπαλλήλων, νεολαίας, μικροεπαγγελματιών και βιοτεχνών - η θεμελίωση μιας κοινωνίας χωρίς αλλοτρίωση και γραφειοκρατία, θα πραγματοποιηθούν με τη συνεχή λαϊκή επαγρύπνηση, έλεγχο και κινητοποίηση.
Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα καλεί τον Ελληνικό Λαό να οργανωθεί στις τάξεις του, σε οργανώσεις βάσεις, να συμμετάσχει άμεσα στην παραπέρα διαμόρφωση του προγράμματός του, στη λήψη όλων των αποφάσεων και στην ανάδειξη των στελεχών του σε όλα τα επίπεδα. Έτσι θα συνεχίσουμε με νέα ένταση και αποφασιστικότητα τον αγώνα για μια ανεξάρτητη, σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα.
3 Σεπτεμβρίου 1974
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)